WĘDRÓWKA DUSZ

Przeprowadzka Duszy

Zosia nie mogła tego wyjaśnić, ale czuła, że w tę dziewczynkę wcielił się duch jej matki. W ogóle nie wierzyła w takie mistyczne sprawy, ale tu było tyle zbiegów okoliczności, że trudno było w to nie wierzyć.

Dziewczynka urodziła się osiem miesięcy po śmierci mamy – a co, duch pobłądził gdzieś tam i wrócił na ten świat, czemu nie? Choć sam fakt urodzenia nie miałby większego znaczenia, gdyby nie to, że przyszła na świat w dzień urodzin mamy, dokładnie czterdzieści sześć lat później.

A to nie było ostatnie ze zbiegów okoliczności. Zosia została zatrudniona jako opiekunka do dziewczynki. Była to jej druga praca jako niania – za pierwszym razem opiekowała się młodszą siostrą koleżanki z klasy, a teraz trafiła tutaj. Zosia nie zamierzała całe życie pracować jako opiekunka, w ogóle chciała studiować psychologię, ale za pierwszym razem się nie udało, a za drugim zabrakło jej odrobiny szczęścia. Z trzeciej próby powinna się udać.

Praca jako sprzedawczyni czy kelnerka jej nie odpowiadała, a opiekowanie się dzieckiem to czysta przyjemność. Dzięki świetnemu listowi referencyjnemu, młoda kobieta zgodziła się przyjąć Zosię z okresem próbnym, a Zosia szczerze przyznała, że za rok planuje iść na studia. Matka dziewczynki, Aneta, była jakieś pięć lat starsza od Zosi i od razu zaproponowała, by mówiły sobie na ty.

– No to świetnie, wtedy Ania pójdzie już do przedszkola specjalistycznego – uspokoiła ją Aneta. – Jest naprawdę rozwinięta, już dawno mogłaby pójść, ale się martwię, codziennie ma zajęcia specjalne. Ma pewną cechę – jeszcze ci nie mówiłam, mam nadzieję, że to nie będzie problem, bo wiele niań się boi statusu dziecka z niepełnosprawnością albo żąda honorarium, na które mnie nie stać.

Zosia wyobrażała sobie coś strasznego, na przykład rozszczepienie podniebienia, co wymaga operacji, albo może padaczkę.

– Ania ma niedosłuch czuciowo-nerwowy, to choroba dziedziczna…

Zosia uśmiechnęła się i przerwała jej.

– Nie musisz mówić, wiem, co to, w naszej rodzinie też to występuje.

– Dlatego cię zaprosiłam, nasza wspólna znajoma mówiła, że twoja mama też na to cierpiała, więc się nie przestraszysz.

Zosia się nie bała, zresztą w tym nie było nic trudnego – nowoczesne aparaty pozwalały praktycznie całkowicie przywrócić słuch, jej mamie było dużo trudniej, komunikowały się językiem migowym.

Ostatnim zbiegiem okoliczności było to, że dziewczynka wyglądała bardzo podobnie – te same ciemne oczy, brwi z podniesionymi końcówkami, jakby zawsze się dziwiła, kręcone niesforne włosy. Zosia nawet poszła do ojca i poprosiła o stare albumy mamy – no tak, dziewczynka była wypisz-wymaluj jak mama w dzieciństwie! Kiedy opowiedziała o tym ojcu, tylko jej uraźliwie przypomniał:

– Kochanie, po prostu tęsknisz za mamą. No co za mistyczne wymysły? Musisz szybko mieć swoje dzieci!

Zosi zrobiło się niezręcznie – w rzeczywistości poznała na przygotowawczych kursach chłopaka imieniem Paweł, i już trzy razy się z nim spotkała. Ale na rozmowę o dzieciach było za wcześnie. Ojciec chyba wszystko zrozumiał po jej rumianych policzkach.

– Pytałaś, czy w jego rodzinie nie było niedosłuchu?

– No tata!

Rodzice od dzieciństwa ich tym nękali – i ją, i brata przekonywali, że już na etapie poznawania się trzeba się dowiedzieć, czy potencjalni partnerzy nie mają recesywnego genu, który prowadzi do niedosłuchu, ponieważ zarówno Zosia, jak i jej brat Andrzej byli nosicielami tego genu.

– No tata…?! – za pytanie pieniędzy się nie płaci.

Musiała szybko się wycofać.

Czy to przez to, że sama wymyśliła tę przeprowadzkę duszy, czy dziewczynka była naprawdę tak rozwinięta i wspaniała, Zosia się do niej bardzo przywiązała i nie chciała nawet myśleć, że przyjdzie czas się rozstać. Może tata miał rację, i czas, żeby miała własne dzieci? Ale była jeszcze taka młoda, marzyła o zdobyciu wykształcenia… Jakoś się stało, że zaczęła o tym mówić z Anetą, która całe dnie spędzała w pracy, aby zapewnić córce i sobie przyzwoite życie.

– Musisz iść na studia! – nalegała Aneta. – Ja musiałam porzucić studia z powodu ciąży, i teraz nie mogę awansować wyżej ponad pewien szczebel, co mnie złości – mam więcej doświadczenia i wiedzy, a przyjmują świeżo upieczoną absolwentkę, która tylko potrafi przekładać kartki.

– A ojciec dziecka? – ostrożnie zapytała Zosia. Ani razu przez cztery miesiące, podczas których pracowała jako niania, tata dziewczynki nie pojawił się na horyzoncie.

– Go nie ma – odpowiedziała Aneta.
– Jak to nie ma?

– A tak. Nawet nie wie, że ma córkę. Poznaliśmy się w innym mieście, odwiedzałam koleżankę na tydzień, spotkałam go w barze. To była miłość od pierwszego wejrzenia! Umówiliśmy się na spotkanie w najbliższym czasie – albo on przyleci do mnie, albo ja do niego. Ale nie wyszło – zerwał ze mną przez maila mówiąc, że przeprasza, ale nie możemy być razem, zasługujesz na kogoś lepszego i w tym stylu.

– O ja… I nie wiedziałaś, że jesteś w ciąży?

– Nie wiedziałam. Dowiedziałam się tydzień później. No i postanowiłam urodzić – Aneta się uśmiechnęła. – Nigdy tego nie żałowałam.

– Tak, Ania jest cudowna. Tak mi przypomina moją mamę – przyznała nagle Zosia.

Aneta się roześmiała.

– Macie z Anią karmiczną więź, dawno to zauważyłam.

– Wytłumaczyłam to tacie, a on mnie wyśmiał. Powiedział, że muszę mieć własne dzieci.

– Najpierw się ucz, a potem dzieci – przypomniała Aneta. – Inaczej będziesz jak ja.

Na Nowy Rok Zosia razem z ojcem miała lecieć do brata do sąsiedniego miasta – ten kierował działem w firmie turystycznej i nie mógł wyjeżdżać na długo. Zosia była u brata w gościnie tylko raz i bardzo jej się podobało – miał piękne mieszkanie na piętnastym piętrze, z którego rozciągał się niesamowity widok. Wcześniej kupiła Ani prezent – długo szukała misia podobnego do tego, którego miała mama, i znalazła. Dziewczynka pokochała misia i powiedziała, że będzie z nim spać.

Siedząc w przytulnej kuchni brata i prowadząc spokojne rozmowy, Zosia otrzymała wiadomość od Anety, na której Ania słodko spała, przytulając do siebie pluszowego misia. Zosia aż się wzruszyła i pokazała zdjęcie Andrzejowi, opowiadając całą historię o karmicznej więzi i przeprowadzkach dusz.

– Zosiu, naprawdę? Jakie przeprowadzenie dusz?

– No posłuchaj – Ania mniej przypomina swoją matkę niż naszą! Zobacz.

Znalazła w telefonie selfie, które zrobiły dzień wcześniej – ona, Ania i Aneta, i podała je bratu. Ten długo patrzył na zdjęcie, a potem zapytał obcym głosem:

– Jak się nazywa?

– Ania, przecież mówiłam. No tak, nie jak nasza mama.

– Nie. Dziewczyna.

– Aneta. A co?

Brat przełknął ślinę.

– A z Anią… wszystko w porządku ze słuchem?

– No przecież mówiłam, że ma aparat słuchowy! Nawet w tym są podobieństwa! U ojca Anety to samo schorzenie, co u naszej mamy, tu to nie dusze, a geny, ale pomyśl…

Brat zerwał się i zaczął szaleć po pokoju.

– Ile ona ma lat? Kiedy się urodziła?
– Dlaczego pytasz? – zaczęła Zosia, a potem z przerażeniem zasłoniła usta. Przerażona, bojąc się zniszczyć swoje domysły, wyszeptała: – Aneta mówi, że on zerwał z nią przez maila i nic nie wiedział o dziecku. To byłeś ty???

Następnego dnia wszyscy troje lecieli z powrotem, cudem zdobywszy ostatnie bilety. Ojciec wycierał łzy, oglądając zdjęcia nowo odnalezionej wnuczki, Andrzej gryzł wargi, jak w dzieciństwie, znów i znów pytając Zosi o Anetę i Anię. Tylko Zosia była spokojna – wiedziała, że wszystko będzie dobrze. A przeprowadzka dusz i tak nie została anulowana.