W przeciwnych kierunkach

Pod koniec dnia pracy telefon Krzysztofa zadzwonił – ulubiona melodia Anity, którą sama ustawiła mu na komórkę. Odebrał i usłyszał jej głos:

— Krzyś, jestem w salonie urody, przyjeżdżaj po mnie. Wiesz gdzie.

— Wiem, będę — odpowiedział krótko i się rozłączył.

Krzysztof wiedział, że Anita spędza w salonie co najmniej dwie godziny, więc po pracy nie spieszył się. Czekając, wstąpił do pobliskiej kawiarni.

— Zadzwoni, jak skończy — pomyślał, zajmując stolik. Kelner natychmiast podszedł, a on złożył niewielkie zamówienie.

Zjadł już wszystko, przejrzał wiadomości w telefonie, obejrzał kilka filmików, a Anity wciąż nie było.

— Ciekawe, ile dziś zostawi w salonie — przemknęło mu przez głowę, choć przecież sama płaciła za swoje zabiegi. A właściwie nie ona, tylko jej ojciec – bogaty biznesmen.

Znali się od siedmiu miesięcy, czasem mieszkała u niego w małym dwupokojowym mieszkaniu. Gdy jednak nudziła jej się ta ciasnota, wracała do rodziców. Anita mieszkała z nimi w ogromnym, trzypiętrowym domu pod Warszawą. Jedynaczka, której niczego nie brakowało.

Poznała już rodziców z Krzysztofem. Wyraźnie czuł, że matce nie przypadł do gustu. Zwykły informatyk, dwudziestosiedmioletni chłopak – co z niego za kandydat? Ale widocznie córka z nią pogadała, bo żadnych otwartych uwag nie było. Mimo to wiedział, że nie jest tam mile widziany.

Sam też zaczął dostrzegać, że Anita nie będzie żoną, o jakiej marzył. Mimo to nie odmawiał jej ręki. Do tego jej wpływowy ojciec dał mu jasno do zrozumienia:

— Ten, kto uszczęśliwi moją córkę, sam będzie szczęśliwy. A jeśli, broń Boże, będzie nieszczęśliwa… — resztę Krzysztof domyślił się sam.

Anita była kapryśna, ale piękna. Nie rozumiał, po co tyle czasu spędza w salonach, skoro i tak była urodziwa. Miała poczucie humoru, inteligencję, ale też była porywcza i wyniosła – pewnie przez te wszystkie pieniądze, które rozrzucała na prawo i lewo. Wczoraj oznajmiła:

— Krzyś, za dziesięć dni lecimy na Malediwy. Tata obiecał sfinansować podróż. Jestem zmęczona, potrzebuję odpoczynku. — A on nie pojmował, skąd to zmęczenie, skoro nie pracowała.

— Ale ja pracuję, Anita!

— Nic się nie martw, tata wszystko załatwi…

Miał mieszane uczucia. Po rozmowie z jej ojcem zrozumiał, że jego chęć stała się koniecznością – i to go uwierało. Anita nawet go irytowała. Każda jej rozmowa sprowadzała się do pieniędzy taty. Ich relacja stawała się coraz bardziej skomplikowana. Zdawał sobie sprawę, że pochodzą z dwóch różnych światów, ale wciąż zamierzał się z nią ożenić.

Gdy tak rozmyślał przy kawie, nagle usłyszał głos, który sprawił, że drgnął.

— Krzysztof, to ty? — nieznajomy uśmiechał się do niego jak do brata. — To ja, Tomek!

W końcu go rozpoznał.

— Tomek! — zerwał się na równe nogi i uścisnęli się mocno. — Stary kumplu z dzieciaka! Co ty tu robisz? — pytał zdziwiony. — Nie widzieliśmy się chyba z dwanaście lat.

— Ciebie też ledwo poznałem — poklepał go po ramieniu przyjaciel. — Zrobiłeś się mężczyzną, poważnie wyglądasz.

— Ty też nie jesteś już tym samym chucherkiem. Ale jak się tu znalazłeś?

— Czekam na moją siostrę, Kingę. Pamiętasz ją? Studiuje w akademii muzycznej, dziś ma koncert. Wszedłem tu, bo klasyki nie ogarniam — zaśmiał się Tomek.

— No tak, a jak tam Kinga?

— Och, moja siostra to prawdziwy talent. Sam nie wiem, skąd to ma. Zwykła wiejska dziewczyna, a sama dostała się do akademii, bez żadnych pleców…

— Tak bardzo chcę ją zobaczyć! — wykrzyknął Krzysztof.

— Bez problemu. Za jakieś czterdzieści minut zadzwoni, akademia jest niedaleko. Możemy podjechać razem, jeśli nie masz nic pilnego. Pogadamy. Jesteś sam?

— Nie, czekam na moją narzeczoną, Anitę. Jest w salonie, zaraz wyjdzie.

— To świetnie, przyjedziemy z Kingą — jeszcze chwilę pogadali, po czym Tomek wyszedł na spotkanie z siostrą.

Krzysztof wyraźnie przypomniał sobie wakacje spędzane u babci, obok której mieszkali rodzice Tomka i Kingi. Mieli duże gospodarstwo z letnimi domkami dla turystów. Okolica była przepiękna – lasy, jeziora, rzeka.

Od razu zaprzyjaźnił się z Tomkiem i Kingą i przez dziesięć lat spędzał tam każde lato. Dopiero na studiach przestał jeździć, a potem babcia zmarła, a dom sprzedano.

— Eh, pamiętam, jak łowiliśmy ryby z Tomkiem i Kingą, smażyliśmy je nad ogniskiem, śpiewali przy gitarze i snuliśmy plany — naszły go wspomnienia. — Dobre to były czasy! A Kinga… moja pierwsza miłość. Bardzo mi się podobała. Ciekawe, jak teraz wygląda ta chuda, ciemnowłosa siostra Tomka? Tego się nie zapomina — nawet nie zauważył, że się uśmiecha.

— Uśmiechasz się do siebie jak głupi — ocknął się na głos Anity.

— W końcu, Anita. Uśmiecham się, bo dostałem dobre wieści — obrzucił ją wzrokiem, próbując dostrzec, co zmieniło się w jej wyglądzie po wizycie w salonie.

— No jak ja wyglądam? — spytała zadowolona.

— Normalnie — odparł.

— Normalnie? Wiesz, ile kosztuje to „normalnie”? Manicure, zabieg u kosmetyczki… Widzisz, jestem niesamowita, prawda?

— Jak zawsze — zapewnił ją szybko. Faktycznie zawsze była piękna.

— Jedziemy do mnie, dziś goście, czekają na nas — oznajmiła, jakby to było oczywiste.

— Nie, Anita. Umówiłem się z moimi przyjaciółmi z dzieciństwa. Zaraz przyjdą, nie mogę jechać.

Nadąsała się, już miała zacząć awanturę, gdy do kawiarni weszli Tomek z piękną dziewczyną – Kingą. Od dziecka nazywał ją Kinią.

— Krzysiu! — pierwsza rzuciła mu się na szyję i cmoknęła w policzek. — Witaj, zagubiony przyjacielu. Ależ ty wyrósł na mężczyznę!

Krzysztof oniemiał z wrażenia. Takiej urody, takiej czułości… Nie chciał wypuszczać jej z objęć. Ale wtedy odezwała się Anita:

— Witajcie.

— A, poznajcie moją narzeczoną, Anitę — pospieszył się z prezentacją.

— Witaj, piękna — uśmiechnął się