Wasza rodzina będzie u nas częstszym gościem niż w hotelu – to nie jest zwykłe miejsce noclegowe, to Twój drugi dom.

Nie chcę więcej widzieć twojej rodziny w naszym domu, to nie jest hotel! żona miała już dość ciągłych żądań gości.

Nikt się nie spieszył, ale gdy tylko Kinga otrzymała dyplom z psychologii, Marek natychmiast się oświadczył, tak bardzo tego pragnęła. Wesele było skromne. Ciotka i wujek Marka zaproponowali, by przeznaczyli zaoszczędzone i otrzymane w prezencie pieniądze na poprawę własnego życia.

Tak Marek został właścicielem niewielkiej działki pod miastem. Rodzice Kingi sprzedali samochód i przekazali pieniądze młodym na budowę, zwłaszcza że w mieście auto nie było im szczególnie potrzebne.

Kinga trochę obawiała się życia na wsi, myśląc, że będzie niewygodnie: woda ze studni, przerwy w dostawie prądu, hodowla kur i palenie w piecu. Marek śmiejąc się, zapewniał ją, że to nie czasy sprzed wieku, a za mniejszą sumę niż kosztowałoby mieszkanie w mieście, zapewnią sobie maksymalny komfort i przestrzeń.

Dom stanął zadziwiająco szybko. Pomogło to, że Marek dostał awans w pracy, a Kinga zaczęła zdalnie prowadzić konsultacje. Rodzice wspierali finansowo, jak tylko mogli, a wujek z ciotką też nie pozostawali obojętni.

Helena Aleksandrowna często odwiedzała budowę pod różnymi pretekstami. Raz przyjeżdżała, by polecić ulubiony kolor farby, innym razem odpowiedni żyrandol. Zawsze działała w dobrych intencjach, ale z czasem Kinga zaczęła czuć, że ich prywatna przestrzeń kurczy się. A pewnego dnia zupełnie zniknęła, gdy Mikołaj Juriewicz zatrzymał się w ich niemal ukończonym domu bez uprzedzenia. Miał sprawy w okolicy, zaciągnął się do późna, więc postanowił przenocować u siostrzeńca.

Gdyby chociaż uprzedził, połowa problemu by nie istniała. Ale tak przestraszył Kingę swoją obecnością, że odtąd zawsze pytała, czy w pokoju jest ktoś, zanim do niego weszła.

Dzieci, wynoście rzeczy tam Helena Aleksandrowna kierowała torbami dzieci i wskazywała im pokój gościnny. Szybciej, bo produkty się zepsują, marudząc tutaj! Kinga, zwolnij półki w lodówce, dzieci swoje produkty tam włożą rozkazywała gospodyni.

Kingę zdziwiło, że ludzie przywieźli ze sobą jedzenie, ale pomyślała, że może chcą je podzielić przy stole.

Dzieci, na poważnie, idźcie się rozpakować. Kinga da wam wszystko, czego potrzebujecie, czujcie się jak u siebie Helena Aleksandrowna wciąż się krzątała.

Mikołaj Juriewicz już odpoczywał, przeskakując kanały telewizyjne w salonie. Poprosił Marka, by nalał mu koniaku, wspominając, że w pracy dostał całkiem drogą butelkę. Marek wrócił z nią i dwoma kieliszkami.

Wojtku, niech dziewczyny się same zajmują, chodź do nas, tu mamy swoją atmosferę! wołał Mikołaj Juriewicz do syna.

Gdy wszyscy się rozpakowali, był już późny wieczór. Kinga biegała, szukając kapci dla gości, ciepłych skarpet, jeśli zmarzną, lub lekkiego koca, jeśli będzie za gorąco. Przerażona przypomniała sobie słowa Oli, że przyjechali tylko na krótko, i miała nadzieję, że to tylko powiedzenie. Kto przyjeżdża na tydzień świętować nowy dom? Nie podobało jej się, że sami się ulokowali w pokoju, który Kinga planowała na dziecięcy. Tymczasem na piętrze był już gościnny pokój.

Kinga, może potrzebujesz pomocy? zapytał mąż.

W końcu ktoś zapytał cicho odparła Kinga. Od nich skinęła głową w stronę stołu pomocy się nie doczekasz.

No cóż, wytrzymaj, nie są aż tak nachalni uśmiechnął się Marek i zabrał się za obieranie ziemniaków.

Dzięki odpowiedziała Kinga, mrugając do niego.

Do obiadu krewnym zrobiło się nudno, wyszli na spacer, a po wędrówce po lesie rozeszli się do swoich pokoi, jak mówiła Helena Aleksandrowna, odpocząć.

Marku, zapukaj do nas, jeśli do piątej się nie obudzimy, żeby do szóstej wszyscy byli przy stole zmęczona pogłaskała Marka po policzku i poszła do swojego pokoju.

To danie rybne z uśmiechem odpowiedziała Kinga. Trochę jak pasztet, trochę jak suflet, bardzo delikatne. Spróbuj. Podniosła talerz i podała Oli.

O nie, Wojtkowi tego nie wolno, a Saszka ma alergię na łososia!

Tam jest łosoś przestraszona odparła Kinga.

I jemu też, na wszystkie czerwone ryby ciągnęła Ola, kręcąc głową. A co to za ładne rzeczy?

To skrzydełka kurczaka w słodko-kwaśnym sosie ostrożniej odpowiedziała Kinga.

Aha ciągnęła Ola, oglądając stół. Wojtek, przynieś z lodówki pieczonego indyka. Tam jest w folii, duży kawałek, zobaczysz!

Wiktor posłusznie wstał, podszedł do lodówki, trochę poszperał i wyjął zawinięty w folię kawałek mięsa. Rozwinął go, położył na desce i zaczął kroić na cienkie plastry.

Swoją drogą, mówiąc o wyborze jedzenia, Kingo, myślę, że wszystkim byłoby wygodniej, gdybyście kupili drugą lodówkę do kuchni. Wasza jest za mała dla trzech rodzin, a znalazłam dobry model teraz jest na promocji, wyślę Markowi link. Helena Aleksandrowna uśmiechnęła się.

Dlaczego mielibyśmy potrzebować drugiej lodówki i co mają do tego trzy rodziny? szczerze zdziwiona zapytała Kinga.

No jak to, to w końcu nasz wspólny dom, budowaliśmy go razem, z wspólnych oszczędności, pomagałam wam z wystrojem. Będziemy się tu często spotykać na wspólne święta. Wszyscy jesteśmy różni, więc żeby było wygodnie pod jednym dachem, przygotowałam kilka pomysłów. Helena Aleksandrowna grzebała w torebce w poszukiwaniu telefonu.

Kinga spojrzała na Marka, ale on był równie zaskoczony jak ona.

Tak, co ja tu miałam teściowa założyła okulary na łańcuszku, zmrużyła oczy i przybliżyła ekran. Gdzie to było

Mamo, to w aplikacji Listy, na pierwszej stronie pomogła jej Ola, nakładając Wojtkowi kolejne kawałki indyka.

Aha, o! uradowana wykrzyknęła Helena Aleksandrowna. Więc lodówka, domowe ubrania, ciepłe okrycia żeby po spacerze nie trzeba było się przebierać tłumaczyła. Indyw