Wezmę cię za żonę.

Mikołaj biegł ile sił do hotelu, w którym mieszkała jego siostra. Chciał choć przez chwile pobyć ze swoja młodszą siostrą Mają, której nie widział od ponad roku. Maja już pracowała, a z fabryki otrzymała miejsce hotelu robotniczym. Mieszkała w jednym pokoju z przyjaciółką Olą. To Olę, zapłakaną, z czerwonymi od łez oczami zastał w pokoju Mikołaj. Koleżankę siostry znał ze zdjęć, które Maja wysyłała bratu. Ola była piękną dziewczyną o wprost idealnej sylwetce. Miała jedynie dużą bliznę na lewym policzku.

– Dlaczego płaczesz Olu? – zapytał Mikołaj.

Rozpoznała brata swojej przyjaciółki, a łzy lały się z jej oczu jeszcze intensywniej, kapały same, nie zatrzymując się. Czy to z rozpaczy, czy z bezsilności, opowiedziała Mikołajowi szczerze jak na spowiedzi, o swoim kłopocie.

Maja i Ola pracowały w fabryce w tej samej ekipie. Była dobra atmosfera, wszyscy byli pomocni i życzliwi sobie. Miesiąc po podjęciu pracy ich mistrz przeszedł na emeryturę i na jego miejsce przyszedł młody mężczyzna, jako następca. Od pierwszego dnia zaczął traktować Olę w szczególny sposób. Chwalił ją za każdym razem i wspierał moralnie. Mężczyzna często przytulał dziewczynę i puszczał jej oczko i uśmiechy. Ola odwzajemniała uśmiech, bo czuła, że jest pod jego opieką.

Z czasem ta troska i opieka przerodziła się w prawdziwy związek. Czego mężczyzna jej nie obiecywał, ile ciepłych słów powiedział? Wtedy wcale mu nie przeszkadzała blizna na jej twarzy.

Ola była szczęśliwa. Z takim samym szczęściem powiedziała mu, że zaszła w ciążę.

Całe jego uczucie, w jednej chwili rozpadło się na strzępy, kochający dobry człowiek zamienił się w ignoranta i chama. Zarzucał dziewczynie, że wszyscy do niej chodzili, że zanim mu to powiedziała, powinna spojrzeć w lustro.

Dziewczyna została sama ze swoim nieszczęściem. Nie może wrócić do domu na wieś, ponieważ okryłaby hańbą siebie i swoją rodzinę. Na inne rozwiązanie jest już za późno.

Nagle, jakby bez zastanowienia, Mikołaj wypalił – „To wyjdź za mnie, nie spodoba ci się, to się rozwiedziemy”.

Nikołaj był z natury miły i stanowczy. Pojechał z Olą do jej rodziców, zamieszkali tam, bo dom był duży i przestronny. Matka dziewczyny, tak naprawdę nie lubi sprzątać, więc Ola od pierwszego dnia wzięła sprawę czystości i porządków w swoje ręce. W domu panowała cisza i spokój. Urodził się chłopiec. Maja, odwiedzając brata i bratową, zobaczyła, do kogo podobne jest dziecko, ale to już nie miało żadnego znaczenia.

Życie toczyło się dalej. Następnie młodzi mieli kolejnego syna. Ola była dobrą gospodynią, wszystko zawsze robiła na czas i starannie. Dla wszystkich była uprzejma i troskliwa. Podjęła pracę jako opiekunka w wiejskim przedszkolu i nikt nie zwracał uwagi na jej bliznę na policzku, ludzie docenili dobrą duszę, a dla Mikołaja była najpiękniejszą istotą na świecie. Był dumny z żony, podziwiał jej serdeczność, dobroć i inteligencję. Przyznał, że może być osobą podrzędną u tak wspaniałej żony.

Ich synowie dorastali, a Mikołaj kochał obu jednakowo. Byli w stanie zapewnić dzieciom dobry start w dorosłość. Obaj ukończyli studia, rodzice kupili im mieszkania, ponieważ pracowali głównie dla dzieci, przez całe życie.

Uważam, że ludzie tacy jak Mikołaj sprawiają, że nasz świat jest jaśniejszy i lepszy. Być może ktoś uważa, że jego decyzja podjęta w hotelu była bezmyślna i nieuzasadniona, ale życie ułożyło im scenariusz po swojemu. Dało im szczęście.