Tydzień temu znów zobaczyłam swoją pierwszą miłość – na pogrzebie jego żony – i od tamtej pory mam wrażenie, że całe moje życie stanęło na głowie

Tydzień temu zobaczyłam znowu swoją pierwszą miłość na pogrzebie jego żony i od tamtej pory mam wrażenie, że wszystko wokół jest pozamieniane miejscami, jak w sennym labiryncie, gdzie nie wiadomo, czy idzie się w górę, czy w dół. Mam czterdzieści lat, od dwóch rozwiedziona, dwójka dzieci. Zapewniałam siebie, że sprawy sercowe mam już za sobą, że zamknęłam cykle i spaliłam mosty. Ale wystarczyło tylko jedno przypadkowe spotkanie, by stwierdzić, że są opowieści, które nie dają się domknąć, nawet jeśli śnimy o tym przez lata.

Miałam siedemnaście lat, gdy byłam z nim razem. To była pierwsza miłość taka, co ciężko leży w piersi, co zmusza do pisania listów na pokreślonym papierze i do snucia planów o wspólnym domu gdzieś pod Wrocławiem, może w jakiejś sennie leniwej wiosce. Ale moi rodzice nie chcieli go. Mówili, że nie skończył technikum, że jest mechanikiem, że nie ma przyszłości, a ja zasługuję na coś więcej. Ten cały rodzinny nacisk był jak warkocz ciasno zapleciony na mojej szyi; w końcu go zostawiłam. Nie przestałam kochać po prostu zabrakło mi oddechu. Zaraz potem wysłali mnie na studia do Krakowa i tam rozpoczęłam nowy etap swojego życia, jakby ktoś rozmył dawne uliczki we mgle.

Lata minęły jak białe bociany nad doliną Wisły. Ukończyłam uniwersytet, wyszłam za mąż, urodziłam dzieci, stworzyłam rodzinę jak z obrazka Jaśminy Smolenskiej. Na zewnątrz wszystko wyglądało poprawnie, w środku byłam coraz bardziej pusta. Małżeństwo nie wypaliło, rozwiodłam się. Jakiś czas temu wróciłam do rodzinnej wioski z pociechami. Spotykałam dawnych znajomych sąsiadki, kolegów z podstawówki, przelotnych przyjaciół tylko jego omijałam w rozmowach. O niego nigdy nie zapytałam. Może z lęku, może z szacunku, a może dlatego, że przeczuwałam, że grzebanie w tej historii będzie bolało jak obdarcie ze snu.

Aż tydzień temu dostałam wiadomość od znajomej: Słyszałaś o nim? Najpierw nie zrozumiałam. Potem napisała o śmierci jego żony, o tym, że koledzy z warsztatu organizują kwiaty i cichą pieśń na pogrzeb. Pytała, czy rozważam udział, czy będę. Kilka minut patrzyłam nieruchomo na telefon, jakbym trzymała kawałek lodu.

Poszłam na pogrzeb. Nie wiem, czemu po prostu byłam pewna, że muszę tam być. Gdy zobaczyłam go pod trumną, z twarzą szarą i zapłakanymi oczyma, poczułam, jak przez środek mojego serca przechodzi cień. Nie był już chłopakiem ze snu miał zmęczone barki, spracowane dłonie ale pozostał tym samym człowiekiem. Spojrzeliśmy na siebie z daleka. Nie było uścisków, nie było słów. Wystarczyły tylko spojrzenia. A to przewróciło we mnie wszystko, tak jakby ktoś przestawił scenerię snu.

Od tej pory nie mogę przestać o nim myśleć. O tym, kim byliśmy, kim nie mogliśmy być, albo czym bylibyśmy, gdyby nie ta pokora wobec woli innych. Czuję winę, że ogarnia mnie to uczucie właśnie teraz, kiedy on tonie we własnym żalu. Nie chcę się zbliżać, wytrącać go z równowagi, wystawiać na kolejny zawijas losu. Nie mamy kontaktu przez internet, nie rozmawialiśmy. Wszystko to dzieje się tylko w zakamarkach mojej głowy i w miejscu, gdzie serce śni własne sny.

I oto jestem: czterdziestoletnia kobieta z dwójką dzieci, z ułożonym życiem a znów czuję się jak tamta siedemnastolatka, która po raz pierwszy zobaczyła, że miłość może być snem i przebudzeniem jednocześnie. Nie wiem, czy to nostalgia, żałoba po tym, co się nigdy nie wydarzyło, czy po prostu tak właśnie działa pierwsza miłość zawsze zostawia niezamkniętą furtkę w ogrodzie duszy.

Jak myślicie? Potrzebuję szeptu rady, zanim świat we śnie znów zacznie się zmieniać.