W fabryce nad nazwiskiem Sawelija często żartowali mężczyźni. Kobiety też. Zwłaszcza, gdy słyszały je po raz pierwszy.

W fabryce często żartowano sobie z nazwiska Sylwestra. Robili to nie tylko mężczyźni, ale i kobiety, zwłaszcza kiedy po raz pierwszy je słyszały. I tak pewnego poranka na portierni pojawiła się nowa ochroniarka, kobieta około czterdziestki. Gdy sprawdzając przepustkę Sylwestra, przeczytała jego nazwisko, od razu uśmiechnęła się szeroko.

Oj! Duszyński! Naprawdę są takie nazwiska? zapytała z lekkim rozbawieniem.

No widzisz przecież. Sylwester od razu przeszedł na ty, bo ochroniarka wyglądała na młodszą od siebie. Owszem, są.

Ciekawe, jak takie nazwisko pojawiło się w twojej rodzinie? Duszyński? dalej dopytywała.

Sylwester już nieraz musiał odpowiadać na takie pytania i wypracował własną odpowiedź.

Mówią, że moja prababcia w którymś tam pokoleniu z duszkiem domowym figle płatała. No i potem z tego coś wyszło. Tak się nasza rodzina doczekała tego nazwiska.

Kobieta zamiast roześmiać się szeroko, zrobiła taką minę, że sam Sylwester wybuchnął śmiechem.

Żartujesz czy mówisz poważnie? wyszeptała lekko przerażona.

Ależ całkiem poważnie! ciągnął dalej dowcip. Od tej prababci wszyscy Duszyńscy mają jakieś tam nadprzyrodzone zdolności. Więc lepiej się ze mną nie kłóć, piękna pannico. Bo jak coś, w nocy się zjawię u ciebie w postaci ducha domowego. I spać ci nie dam.

Na te słowa ochroniarka przyjrzała mu się podejrzliwie i powiedziała ostrzej:

A ty mnie nie strasz! Jak będzie trzeba, to i duchom dam radę. Przechodzisz czy nie? Nie blokuj przejścia.

Wieczorem, kiedy Sylwester wracał już z pracy, ochroniarka znowu była na portierni. Na jego widok od razu spoważniała.

O, piękna, czemu taka groźna dzisiaj? zagadnął ją ze zwykłą swobodą.

Nie jestem żadną piękną, tylko Bogusława Stanisławówna! warknęła. I proszę się nie gapić na mnie tylko przechodzić!

No tak, pomyślał Sylwester po wyjściu za bramę wygląda na to, że sobie wroga narobiłem. Nie rozumie kobieta żartów

Następnego ranka Bogusławy już na portierni nie było. Ale w trakcie przerwy obiadowej pojawiła się sama w stołówce. Usiadła przy jego stoliku akurat, gdy zajadał ziemniaczane puree z kotletem i syknęła cicho, żeby nikt nie słyszał:

No powiedz prawdę, Duszyński! To twoja sprawka była tej nocy?

Sylwester aż się zakrztusił z wrażenia.

O co pani chodzi, pani Bogusławo Stanisławówno? odchrząknął speszony, przechodząc na pani. Co znaczy moja sprawka?

Nie wykręcaj się, Duszyński! Sam mnie ostrzegałeś!

O czym?

Żeby ze mną nie zadzierać, groziłeś, że przyjdziesz nocą w postaci duszka.

Pani mówi poważnie, kobieto? jęknął Sylwester. Przecież to żart był!

Tak, oczywiście! napierała dalej. A kto mnie w nocy za stopę chwycił?

Jak to? zdziwił się Chwycił?

Tak! Ledwo zasnęłam koło północy, nagle czuję kołdra mi się ześlizguje i ktoś mnie delikatnie za stopę łapie! Mało co z wrażenia nie osiwiałam na miejscu!

Pani Bogusławo, chce mi pani wmówić, że to ja nocą przez okno się wślizgnąłem i nogi łapałem?

Nie wiem, jak wleciałeś, może przez okno, może kluczem, ale czułam wyraźnie twoją rękę!

Moją? Sylwester już nie wiedział, co mówić. Może to pani były mąż tak sobie żartował?

Jaki mąż? obruszyła się jeszcze bardziej Pięć lat już jestem rozwiedziona! To musiałeś być ty, bo nikogo więcej nie ma!

Ale czemu pani tak uważa?

Bo jesteś Duszyński! I twoja prababka z duszkiem domowym spała! Mówiłeś sam!

Mówię przecież, żartowałem Każdemu to opowiadam, wszyscy się śmieją, tylko pani…

O, to się dożartowałeś! spojrzała na niego wręcz morderczo. Przez ciebie całą noc nie spałam, tylko szeleściło mi coś po kątach, koszmary miałam

To tylko przewidzenia próbował ją uspokoić Sylwester. Przysięgam, nic nie zrobiłem.

Lecz Bogusława tylko pokręciła głową z uporem.

Nie, Duszyński Tak ci to nie daruję. Sam nawarzyłeś, sam odkręcaj!

Co? Jak to mam odkręcać? Sylwester patrzył z niedowierzaniem. Co mam zrobić?

Dowiedziałam się dzisiaj, że nie jesteś żonaty.

I?

To dziś po pracy idziesz ze mną do domu pilnować, żeby żaden duszek domowy mnie nie straszył! Przecież nikt cię za to nie będzie rozliczał. Prawda?

Jak to do pani domu? Co pani przez to rozumie?

Mam nadzieję, że będziesz odganiał duchy. A ja wreszcie normalnie się wyśpię. W ciemności spać teraz się boję, przy świetle nie zasnę. Rozumiesz?

Rozumiem wydukał Sylwester, widząc, że dyskusja z Bogusławą nie ma sensu. O której mam przyjść?

Zaraz po zmianie. Idziemy razem, żebyś nie próbował się wymigać. Nakarmię cię, położysz się spać przy mnie, a o dziewiątej cię obudzę i całą noc masz mnie strzec.

Czy trzeba dodawać, że po tej nocy Sylwester już nigdy Bogusławę nie zostawił? Okazała się kobietą dobrą, choć lekko nerwową i strachliwą, ale za to troskliwą i, co dziwniejsze, bardzo czułą. A cóż więcej mężczyzna potrzebuje od kobiety? Tylko czułości i zrozumienia. Niczego więcej.