W przeciwnych kierunkach

Pod koniec dnia pracy zadzwonił telefon Krzysztofa. To był dzwonek ustawiony przez jego dziewczynę, Basię – jej ulubiona piosenka. Odebrał i usłyszał jej głos:

„Krzychu, jestem w salonie kosmetycznym, przyjedź po mnie, wiesz gdzie.”

„Wiem, zaraz będę” – odpowiedział i się rozłączył.

Krzysztof wiedział, że Basia spędza w salonie co najmniej dwie godziny, więc po pracy nie spieszył się. Czekając, wstąpił do kawiarni obok.

„Zadzwoni, jak skończy” – pomyślał, siadając przy stoliku. Kelner od razu podszedł, zamówił coś małego.

Zjadł, przejrzał wiadomości w telefonie, obejrzał kilka filmików, a Basi wciąż nie było.

„Ciekawe, ile dziś zostawi w tym salonie” – przyszło mu do głowy, choć sama nie płaciła za te zabiegi. Robiła to jej ojciec – bogaty biznesmen.

Znali się od siedmiu miesięcy, czasem mieszkała u niego w małym dwupokojowym mieszkaniu. Ale gdy jej się nudziło, wracała do rodziców – mieszkali za miastem w ogromnej willi. Jedynaczka, której niczego nie brakowało.

Basia przedstawiła go rodzicom. Matka wyraźnie nie była zachwycona – zwykły informatyk, 27 lat, co z niego wyrośnie? Ale córka musiała ją uprzedzić, bo nie było otwartej wrogości. Mimo to Krzysztof czuł, że nie pasuje do tego świata.

Sam zaczynał rozumieć, że Basia nie będzie taką żoną, o jakiej marzył, ale nie rezygnował z małżeństwa. Jej wpływowy ojciec dał mu jasno do zrozumienia:

„Ten, kto uczyni moją córkę szczęśliwą, sam będzie szczęśliwy. A jeśli, broń Boże, będzie nieszczęśliwa…” – resztę Krzysztof domyślił się sam.

Basia była kapryśna, ale piękna. Nie rozumiał, po co tyle czasu spędza w salonie, skoro i tak wygląda świetnie. Miała poczucie humoru, była inteligentna, ale rozrzutna i wyniosła – pewnie przez te wszystkie pieniądze, które wydawała bez opamiętania. Wczoraj oznajmiła:

„Słuchaj, za dziesięć dni lecimy na Malediwy. Tata zapłaci. Jestem zmęczona, potrzebuję odpoczynku.” – A on nie widział powodu – ona przecież nie pracowała.

„Ja pracuję, Basia!”

„Nie martw się, tata załatwi…”

Miał mieszane uczucia. Po rozmowie z jej ojcem zrozumiał, że jego chęć stała się obowiązkiem, i to go przytłaczało. Basia zaczynała go irytować. Każda jej rozmowa sprowadzała się do pieniędzy taty. Ich relacja stawała się coraz trudniejsza, czuł, że są z różnych światów, ale wciąż zamierzał się z nią ożenić.

Gdy tak pił kawę, usłyszał nagle głos, który sprawił, że drgnął.

„Krzysztof, to ty?” – nieznajomy mężczyzna uśmiechał się jak do starego kumpla. – „To ja, Romek!”

W końcu dotarło do niego:

„No jasne, Romek!” – zerwał się na równe nogi, uścisnęli się mocno. – „Kurczę, mój stary kumpel z dzieciaka! Co tu robisz?” – pytał zdumiony. – „Nie widzieliśmy się chyba z dwanaście lat.”

„A ciebie to w ogóle nie poznać” – poklepał go po ramieniu. – „Wyglądasz jak solidny facet, porządnie się trzymasz.”

„Ty też się zmieniłeś. A co tu robisz?”

„Czekam na Weronikę, moją siostrę. Pamiętasz ją? Kończy konserwatorium, dziś ma koncert. Wpadłem tu, bo nie ogarniam tej klasyki” – śmiał się Romek.

„O, pamiętam! Jak tam Nika?”

„Moja siostra to prawdziwy talent. Sam nie wiem, skąd to ma. Prosta wiejska dziewczyna, a dostała się do konserwatorium bez żadnych pleców…”

„Muszę ją zobaczyć!” – zawołał Krzysztof.

„Spokojnie, za jakieś czterdzieści minut zadzwoni. Konserwatorium jest niedaleko, możemy podjechać razem, jeśli masz czas. Pogadamy. Sam jesteś?”

„Nie, czekam na narzeczoną, Basię. Jest w salonie, zaraz wyjdzie.”

„W porządku, przyjedziemy z Weroniką” – jeszcze chwilę pogadali, po czym Romek poszedł na spotkanie z siostrą.

Krzysztof przypomniał sobie, jak jako dziecko przyjeżdżał z rodzicami na wakacje do babci. Obok mieszkali rodzice Romka i Niki. Mieli duże gospodarstwo, dom i kilka letnich domków wynajmowanych wczasowiczom. Piękne miejsce – las, jezioro, rzeka.

Od razu zaprzyjaźnił się z Romkiem i Niką i przez dziesięć lat spędzał tam każde lato. Potem babcia zmarła, dom sprzedali i kontakt się urwał.

„Kurcze, pamiętasz, jak łowiliśmy ryby nad jeziorem, potem piekliśmy je przy ognisku, śpiewaliśmy przy gitarze?” – naszły go wspomnienia. – „Dobre czasy! A Nika… moja pierwsza miłość. Ciekawe, jak teraz wygląda ta chuda, ciemnowłosa dziewczyna?” – nawet nie zauważył, jak się uśmiechał.

„Uśmiechasz się do siebie jak głupek” – obudził go głos Basi.

„W końcu! A uśmiecham się, bo dostałem dobre wieści” – spojrzał na nią, próbując dostrzec, co właściwie zmieniło się po tych godzinach w salonie.

„No jak wyglądam?” – zapytała zadowolona.

„Fajnie” – odparł.

„Tylko tyle?! Wiesz, ile to kosztuje? Manicure, zabiegi… No powiedz, że jestem olśniewająca!”

„Jak zawsze” – zapewnił ją. I rzeczywiście, zawsze była piękna.

„Jedziemy do mnie, dziś goście, czekają na nas” – oznajmiła, jakby to było oczywiste.

„Nie, Basia, umówiłem się ze starymi przyjaciółmi, zaraz przyjdą. Nie mogę jechać.”

Nadąsała się, chciała urządzić scenę, ale wtedy do kawiarni weszli Romek z piękną dziewczyną – Weroniką.

„Krzysiek!” – pierwsza rzuciła mu się na szyję i pocałowała w policzek. – „Ależ wyrósł z ciebie mężczyzna!”

Oniemiał na jej widok – taka delikatna, urocza. Nie chciał jej wypuścić, ale wtedy odezwała się Basia:

„Dzień dobry, pani.”

„O, poznajcie się” – pospieszył z prezentacją. – „Moja narzeczona, Basia.”

„Cześć, piękna” – uśmiechnął się Romek.

Rozmawiali w trójkę, a Basia celowo milczała, zachowując się jakby chciała ich obrazić.

„Pamiętasz, jak leżeliśmy pod jabłonią albo kąpaliśmy się w je