Wezwanie serca

**Wołanie serca**

„Następny!” – zawołała pielęgniarka, gdy z gabinetu lekarki Diany Kowalskiej wyszedł kolejny pacjent.

„Dzień dobry” – przywitał się Przemek, uśmiechnął uprzejmie i usiadł na krześle.

„Dzień dobry” – odparła Diana. Była młodą lekarką, więc zwracanie się do niej po imieniu wydawało się naturalne – tylko pielęgniarka używała formy „pani doktor”.

Gdy podniosła wzrok, natknęła się na znajome spojrzenie szarych oczu. Serce zabiło mocniej, ale szybko się opanowała.

„Przemek?” – to był jej dawny kolega z klasy, z którym w szkole się przyjaźnili.

Gdy Diana wyjechała do Warszawy, by studiować medycynę, Przemek został w małym miasteczku. Po pierwsze, ojciec był chory, a po drugie – nie dostał się na studia, a na płatne rodziny nie było stać. Matka zmarła sześć lat wcześniej, żyli we dwóch z ojcem.

Przed nią siedział dojrzały Przemek, jeszcze przystojniejszy niż pamiętała. Zastanawiała się, czy naprawdę coś mu dolega, ale spytała:

„Co cię niepokoi? Słucham.”

„Skargi na kołatanie serca, szczególnie gdy cię widzę” – odpowiedział z uśmiechem.

„Oj, to ja chyba pójdę” – rzuciła pielęgniarka, rzucając mu znaczące spojrzenie. I tak to był ostatni pacjent, więc wyszła.

„Diana, przyszedłem, bo unikasz mnie. A muszę z tobą porozmawiać. Za dwa dni wyjeżdżam w trasę na dwa tygodnie. Wiem, co powiesz – żonaty, dzieci…”

W szkole łączyły ich czułe relacje. Chodzili razem na lekcje, wieczorami do kina, spacerowali. Oboje byli atrakcyjni, wszyscy byli pewni, że się pobiorą. Ale los potoczył się inaczej. Jeszcze w szkole Przemkowi nie dawała spokoju Kinga z równoległej klasy. Czekała na niego na przerwach, po szkole też. On jednak ignorował jej wybryki – widział tylko Dianę.

„Przemuś, i tak będziesz mój. Znasz tę starą piosenkę? *«Nic nie poradzisz, zakochasz się i ożenisz, i tak będziesz mój»*” – nuciła, a potem wybuchała śmiechem.

Diana wyjechała na studia, a Przemek został. Znalazł pracę i zrobił prawo jazdy, marzył o pracy kierowcy ciężarówki. Potem czekał na wojsko. Gdy wrócił, Diana rzadko przyjeżdżała do domu.

Za to Kinga znów się do niego przyczepiła. Pracowała na targu, była szybka, lubiła wypić. Pewnego dnia kolega Przemka, Arek, zaprosił kilkanaście osób do knajpy na urodziny. Kinga usiadła obok niego, a gdy wychodził zapalić, dolewała mu wódki do wina. Przemek nawet nie zauważył, kiedy się upił.

„Coś cię mocno rozkłada” – zdziwił się Arek. – „Zaraz wezwę taksówkę, odwieziemy cię do domu.”

„Ja go odwiozę!” – wtrąciła Kinga, pokazując telefon. – „Już zamówiłam.”

Arek pomógł Przemkowi wsiąść do taksówki. Kinga zawiozła go jednak do siebie – matka była na nocnej zmianie. Położyła go spać i sama się obok położyła. Co tam się wydarzyło, czy nie – rano obudził się z Kingą u boku.

Nie pamiętał, jak tam trafił. Kinga też się obudziła i roześmiała. Wtedy drzwi otworzyła jej matka.

„No proszę! Kinga, gościa sobie przyprowadziłaś!” – zatrzasnęła drzwi.

„Mama wróciła z pracy. Długo spaliśmy… Po takiej nocy!” – śmiała się. – „Przemek, teraz musisz się ze mną ożenić. Zwłaszcza że mama nas przyłapała.”

Przemkowi i tak było niedobrze, a tu jeszcze Kinga z małżeństwem. Był zbyt uczciwy, by odmówić. Wciąż kochał Dianę i liczył, że wróci po studiach.

„Idę już” – powiedział, wstając. – „Źle się czuję.”

„Rozumiem, wczoraj przesadziłeś” – uśmiechnęła się. – „Odprowadzę cię.” Na pożegnanie zarzuciła mu ręce na szyję. – „Do wieczora, kochanie.”

Od tamtej pory nie mógł się od niej uwolnić. Wkrótce Kinga oznajmiła, że jest w ciąży. Musiał się z nią ożenić.

Gdy Diana dowiedziała się o ślubie Przemka, przyjęła oświadczyny kolegi z roku, Marka, który długo się o nią starał. Wyszła za niego, choć nie była pewna uczuć.

„Chyba nie kocham Marka” – myślała. – „To jakieś nienormalne małżeństwo. Rzadko się widujemy, on w jednym szpitalu, ja w przychodni.”

Marek nie był tym, o czym marzyła. Zupełnie nie romantyczny, wiecznie zajęty. Podejrzewała, że ma inne kobiety. Dzieci nie chciał:

„Żono, na razie nie planujmy dzieci. Trzeba stanąć na nogi.”

„Marek, mamy dobre mieszkanie” – kupił mu je ojciec podczas studiów. – „Dlaczego nie?”

„Musimy zarobić” – brzmiała odpowiedź.

Diana wiedziała, że mąż ma pieniądze – teść ich wspierał. Ona chciała dzieci, ale Marek odmawiał.

Po sześciu latach bezpotomnego małżeństwa pewnego wieczoru, gdy Marek był na dyżurze, zapukała młoda, ciężarna dziewczyna.

„Dzień dobry” – powiedziała grzecznie. – „Jestem żoną Marka?”

„Tak” – odparła Diana, czując niepokój.

„Ja noszę jego dziecko. Wkrótce się pobierzemy. Proszę, daj mu rozwód.”

„Dobrze” – odpowiedziała spokojnie. – „Jutro złożę papiery.”

Zamknęła drzwi i rozpłakała się, ale tylko na chwilę.

„Wiedziałam, że tak będzie. Może i lepiej, że nie mamy dzieci.”

Złożyła pozew i wyszła z sądu z ulgą. Wróciła do rodzinnego miasta, dostała pracę w przychodni.

Przemek i Kinga mieszkali w mieszkaniu po babci. Mieli dwóch synów, młodszy miał dwa lata. Życie Przemka było pasmem udręk. Kinga piła, gdy wyjeżdżał w trasy. Dziećmi zajmowała się jej matka, ale i ona miała dość. Kinga często znikała na całe noce, nie pracowała. Przemek zarabiał dobrze, ale nie na to.

„Synu, twoja Kinga hula po mieście, gdy wyjeżdżasz” – mówiła matka. – „Wstyd. Dzieci zostawia u matki.”

Kinga się przechwalała:

„Przemek mnie nie rzuci. Ma dwóch synów, kocha ich. Drugiego urodziłam