Wcielisz się w rolę mojego syna

Lucyna i jej mąż postanowili znowu porozmawiać z synem.

Mateusz ma już dwadzieścia dziewięć lat. Mieszka w wynajętym mieszkaniu z kilkorgiem przyjaciół. Chłopak wyprowadził się od rodziców, ponieważ wciąż się go czepiali. Chodzi o to, że Wiktor, ojciec Mateusza, jest biznesmenem. W młodości postanowił otworzyć własną firmę i odniósł sukces. Teraz ma sieć stacji benzynowych. Lucyna, była modelka i fryzjerka, ma teraz własny salon kosmetyczny. Kobieta wygląda przepięknie jak na swoje pięćdziesiąt dwa lata.

Swojemu jedynemu synowi rodzice starali się dać dosłownie wszystko. Mateusz nie uczył się w szkole najlepiej, więc rodzice opłacili mu studia na przyszłościowym kierunku na prywatnej uczelni. Ledwo ją skończył, ale jakoś się udało. Oczywiście nie bez pomocy rodziców. I nie chodzi o to, że Mateusz jest głupi, leniwy, czy że opuszczał zajęcia. Rzecz w tym, że jego głowę zawsze wypełniały nie jakieś tam informatyki-matematyki, tylko coś innego. I nie, wcale nie są to dziewczyny i imprezy, tylko rysowanie.

Chłopak lubił rysować już od wczesnego dzieciństwa. Ale rodzice nigdy nie wspierali jego pasji. Wysyłali Mateusza na muzykę, piłkę nożną i angielski, ale nie na zajęcia plastyczne. Trafił na nie dopiero w wieku dwunastu lat, kiedy postanowił zrezygnować z gry na znienawidzonym fortepianie.

Dlatego nigdy nie interesowała go żaden “prestiżowy” kierunek. To był pomysł rodziców, nie Mateusza. Chłopak chciał pójść na studia artystyczne, ale mu nie pozwolili. Bo to nie jest coś, czym można się pochwalić.

Po ukończeniu znienawidzonej uczelni Mateusz przeprowadził się do wynajętego mieszkania razem z przyjaciółmi, którzy myślą podobnie jak on. Do tego jeszcze chłopak wygląda zupełnie nie tak, jak chcieliby jego biznesowi rodzice: ma kolorowe włosy, kolczyki, tatuaże, kupuje używane ubrania.

– Wstyd mi za ciebie, synu, – lamentuje Lucyna. – Ojciec niedługo kończy sześćdziesiąt lat. Chcemy zaprosić do restauracji wszystkich naszych przyjaciół. A ty przyjdziesz jak jakiś włóczęga. Dzieci naszych znajomych w twoim wieku od dawna mają już firmy, rodziny, domy. A ty? Bez rodziny, bez pracy, a wyglądasz tak, że wstyd się przyznać, że jesteś moim synem!

Lucyna odwróciła się, ocierając łzy. Wiedziała, że ​​powiedziała o kilka słów za dużo, ale emocje wzięły górę, nie była w stanie się powstrzymać.

– Wstyd mi, rozumiesz?! – Lucyna zaczęła płakać. – Nikomu nie przyznaję się, że mieszkasz w jakiejś melinie z alkoholikami. Muszę mówić wszystkim moim przyjaciółkom, że pracujesz i mieszkasz w Niemczech! I tak by było, gdybyś nas posłuchał!

Mateusz podrapał się po głowie.

– Nie stałbym się taki, mamo, gdybyś nie decydowała o wszystkim za mnie. A teraz jestem dorosły. Mieszkam osobno. Nie proszę o pieniądze. Robię to, co kocham. Jestem szczęśliwy! Czego ci jeszcze potrzeba? Żeby twoje koleżanki się mną zachwycały? Jeżeli tak, to bardzo mi przykro, bo nie staram się i nie będę się starał sprostać niczyim oczekiwaniom. Nawet twoim.

Chłopak zdjął z krzesła starą kurtkę i wyszedł.

Lucyna otarła łzy i wybrała numer telefonu.

– Halo, Konrad? Z tej strony Lucyna Kosecka. Mam dla ciebie trochę dziwną propozycję. W następny poniedziałek, zamiast w pracy, będę się potrzebowała w restauracji. Wcielisz się w rolę mojego syna. Tak, tak, wiem, to trochę nietypowe, ale dobrze zapłacę. Tak. Zdzwonimy się. Do zobaczenia.

Kobieta podeszła do lustra, poprawiła makijaż i teatralnie się uśmiechnęła. Musi dalej odgrywać tę rolę.