W samotności nie ma radości

Noce nie ma szczęścia w samotności

Nieco starsza, ale z błyskiem w oku Regina Nowak po śniadaniu umyła filiżankę po herbacie, spokojnie zaparzyła kawę i rzuciła wzrokiem przez okno.

– Ileż lat tego samego. Zegar, szyba, otwarta książka na parapecie i samotność. Jakże tęsknię za moim mężem, który tak wcześnie mnie opuścił – często myślała.

Dziesięć lat temu pochowała ukochanego męża. Ból z czasem osłabł, ale do samotności trudno się przyzwyczaić. Pierwsze lata czuła jego obecność, jakby wciąż był obok, ale potem to minęło. Kiedyś nawet to zauważyła i pomyślała:

– Ukochani nie odchodzą z domu, tylko cicho znikają z duszy, oczywiście po jakimś czasie.

Ostatnimi laty samotność ciążyła jej coraz bardziej. Nawet zaczęła rozważać znalezienie równie samotnego mężczyzny. Rozglądała się wokół, spokojnie, bez pośpiechu, zatrzymując wzrok na różnych panach.

– A może gdzieś jest równie samotna dusza? Kto wie… – myślała, i w tych myślach zapominała o samotności, wyobrażając sobie, jak siedzi obok mężczyzny, a w jej zmęczonej samotnością duszy rozbrzmiewa delikatna melodia.

Przy okazji Regina od dawna zauważyła samotnego pułkownika z sąsiedniej klatki. Jej przyjaciółka Ala mieszka z nim na jednym piętrze, a jej mąż Zbigniew utrzymuje z emerytowanym oficerem przyjazne stosunki.

Ala już dawno opowiedziała Reginie o swoim sąsiedzie.

– Jan też jest samotny, uważaj, Reginku, też wdowiec. Ma córkę, ale mieszka daleko z rodziną, rzadko go odwiedza. Bardzo poważny człowiek, ale ze Zbyszkiem od lat dobrze się dogadują, żartują, a nawet jeżdżą razem na ryby. Popatrz, Regina, rozejrzyj się. Nie chodź ciągle pod rękę z samotnością. Lepiej we dwoje…

– Nie wiem, Aluś, jak ja mogłabym pierwsza do niego podejść z taką sprawą. Poza tym, inicjatywa powinna wyjść od mężczyzny – odpowiadała Regina.

Tak ją wychowano – była dawną nauczycielką języka polskiego i literatury, kobietą inteligentną, w eleganckim wieku. Rozmowa z nią to przyjemność.

Jan Kowalski, rzeczywiście emerytowany pułkownik. Szczupły, wysoki, siwy, w okularach. Chodzi wyprostowany, niemal jak na defiladzie, prawie nie uginając kolan. Ale wdowiec był ciekawy. Regina zawsze ukradkiem śledziła go wzrokiem, kiedy przechodził obok, kiwał głową i mówił to samo:

– Dzień dobry… – odpowiadała podobnym ukłonem.

Czasem patrzyła na niego znacząco, ale on był niewzruszony. Babcie z ławki pod blokiem miały o nim różne teorie. Kiedy tylko przechodził, temat powracał. Siemionowa mówiła:

– Słyszałam, że ten pułkownik dostał kiedyś w czaszke na służbie w strefie działań i zupełnie stracił zmysły.

– Co ty pleciesz, Siemionowa? – przerywała starsza Władzia. – Mój syn mi wyjaśnił, że długie patrzenie przez przyrządy optyczne zniszczyło mu wzrok, dlatego nosi okulary.

– Ojej, baby, ale ja słyszałam, że ma problem z męską częścią i dlatego nie patrzy na kobiety – gadała Grażyna, samotna, niedawno emerytowana i od dawna szukająca towarzystwa.

Rozmowy o pułkowniku krążyły nieustannie. Pewnie dlatego, że był sam, a wolnych kobiet wiele. Regina też czasem o nim myślała.

– Ten Jan Kowalski to oryginał. Ciekawa jestem, co robi w samotności. Może, tak jak ja, czyta książki. Choć on jest wojskowy, pewnie lubi filmy wojenne. Też lubię takie filmy. Jeśli tak, to już mamy wspólny temat. A jeszcze uwielbiam poezję. Na przykład:

– Zmierzcha się. Chłód, drobny deszcz. I rzadcy przechodnie w zaułku. Na nikogo nie czekam. Ty nie przyjdziesz… – nie wiem, dlaczego lubię wiersze o samotności. Może dlatego, że dawno jestem sama, a może po prostu jestem sentymentalna.

Tak mijały dni Reginy Nowak. Nagle zadzwonił telefon – aż drgnęła, bo była pochłonięta lekturą. Ala dzwoniła.

– Reginku, dobry wieczór, co robisz? Zaraz zgadnę – siedzisz z książką! – śmiała się przyjaciółka.

– Zgadłaś, Aluś – odparła. – A czym mam się zajmować wieczorami? Telewizja, czasem internet, ale najbardziej lubię czytać, znasz moją słabość.

– A co u ciebie? Zbyszek…

– Właśnie ze Zbyszkiem planujemy akcję, dlatego dzwonię… Zapomniałaś, że jutro moje urodziny?

– Ojej, przepraszam, Aluś. Ale ze mnie gapa, zupełnie wyleciało mi z głowy – szczerze przyznała Regina.

– Dzięki, że przypomniałaś, byłoby mi głupio, gdybym cię nie поздравила. Może i tak bym jutro вспомнила…

– Nie martw się, Reginku. Zapraszam cię jutro do nas. Zrobimy małe przyjęcie, posiedzimy przy stole. Będzie kilku znajomych.

– Dziękuję, oczywiście przyjdę. Jakżeby bez mnie – roześmiała się.

Następnego dnia Regina szykowała się na kolację. Przekręciła się przed lustrem, przyjrzała swojej twarzy – tu zmarszczki promieniste, tam lekko obwisła linia.

– Cóż, to jeszcze nie koniec świata. Mam po prostu wiek elegancji – uśmiechnęła się do swojego odbicia.

Wieczorem szła do przyjaciółki. Prezent kupiła wcześniej, teraz wystarczyło przejść do sąsiedniej klatki. Weszła do mieszkania i zobaczyła gości przy stole. I – o szczęście! – pułkownik też tam był.

– Proszę, Reginku – szczebiotała solenizantka i posadziła ją obok Jana Kowalskiego.

– Dobry wieczór – przywitała się z wszystkimi.

Kiedy weszła z Alą, wydało jej się, że pułkownik spojrzał na jej zgrabną sylwetkę z zainteresowaniem. Przeszła pełna wdzięku, zostawiając za sobą delikatny zapach dobrych perfum, i usiadła obok niego.

Impreza rozkręcała się powoli. Zbyszek był urodzonym organizatorem, umiał pięknie mówić. Jako pierwszy zaczął składać żonie życzenia – byli razem od wielu lat.

Po drugiej stronie Jana siedziała Teresa, też samotna sąsiadka z tego samego piętra. Krągła kobieta w falbaniastej sukience, z bujnym biustem. Ona też od dawna zerkała na pułkownika, czasem nawet częstowała go swoimi ciastami jako sąsiadka. On nigdy nie odmawiałPo roku wzięli cichy ślub w pobliskim kościele, a Teresa, choć początkowo zazdrosna, w końcu przyniosła im tort na nowe życie.