W cudzych piórach

„Na łasce ptaków”

— Pani Janino, dzisiaj o szóstej jest wywiadówka u Marcina. Proszę pójść do szkoły, bo my z Wojtkiem nie zdążymy. Żeby pani nie zapomniała, zadzwonię około piątej i przypomnę — oznajmiła synowa Kasia z przedpokoju, jednocześnie poprawiając szminkę.

— Kasiu, może jednak wy sami? Słuch mi szwankuje. Tam tylu rodziców, wszyscy coś proponują, a ja tylko się denerwuję — odpowiedziała Janina Kowalska, wychodząc ze swojego pokoju.

— Pani Janino, no przecież wie pani, że Wojtek pracuje do nocy, a ja mam raporty. I tak pani tylko w domu siedzi! Znowu to samo… — zirytowana prychnęła Kasia.

— Kasiu, nie siedzę bezczynnie. Sprzątam, chodzę po zakupy, gotuję obiad dla Marcinka… A przecież mam już sześćdziesiąt siedem lat… — upierała się Janina.

— Widzę, że pani dziś rano ma ochotę na awanturę. Będzie mi pani wypominać, że gotuję zupę wnukowi. A to pani jedyny wnuk, przypominam! Wojtek, no mów coś! — Kasia była już poza sobą, zwracając się do męża.

— Mamo, no serio. Idź i już. Posiedzisz, posłuchasz. Jeśli będą zbierać na coś pieniądze, od razu pisz, przeleję. Przecież to nic trudnego… Nie wiem, po co się kłócimy — jak zwykle spokojnie odparł Wojtek, syn Janiny.

— Mimo wszystko. I nie mogę dziś… Miałam swoje plany… — cicho powiedziała Janina.

— No to zajmij się pani swoimi planami! Wszyscy przyjdą rodzice, a nasz syn będzie jak sierota! Dziękuję za zepsuty nastrój! — krzyknęła Kasia i wybiegła z mieszkania, trzaskając drzwiami.

— Właśnie, że wszyscy przyjdą rodzice… — szepnęła Janina i wróciła do swojego pokoju.
Wojtek przez chwilę stał w przedpokoju, poprawił krawat przed lustrem, wziął laptopa i też wyszedł.

— Wychodzę. Marcin, nie spóźnij się do szkoły na pierwszą lekcję. — Po tych słowach drzwi znów zatrzasnęły się głośno.
W mieszkaniu zapanowała cisza…

Dwunastoletni Marcin był już gotowy do wyjścia. Kilka minut do dzwonka postanowił spędzić, grając na konsoli. Miał słuchawki na uszach i nie słyszał, co dzieje się wokół. A właściwie nie słyszał nic…

…Janina siedziała w swoim pokoju na małej kanapie i patrzyła przez okno. Przez pięć lat, które spędziła w tej ciasnej izdebce, zdążyła dokładnie poznać widok za szybą. Róg sąsiedniego bloku, brzoza, krzaki dzikiej róży i fragment placu zabaw — wszystko to znała aż za dobrze. Bo większość wolnego czasu spędzała właśnie tak — wpatrując się w ten sam krajobraz. Od dawna towarzyszyło jej uczucie, że w mieszkaniu syna jest tylko niańką i służącą. I tak właśnie było. A przecież kiedyś żyła zupełnie inaczej…

…Janina urodziła się w zwykłej rodzinie. Od dziecka była skromną i grzeczną dziewczynką. Szkoła, potem studia, pierwsza praca po dyplomie. Nie została w obcym mieście. Wróciła w rodzinne strony.

Zatrudniła się w lokalnej fabryce. Tam poznała przyszłego męża. Młody kierownik działu, Zbigniew, od razu zwrócił na nią uwagę. Ona też go polubiła. Po kilku miesiącach wzięli ślub. Później urodził się synek Wojtuś.

Janina marzyła jeszcze o córce. Ale plany się nie spełniły. Pewnego dnia do fabryki przyjechała młoda technolog z miasta. Mówili, że ma pomóc wdrożyć nowe maszyny. Barbara, bo tak miała na imię, rzeczywiście uporała się z zadaniem. A przy okazji zabrała Janinie męża.

Z początku kobieta wierzyła, że Zbigniew wróci. Ale on sam wniosł