W szkole ciągle wciągali mnie w różne olimpiady. Pewnego razu namówiono mnie na olimpiadę chemiczną. Odebrałem to jako uznanie dla moich intelektualnych zdolności.

W szkole ciągle mnie gdzieś wyciągali na jakieś olimpiady. Któregoś razu zaciągnęli mnie na olimpiadę z chemii. Odczytałem to jako wyraz uznania dla moich zdolności umysłowych.
Jak tylko się o tym dowiedziała moja mama, chemiczka, która przed ślubem z ojcem nosiła starą szlachecką nazwisko, zachowała się jak zwyczajna kucharka. Zazwyczaj śmiała się dostojnie jak bohaterka powieści Prusa, a tego dnia rozlała herbatę po całym stole i wybuchnęła śmiechem.
To był pierwszy i ostatni raz, gdy widziałem mamę tak szczerze rozbawioną. Potem wysłali mnie jeszcze na dzielnicową olimpiadę z fizyki. A później na kolejne i kolejne. Wtedy zacząłem powoli rozumieć, że administracja szkoły po prostu regularnie mnie deportuje, dając innym dzieciom szansę spokojnie się uczyć.
Na olimpiadę z biologii nie wysłali mnie samego. Dostałem w przydziale towarzysza Tolka Krysztofiaka. On również z biologią radził sobie świetnie: jelenia od żółwia odróżniłby z odległości stu kroków. Gdy wychowawczyni biologii zobaczyła, kto będzie reprezentował szkołę, o mało nie ogłosiła głodówki. Ale przecież przez cały dzień nie będzie ich w szkole przekonały ją chyba dyrektorka z wicedyrektorką.
Usadzili mnie z Tolkiem w ogromnej sali z sześćdziesięcioma innymi biologami. Rozdali nam po jednym dużym arkuszu z pytaniami.
Akurat w tej chwili za mównicą przemawiała kobieta z przyciągającą wzrok szklaną broszką wielkości pięści. Przemowa jej zasadniczo była trafiona. Główne przesłania: nie jesteśmy tu przypadkowo, przed nami wielkie życie, a jeśli będziemy teraz hałasować i ściągać, to przez całe życie będziemy rozładowywać wagony. Choć, jak dodała, to też uczciwa praca, której nie wstydzi się w żaden sposób.
Rozejrzałem się i szturchnąłem dziewczynę po swojej prawej. Zarumieniła się i spuściła umalowane rzęsy. Zaraz potem wszyscy rzucili się do pisania odpowiedzi. To przeraziło Tolka:
Ej, ale co trzeba robić? No co tu robić?
On do końca miał nadzieję, że po prostu nas tu przywieziono na oranżadę. Przejrzałem arkusz i zorientowałem się, że w miejscach bez druku należy wpisać odpowiedzi. Oznajmiłem to Tolkowi, na co kobieta z broszką poprosiła mnie, żebym się uspokoił.
Gdzie tu się szuka odpowiedzi? zapytał mnie Tolek.
Kobieta z broszką zerknęła na nas i zapytała, z której to szkoły ci dwaj, co z takim zapałem pchają się do nauki. Kogoś, kto już się znalazł na liście pedagogicznej policji, gołymi rękami nie weźmiesz, więc odpowiedziałem po prostu: ze szkoły nr sto siedemdziesiąt dwa. Zanotowała to na swoim arkuszu i na arkuszu Tolka. Po czym podgryzła oprawki okularów i zanotowała cos jeszcze sobie w notesie.
Przecież my jesteśmy ze sto siedemdziesiątej piątej oburzył się Tolek.
Cicho, nie gadaj głupot odpowiedziałem.
Tolek kopnął mnie pod ławką, ale trafił w stół dziewczyny przed nami. Ta odwróciła się jak sowa, przyjrzała się, oceniła, że nie grozi jej niebezpieczeństwo i poprosiła, by tak więcej nie robić. Zapamiętałem jej piegi.
Czego chcesz? rzucił do niej Tolek Siedź cicho i nie przeszkadzaj.
Za to kobieta z broszką wygłosiła dziewczynce ostatnie upomnienie, po czym ta rozpłakała się. By ją pocieszyć, kobieta matczynym tonem powiedziała jej, żeby ufała własnym siłom, a wszystko się ułoży. Dawni nauczyciele naprawdę potrafili przemawiać: dziewczyna wytarła łzy i rzeczywiście zaczęło jej iść coraz lepiej.
Znalazłem się w kłopotliwym położeniu. Jednocześnie próbowałem sobie przypomnieć daty życia Karola Linneusza i zerkałem na rzęsy dziewczyny to się nie dało pogodzić. Albo Linneusz, albo rzęsy. Jak próbowałem połączyć jedno z drugim, wychodził mi Karol Linneusz z pomalowanymi rzęsami. Straszny widok, niezależnie od tego kim był Linneusz.
Ile jest gatunków ryb w Wiśle? rzucił nagle Tolek.
Dziewięćset dwanaście odpowiedziałem.
Na pewno?
Takich rzeczy się nie zmyśla.
Odpowiedź o Linneuszu sformułowałem tak, że można by ją w biografii Ireny Jurgielewiczowej zamieścić, i byłaby w porządku, jeśli nie byłoby nad nią oceniającego sceptyka.
Pójdziesz ze mną do kina? napisałem na kartce, starannie złożyłem i podrzuciłem dziewczynie z rzęsami. Odpowiedź przyszła natychmiast: Już się z kimś spotykam pięknym pismem napisane. Do dziś nie pojmuję tej kobiecej nieumiejętności powiedzenia tak od razu. Na Boga, nie miałem zamiaru niszczyć jej relacji, proponowałem tylko koleżeństwo. Sam kumplowałem się z dwoma dziewczynami, które się przyjaźniły ich chłopcy spali jak dzieci, kłopot miał tylko mój tata, regularnie wydzielając mi złotówki.
Jest lepszy ode mnie? napisałem Tak odparła. To czemu jest na olimpiadzie? Dziewczyna się zamyśliła. W sumie ją rozumiem.
Ty nie pomyliłeś Wisły z Bałtykiem? rzuciła do Tolka kobieta z broszką, trzeci raz przechodząc obok. Szukała w naszym sąsiedztwie ściąg, ale żeby mieć ściągi, trzeba wiedzieć, czego dotyczą pytania. W tym sensie poszukiwania przy nas były bezcelowe.
Tolek miał postawę agresywnego dzieciaka, któremu przydałby się lekarz, taki był jego urok kobieta o tym nie wiedziała.
Jaki ocean, czego ona chce? dźgał mnie Tolek, przeszkadzając mi w nawiązywaniu niewyraźnej znajomości. Przecież nie ma tu ani jednego pytania o oceany.
Kto jest kim z Lindą? napisałem, posłałem Nie! wróciło, ze śmiejącym się emotikonem z warkoczykami i uszami. Szkoda, że je narysowała, uszy podziałały na mnie mocniej niż rzęsy. Dzisiejsze emotikony nie mają tego uroku. Już byłem blisko egzaltacji, lecz znów nagabywał mnie Tolek.
Tak sprawa do ciebie zaczął poważnie jaki poziom kon-form… macji mają włosy z keratyny? Keratyna to odpowiedź? Ktoś z Uzbekistanu pisał… Chociaż wiewiórka ma rude włosy, nie?
Potwierdziłem, zamyśliłem się i dodałem:
A zimą są szare.
Tolek tak też zanotował: Rude. A zimą wiewiórka szara. Idealnie wpasowywał się w każdy dialog.
Dziewczyna z piegami odwraca się do mnie i szepcze: Alfa-helisa.
Gdzie? rozejrzałem się.
Poziom konformacji to alfa-helisa wyjaśniła i wróciła do pisania.
Spojrzałem na jej uszy. Przyciągały uwagę. Szybko zapisałem odpowiedź, urwałem kawałek brudnopisu i napisałem: Spotkamy się w kinie?. Gdzieś w końcu musi się udać
Dobrze pojawiło się na mojej ławce.
Po minucie pojawiła się kolejna karteczka z prawej strony: No dobra, chodźmy.
To już był egzystencjalny impas. Gdy go próbowałem rozwiązać, trafiłem na pytanie: Jak nazywa się młodego nosorożca? Bardzo trudno odpowiadać na takie pytania, kiedy dwie dziewczyny równocześnie wymagają poważnych deklaracji. Nosorożeczek? Nosołatek? Cielę?… Nosotołek? Po prawej rzęsy, przed sobą piegi, i po mnie. Napisałem po prostu: Młode nosorożca.
Z piegowatą przetrwało to do zimy, aż wiewiórkom posiwiały futra. Ta, co z rzęsami, na seans nie przyszła. No cóż, kobiety są nieprzewidywalne.
Tymczasem zająłem na olimpiadzie z biologii drugie miejsce i dostałem dyplom wręczono mi go dopiero po dwóch miesiącach, nie mogli mnie znaleźć. W szkole nr 172 okazało się, że uczeń z moim nazwiskiem jest tylko jeden dziecko z pierwszej klasy, które na pytanie dyrektorki: Jak mógł się znaleźć na olimpiadzie? rozpłakało się i obiecało, że już więcej nie będzie.
W końcu i tak mnie odnaleźli.
Byłem jedynym z całej tej zgrai naukowców, który wiedział, jak się nazywa młode nosorożca. Naukowcy do dziś nie wymyślili, jak naprawdę nazywać te nosotołki o to właśnie chodzi. Tak wszedłem w świat nauki i już tam zostałem. Potem jednak się popsułem i wyszedłem, jak widać.