W szkole ciągle zgłaszano mnie do różnych olimpiad. Pewnego razu wytypowano mnie na olimpiadę chemiczną. Uznawałem to za wyraz uznania dla moich zdolności intelektualnych.

W szkole nieustannie wyciągano mnie na różne olimpiady. Raz zgłosili mnie na konkurs z chemii. Uznałem to wtedy za wyraz uznania dla moich intelektualnych zdolności. Moja mama, chemiczka, która przed ślubem nosiła historyczne szlacheckie nazwisko, zareagowała na tę wieść w zupełnie niegodny sposób jak kucharka. Zwykle śmieje się jak dama z powieści Prusa, a tu rozlała herbatę i dosłownie wybuchnęła śmiechem.

To był pierwszy i ostatni raz, gdy widziałem mamę tak rozbawioną. Potem wysłali mnie na dzielnicową olimpiadę z fizyki, potem kolejną i kolejną. Zacząłem podejrzewać, że szkolna administracja po prostu regularnie mnie wywozi, żeby inni uczniowie mogli spokojnie się uczyć.

Na olimpiadę z biologii trafiłem już z towarzystwem. Dokoptowali mi do drużyny Tolka Krukowskiego. On też był specjalistą od biologii tak jak ja potrafił odróżnić jelenia od żółwia z odległości stu metrów. Gdy nauczycielka biologii dowiedziała się, kto będzie reprezentować szkołę, niemal zaczęła grozić strajkiem głodowym. Ale cały dzień ich nie będzie w szkole przekonała ją pewnie pani dyrektor razem z wicedyrektorką.

Tak więc z Tolkiem usadowili nas w ogromnej auli pełnej sześćdziesięciu nieznajomych olimpijczyków-biologów, dali nam po dużej kartce z rozkładówką.

W tym momencie zza mównicy przemawiała pani w średnim wieku z wielką, szklaną broszką przypiętą do sukienki. Jej przemowa nawet nie była zła: główne przesłanie jesteśmy tu nieprzypadkowo, czeka nas wielkie życie. Jeśli dziś będziemy przeszkadzać i ściągać, to resztę życia będziemy rozładowywać wagony. Choć, jak zaznaczyła, to też szlachetne zajęcie.

Rozejrzałem się i dotknąłem ramienia dziewczyny siedzącej po mojej prawej stronie. Zarumieniła się i spuściła oczy z pociągniętymi maskarą rzęsami. W tym momencie wszyscy zaczęli energicznie notować coś na kartkach. Tolek aż się wzdrygnął:
O co chodzi? Co trzeba robić?
On nawet wtedy nie podejrzewał, że będzie trzeba cokolwiek pisać. Myślał, że nas przywieźli na lemoniadę. Zajrzałem w kartkę i zorientowałem się: w pustych miejscach trzeba wpisać odpowiedzi. Wyjaśniłem to Tolkowi. Pani z broszką poprosiła, żebym był cicho.

Gdzie się patrzy odpowiedzi? spytał Tolek.
Pani niby przypadkiem zapytała, z której szkoły są ci dwaj chłopcy tak ochoczo zgłębiający naukę. Wiedziałem, że z tymi, którzy byli już w pokoju wychowawczym, nie podskoczy. Odpowiedziałem, że jesteśmy ze sto siedemdziesiątej drugiej. Zanotowała to zarówno w mojej, jak i Tolkowej kartce. Potem zapisała coś w swoim notatniku.
Przecież my ze sto siedemdziesiątej piątej? wyszeptał Tolek.
Nie gadaj, głupku odparłem mu cicho.
Tolek mnie kopnął, ale trafił w nogę dziewczyny siedzącej przede mną. Ta odwróciła się jak sowa i po szybkim rozeznaniu rzuciła przez ramię, by tego więcej nie robić. Zapamiętałem piegi.

Czego chcesz? odburknął jej Tolek. Siedź cicho, nie przeszkadzaj.
Po tym jak pani z broszką dała jej ostatnie upomnienie, dziewczyna rozpłakała się. By ją uspokoić, kobieta matczynym tonem poradziła jej ufać własnym siłom. I nagle u dziewczyny rzeczywiście zaczęło iść lepiej.

Miałem dylemat: nie da się równocześnie przypominać sobie dat z życia Carla Linneusza i zerkać na rzęsy dziewczyny. Albo Linneusz, albo rzęsy. Próba obu kończyła się dziwacznym obrazem Linneusza z pomalowanymi rzęsami. Ktokolwiek to był, widok był nieznośny.

Ile gatunków ryb żyje w Wiśle? spytał Tolek od niechcenia.
Dziewięćset dwanaście odpowiedziałem.
Na pewno?
Takimi rzeczami się nie żartuje.

Na pytanie o Linneusza odpowiedziałem tak, że nadawałoby się nawet do biografii Janiny Porazińskiej. Jeśli nie szukać dziury w całym, było wystarczająco dobrze.

Pójdziesz do kina? napisałem na złożonej kartce i rzuciłem ją dziewczynie z rzęsami. Odpowiedź przyszła po minucie. Już kogoś mam napisała wyraźnym charakterem pisma. Do dziś nie pojmuję tej kobiecej nieumiejętności odpowiedzenia tak prosto z mostu. Kurcze, nawet nie zamierzałem burzyć jej związku. Szczerze proponowałem jedynie koleżeństwo. Już miałem dwie koleżanki, które się przyjaźniły. Ich chłopcy spali spokojnie. Tylko mój tata cierpiał, regularnie wypłacając mi złotówki.

Jest ode mnie lepszy? napisałem. Tak przyszło w odpowiedzi. To czemu nie startuje w tej olimpiadzie? Dziewczyna się zamyśliła. Rozumiem ją.

Ty nie pomyliłeś Wisły z Bałtykiem? spytała pani z broszką, mijając Tolka po raz trzeci. Widocznie w naszym rejonie spodziewała się znaleźć ściągi. Ale by powstała ściąga, trzeba choć trochę orientować się w temacie. U nas i Tolka nie było czego szukać.

On siedział z miną dzieciaka pilnie potrzebującego pomocy lekarskiej. Ale to była jego standardowa mina po prostu kobieta tego nie wiedziała.
Jaki ocean, o co jej chodzi? szturchnął mnie, przeszkadzając mi w nawiązywaniu relacji. Nie ma tu żadnego pytania o ocean.

Kim jest kim z Lindą? napisałem i posłałem. Nie! zwróciła mi, do tego dorysowała śmiejącą się buźkę z warkoczykami i odstającymi uszami. Po oczach w uszach rozkochałem się mocniej niż w rzęsach. Dzisiejszym emotikonkom brak tamtego uroku. Już prawie płonąłem, ale znów odzywa się Tolek.

Słuchaj, teraz mam do ciebie konkretne pytanie wszedł w ton Bechterewa. Jaki poziom kon-form… macji ma białko keratyna we włosach? Keratyna to odpowiedź? Pewnie jakiś Litwin pisał. Wiewiórka przecież ma rude włosy, nie?
Potwierdziłem. Chwilę się zastanowiłem, po czym dodałem:
Zimą siwieje.

Tolek zapisał: Rude. Zimą wiewiórka siwa. Genialnie potrafił się dostosować do każdej sytuacji konwersacyjnej.

Dziewczyna z piegami szepnęła mi:
Alfa-helisa.
Gdzie? rozejrzałem się.
Taki jest poziom konformacji wyjaśniła i odwróciła się.

Spojrzałem na jej uszy. One też były pociągające. Szybko zanotowałem odpowiedź, oderwałem kawałek z kartki na brudno i nabazgrałem: Pójdziemy do kina? Może tu się uda…

Pójdziemy przyszło na ławkę.
Po chwili z prawej: No dobra, pójdziemy.

To już był egzystencjalny zator. Próbując się z niego wydostać, zająłem się pytaniem: Jak nazywa się młode nosorożca? Trudno odpowiadać, gdy dwie dziewczyny oczekują poważnych deklaracji jednocześnie. Nosorkek? Nosopysk? Cielaczek?.. Nosotołek? Z prawej rzęsy, z przodu piegi. Kaplica. Napisałem po prostu: Młode nosorożca.

Z tą z piegami dotrwaliśmy do zimy, kiedy wiewiórki posiwiały. Tamta od rzęs pod kino nie przyszła. Kobiety są jednak przewrotne.

Już nie wspominając, że na olimpiadzie z biologii zająłem drugie miejsce. Dyplom wręczyli mi dopiero po dwóch miesiącach. Szkoła sto siedemdziesiąta druga znalazła tylko jednego ucznia o moim nazwisku dziecko z pierwszej klasy, które na pytanie dyrektorki: Jak mogłeś być na olimpiadzie? zaczęło płakać i obiecało, że więcej nie będzie.

Tak czy inaczej, udało się ustalić. Z tego zebrania naukowców zostałem jedynym, kto wiedział, jak nazywa się młode nosorożca. Naukowcy do dziś spierają się, jak je nazywać, i w tym cały problem. Tak właśnie trafiłem do świata nauki i stałem się tam swój. A potem, jak widzicie, popsuło się i wyszedłem.