Ty już Aniu, nie obrażaj się na mnie, nie będę z tobą żyć.

Drogi pamiętniku,

Nie gniewaj się na mnie, Jadwigo, nie będę już z tobą żył.
A może spróbujemy, Marku? Jadwiga spojrzała na mnie niemal bez mrugnięcia, a na policzkach pojawił się róż.
Wszystko już powiedziałem, Tatiano

Grażyna Podborek przyszła na świat, kiedy ja, Marek, byłem w pierwszej klasie. Doskonale pamiętam jej matkę, piękną w całej okolicy Stanisławę, której brzuszek był okrągły niczym podwieczorek, oraz dumnego ojca Jerzego.

Pewnego dnia Stanisława wyciągała z bramy wózek, w który wszyscy chcieli zajrzeć Dla mnie wtedy był to prawdziwy cud. Dorastałem, a Grażynka rosła. Już biegła z bramki rodzinnego domu w jasnej sukience z wielym kokardą na jasnych włosach. Bawiła się z koleżankami, budując przy płocie domek z patyków.

Patrzyłem na to wszystko z okna domu po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko domu Podboreków.

Marku, odprowadzaj Grażynkę, proszę! poprosiła kiedyś Stanisława.

Nie odmówiłem, więc przez prawie rok stałem się opiekunem tej pierwszoklasistki. Na początku chodziliśmy razem do szkoły w milczeniu, ale Grażynka nie wytrzymała i zaczęła opowiadać mi różne historie ze swoich lekcji. Zajęcia kończyły się wcześniej, a ona cierpliwie czekała, aż wrócę do domu.

Czasem wracałem ze szkoły w towarzystwie kolegów, a Grażynka szła razem z nimi. Przyzwyczaiłem się, że rano czekam na nią przy bramie, a kiedy wyszła, brałem ją za rękę i szliśmy razem do szkoły.

We wrześniu następnego roku Grażynka poprosiła mnie cicho, żebym pozwolił jej iść z koleżankami samodzielnie. Od tej chwili dziewczyny szły przed siebie, a ja podążałem w pewnej odległości, gotowy w każdej chwili przybyć z pomocą. I taka sytuacja wkrótce się pojawiła.

Na drodze stanął gąsiorek, ziewał i trzepotał skrzydłami, a dziewczyny bały się przejść. Wstałem między nie a ptaka i przeszliśmy, krzycząc ze strachu.

W kolejnym roku wyjechałem na studia do dużej sąsiedniej wsi, gdzie była dziesiątka uczniów, i przyjeżdżałem do domu tylko na weekendy i wakacje. Grażynka zdawała się już mnie nie pamiętać mijając mnie, spuszczała wzrok i nie pozdrawiała.

Później wstąpiłem do szkoły nawigatorów i rzadko kiedy wracałem do domu.

Mamo, kim ona jest? przerwałem kolację, gdy ze wrota Podboreków wyłoniła się wysoka, dostojna i piękna dziewczyna.
To nasza Grażynka! odpowiedziała mama, spoglądając w okno i uśmiechając się.
Skąd się wzięła? zapytałem szczerze.
Czas płynie westchnęła mama łagodnie, patrzę, a każdy dzień przynosi najlepsze z tego, co rodzice mogą dać.

Kilka razy widziałem ją podstępnie, kiedy zasłona z firanek maskowała okno. Wyszła z wiadrami na rączce przy kranie, a wiatr rozwiał zasłonę, ukazując jej smukłą sylwetkę.

Rano Grażynka w eleganckim garniturze szła na egzaminy Chciałem znów ją odprowadzić, ale ostatnia kropla była głos, który usłyszałem, pomagając ojcu naprawiać płot: Z takim głosem podążysz nawet na koniec świata!

Pewnego dnia, wychodząc z bramki z wiadrami wody, spotkałem ją przy kranie.

Dzień dobry! przywitała się Grażynka, znów trafiając prosto w moje serce.
Dzień dobry, Grażyno odpowiedziałem nieco zachichowany.

Wiaderka napełniało się powoli, a ja nie potrafiłem wymyślić tematu, o którym moglibyśmy porozmawiać Opuściłem to spotkanie z ukrytym smutkiem. Wydawało się, że w końcu się zakochałem.

Następnie przyszedł przydział i wyjazd na północ, do morskiego Kołobrzegu.

—

Kiedy wróciłem do domu, miałem nadzieję, że wreszcie wyznam się Grażynie Miała już odpowiedni wiek. Pierwszy dzień zasypałem się w drodze, a potem zaczęły się ciężkie tygodnie pracy. Ojciec, jak zwykle, opracował plan optymalnego wykorzystania dodatkowej siły roboczej.

Rano drugiego dnia pojechaliśmy do lasu na odległą część, by ściąć drewno, potem musieliśmy je podzielić i ułożyć w stodole. W pośpiechu, przed krótkim urlopem, ojciec przygotował wymianę dolnych belek w saunie, co wymagało przesunięcia framugi drzwi, a potem jeszcze położenia nowej podłogi w łaźni. Na koniec postanowił wymienić podłogę w oborze Tak minęły dwa tygodnie.

Od czasu do czasu zerkałem na sąsiednie wrota, zwykle zamknięte. Czasem wychodziła z nich Stanisława, innym razem Jerzy, a Grażyny nie widać było.

Mamo, dlaczego Grażyny nie ma? zapytałem pewnego wieczoru.
Poszła na studia. Mieszka teraz w Warszawie odpowiedziała mama.

Wtedy po raz kolejny wyruszyłem z powrotem do Kołobrzegu. Po roku powrotu zobaczyłem Grażynę tylko raz, co mnie nie zadowoliło. Znowu obserwowałem ją zza zasłon z firanek. Szła z jakimś wysokim, chudym chłopakiem ze wsi. Rozmawiali, żartowali, a Grażyna uśmiechała się z lekka, patrząc na niego z pewnym współczuciem, które nie bardzo mnie przekonało.

W końcu dowiedziałem się, że Grażyna wyszła za tego chłopaka i mieszkają teraz w ośrodku wypoczynkowym. Regularnie przyjeżdżałem do rodziców i czasem słyszałem jej głos

Marku, przestań już cierpieć, nie jesteś już chłopcem wydaje się, że mama dawno odgadła moją troskę.

Zapisuję to wszystko, bo wciąż czuję, że te wspomnienia wciąż krążą w mojej głowie, jak echo po górskich szlakach.

Z poważaniem,
Marek.