Usiądź! Nie ma nas w domu! – spokojnie powiedział Piotr.

Siedź! Nie ma nas w domu! spokojnie powiedział Piotr.
Ale ktoś dzwoni! powiedziała Wioletta, podnosząc się lekko z kanapy.
Niech dzwoni odparł Piotr.
A jeśli to ktoś ważny? zastanawiała się Wioletta. Może w jakiejś sprawie?
Sobota, dwunasta powiedział Piotr. Nikogo nie zapraszałaś, ja też na nikogo nie czekam. Wniosek?
Chociaż przez wizjer spojrzę! szepnęła Wioletta.
Siedź! głos Piotra był stanowczy. Nie ma nas w domu! Kimkolwiek tam jest, niech sobie idzie!
Skąd wiesz, kto tam stoi? zapytała Wioletta.
Domyślam się, dlatego mówię, żebyś się nie wychylała przy oknie!
Jeśli to ci, o których myślę, to tak łatwo się nie poddadzą Wioletta wzruszyła ramionami.
To zależy od tego, jak długo nie będziemy otwierać drzwi odrzekł spokojnie Piotr. W końcu pójdą. Przecież na klatce nocować nie będą. My i tak nigdzie się nie ruszamy, więc siadaj, weź słuchawki, telefon i oglądaj film.
Piotrek, mama dzwoni powiedziała Wioletta, pokazując ekran.
No to za drzwiami stoi twoja ciotka z jej nieco upośledzonym synalkiem skwitował Piotr.
Skąd wiesz? zdumiała się Wioletta.
Gdyby to był mój kuzyn Piotr z lekka przeciągnął y, aż zabrzmiało to złośliwie to dzwoniłaby moja mama.
Nie dopuszczasz innych opcji? zapytała Wioletta.
Jeśli sąsiedzi, to i tak z nimi gadać nie chcę. Jeżeli znajomi po dwóch dzwonkach już by ich tu nie było. Albo by wcześniej zadzwonili i spytali, czy mogą wpaść, a nie tłukli się do drzwi od pół godziny! Tak nachalnie dzwonią tylko najbardziej upierdliwi krewni!
Piotrek, to faktycznie ciotka jęknęła Wioletta. Mama napisała SMS-a. Pyta, gdzie nas niesie, bo ciocia Natalia ma załatwić sprawy w mieście i zostanie na kilka dni!
Odpowiedz jej, że w Warszawie jest mnóstwo hoteli Piotr roześmiał się.
Piotrek! obruszyła się Wioletta. Nie mogę tak mamie napisać!
Wiem stęknął Piotr. Napisz, że nas nie ma w domu, bo zatruliśmy mieszkanie na karaluchy i teraz mieszkamy w hotelu!
Genialne! Wioletta szybko napisała i wysłała wiadomość.
Piotrek, mama mówi, że mamy zarezerwować dwa pokoje: dla cioci i Kostka zaniemówiła Wioletta.
Napisz, że nie mamy na to pieniędzy. I że my śpimy w hostelu, a w pokoju mamy piętnastu robotników z Ukrainy Piotr był z siebie dumny.
Mama pyta, kiedy wracamy spojrzała na niego ze smutkiem.
Za tydzień machnął ręką Piotr.
Po chwili dzwonienie do drzwi ustało. Małżeństwo odetchnęło.
Piotrek, mama napisała, że ciotka przyjedzie za tydzień powiedziała Wioletta przyciszonym głosem.
A nas znowu nie będzie w domu podsumował Piotr.
Rozumiesz, że to nie rozwiązuje problemu? Nie możemy przecież zawsze uciekać. A jeśli będą czekać pod drzwiami w tygodniu po pracy? Moja ciotka, twój kuzyn stać ich na wszystko.
No tak posmutniał Piotr. Po co nam było kupować trzypokojowe mieszkanie?
Przecież dla naszej przyszłej rodziny odpowiedziała Wioletta.
Musimy mieć dziecko! Albo najlepiej dwoje! powiedział Piotr poważnie.
Jakby to zależało ode mnie! Wiesz przecież, że muszę zrobić badania! Nie wychodzi!
Jakbyśmy się mniej stresowali, wszystko by się ułożyło stwierdził Piotr. Ciągle ktoś nam psuje nerwy, raz twoi, raz moi!
Najlepiej by ich wszystkich wygnać! Przez nich nic nam się nie udaje!
Wioletta nie protestowała. Wiedziała, że Piotr ma rację.

***

Kiedy mieli się pobrać, zrobili drogie badania na zgodność i genetykę. Z ferylnością nie było problemu. Ale na dzieci musieli poczekać, bo trzeba było dorobić się na własne mieszkanie.
Na spadek nie mieli co liczyć. Przed ślubem i Piotr, i Wioletta mieszkali z mamami w kawalerkach. Polegać musieli tylko na sobie.
Po pięciu latach ciężkiej pracy i ostrego oszczędzania udało im się kupić spore mieszkanie.
Blok stary, więc do remontu włożyli dużo serca i każdy grosz. Meble też od zera. Ale jaka radość z własnych czterech kątów!
W myślach śpiewali sobie piosenkę z starego musicalu o blokach z wielkiej płyty.
Nie zdążyli się jeszcze nacieszyć nowym mieszkaniem, gdy na progu stanęła ciotka Wioletty z synem.
Na wszelki wypadek przyjechała z teściową Wioletty.
Macie tu przestronnie! Nie to, co my z Wiolettą w jednym pokoju całe życie!
Super, pochwaliła ciotka Natalia. Ja z Kostkiem będę spać osobno, wygodniej.
U nas w salonie się nie śpi zaprotestował Piotr. To pokój wypoczynkowy!
A co ja się tu będę pracować! zaśmiała się ciotka. Wioletka, wytłumacz mężowi, że z chrapiącym synem razem nie będę spać! Poza tym, goście w domu, a wy jeszcze stołu nie nakryliście!
Nie spodziewaliśmy się was zawstydziła się Wioletta.
I lodówka pusta dodał Piotr.
No dobra, łaskawie rzekła ciotka. Piotrek, leć do sklepu, a Wioletka do kuchni!
Na co czekacie? pogoniła teściowa.
A wy nie Piotr już zbierał się do awantury, ale żona wyciągnęła go do drugiego pokoju.
Kiedy Piotr wyrwał jej rękę z ust, wysyczał:
Wioletka, czy tu ktoś czegoś nie pomylił? Zaraz wszystkich razem z twoją matką wystawię za drzwi! Gość zachowuje się jak gość! A to co?!
Piotrku, ona taka swojska! Ze wsi, u nich tak się przyjęło
Wieś znam dobrze, ale chamstwo nigdzie nie jest w modzie! A to jest chamstwo!
Kochany, nie kłóćmy się z mamą i ciotką! Potem mi popsują wszystkie nerwy, a tobie nie odpuszczą!
Nie obchodzi mnie, kim dla nich będę! Jak tak się traktuje gospodarzy, to mi łatwo o nich zapomnieć!
Piotruś, dla mnie, zrób to dla mnie! Jeśli wyrzucimy ciotkę Natalię, mama mnie przeklnie! A ona jest jedyną osobą, jaką mam!
Ten argument zadziałał. Piotr zacisnął zęby i poszedł po zakupy.
Ciotka Natalia gościła nie trzy dni, a dwa tygodnie. Piotr już drugiego dnia musiał ratować się melisą.
Wyjazd ciotki i jej syna świętowali z radością i mopem trzy dni czyścili mieszkanie.
Ale zaraz pojawił się kuzyn Piotra z rodziną.
Bracie, wpadłem na chwilkę Darek uściskał Piotra mocno. Mam tu sprawy, potem wracamy!
Sam nie możesz ich załatwić? zapytał Piotr.
No jak? Mam rodzinę! Zostawię ich samych na wsi, a ja do Warszawy? Pomyśl! A jakby się coś działo? Żona mnie pilnuje!
Dlatego przywlokłeś dzieci? zapytał Piotr.
A z kim je zostawię?! Darek poklepał Piotra po plecach. Niech się zabawią! Dawaj, imprezujemy jak za dawnych lat!
Darek! wrzasnęła jego żona Sylwia. Zaraz ci pokażę, co znaczy zabawa!
Po półtorej godziny od przyjazdu Darek z rodziną, Wioletta miała już migrenę.
Dzieci biegały i wrzeszczały. Sylwia potrafiła tylko wrzeszczeć. A Darek już chciał rozkręcić wieczór, przez co jego żona jeszcze bardziej się darła.
Piotrek, przecież jesteś jedynakiem zajęczała Wioletta, wciskając się w poduszkę.
To kuzyn, od strony mamy mruknął Piotr. Tak go nazywam.
Powiedz mu, żeby pojechał! błagała Wioletta.
Chciałbym bardzo, westchnął Piotr, ale mama mnie zje i zmusi do kontaktów! Tak jak z twoją ciotką.
Zanim odpoczęli po jednym wizycie, pojawiali się następni. Ciotka Natalia ciągle była w mieście w interesach. Kuzyn Darek z rodziną też raz po raz. Mamy nie odpuszczały teściowa dręczyła Piotra, teściowa Wiolettę.
To ciągłe nerwy, które wyniszczały młode małżeństwo.
O dzieciach nie było mowy. Zdrowie siadało i zwyczajnie jak? Kiedy?

***

Zamieńmy mieszkanie? zaproponowała Wioletta.
Na oddział psychiatryczny? zażartował Piotr. Niedługo sami nas tam zamkną.
Nie, uśmiechnęła się lekko Wioletta. Zamieńmy na takie samo, ale w innej dzielnicy! Są ludzie, którzy chcą mieszkać gdzie indziej. My się wyprowadzimy, nikomu nie powiemy dokąd!
Odwlekamy tylko problem Piotr skrzywił się. I tak nas wytropią, a potem nowi lokatorzy wygadają, gdzie mieszkaliśmy. Złapią nas i rozniosą na strzępy.
Może zdążymy chociaż zajść w ciążę? z iskierką nadziei zapytała Wioletta.
Trzeba nie tylko zajść, ale i urodzić! pokręcił głową Piotr. Ciąża twoja ich nie zatrzyma.
Można by się gdzieś zaszyć Westchnęła.
Może poprosimy przyjaciół, by nas przechowali? zaproponowała Wioletta.
Masz na myśli Waldka i Katarzynę? upewnił się Piotr.
Tak, potwierdziła Wioletta. Mają osobny pokój!
Tam mieszka Tera roześmiał się Piotr. Zapomniałaś?
Wolę mieszkać z owczarkiem niemieckim niż z naszą rodziną! Wioletta opuściła głowę.
Czekaj! zawołał Piotr sięgając po telefon. Waldek, pożycz psa!
Brachu! Jesteś wybawieniem! Jedziemy z Kaśką do Kołobrzegu, a nie mamy z kim Tery zostawić! Ona obcych nie lubi, a was zna i szanuje! Wszystko przywiozę, zapłacę jeszcze!
Przywoź! aż się ucieszył Piotr.
Odwrócił się promienny do żony:
Dzwoń do mamy, niech ciotka jutro przyjeżdża! Zaraz dzwonię do kuzyna, żeby na tygodniu wpadł!
Jesteś pewny? zapytała Wioletta.
Sami ich przyjmiemy z radością! Kto im każe nie lubić naszego pupila?
Dla kuzyna i jego rodziny jeden szczeknięcie Tery wystarczyło. Wybrali hotel.
Zamknijcie to bydlę gdzieś! zawyła Sylwia, chowając się za swoim synkiem.
Ciociu Natalio, chyba żartujesz parsknął Piotr. Czterdzieści pięć kilo czystych mięśni! To nie jamnik, a owczarek niemiecki! Każde drzwi wyważy!
Czemu ona na mnie szczerzy zęby? głos ciotki się załamał.
Nie lubi obcych wzruszyła ramionami Wioletta.
Pozbądźcie się jej! Nie mogę mieszkać z tym psem!
Jak to się pozbyć? oburzył się Piotr. To nasz pupil! My nie mamy dzieci, musimy przecież kogoś kochać! A bardzo ją kochamy!
I nigdy jej nie oddamy! dodała Wioletta.
Potem dzwoniły obie mamy i pytały, dlaczego odmówili przyjęcia rodziny.
Nikt nikogo nie wyganiał odpowiadali obojgu sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają, będziemy bardzo gościć!
A pies?
Mamo, przecież nikomu nie odmawiamy!
Ale i mamy już nie śpieszyły się z wizytą.
Miesiąc później Tera wróciła do właścicieli, gotowa wrócić w każdej chwili.
Nie trzeba było. Wioletta była w ciąży z bliźniakami.
Najważniejsze, to nie odmawiać…