– Ty chyba nie znasz dzisiejszych dzieciaków!

Ty chyba dzisiejszej młodzieży nie znasz!

Cześć, Halino, widziałam, jak krzątasz się w ogródku, więc pomyślałam, żeby wpaść się przywitać Teresa Piotrowska przystanęła przy furtce, niepewnie przestępując z nogi na nogę.

Mieszkały na przeciwnych końcach wsi Teresa z mężem Wiktorem nad rzeką, a Halina bliżej lasu.

Dawniej prawie się nie widywały i tak było pełno sąsiadów. Ale u innych wnuki już dawno dorosły. Tymczasem dzieci Teresy i Wiktora zapowiedziały, że na cały miesiąc przywiozą do nich dwóch wnuków Dominika i Jakuba. Mówili, że chłopcy mają już dość miasta.

Przez lata ich syn Michał radził sobie dobrze, więc jeździli na wakacje za granicę. Teraz sytuacja się zmieniła i nagle przypomnieli sobie, że rodzice mieszkają nad rzeką, wśród zieleni. Nie na weekend, jak zwykle, ale na cały miesiąc.

Tylko, mamo, oni nie zawsze się dogadują ostrzegł syn Michał. Dominik w swoich trzynastu latach uważa się za dorosłego. A Jakub nie zamierza się mu podporządkowywać, więc ciągle się kłócą!

No i co, my sobie z własnymi wnukami nie poradzimy? Przywoźcie, jakoś to będzie! odparła rezolutnie Teresa. Ale gdy odłożyła słuchawkę, ogarnęły ją wątpliwości. Dzieci teraz są inne niż kiedyś. Czasem nawet nie wiadomo, jak do nich podejść. Ostatnio przywozili ich tylko malutkich. A teraz? Co, jeśli nie da rady?

Wiktora, jej męża, nie trzeba było długo przekonywać nie znosił nieposłuszeństwa. A awantur nie chcieli.

Postanowiła więc zasięgnąć rady u Haliny podobno i ona miała wnuki w podobnym wieku.

Pamiętała z własnego doświadczenia, że dzieci trzeba czymś zająć. Wtedy będą mniej problemów, a może nawet się zaprzyjaźnią.

Wejdź, Tereso! Halina Kowalska dostrzegła sąsiadkę. Co cię do mnie sprowadza?

Wiesz, wnuki przyjeżdżają na miesiąc, a u ciebie podobno chłopcy w tym samym wieku? Może by się poznali, gdyby się dogadali, byłoby lepiej nam wszystkim zaproponowała Teresa.

Chyba nie znasz dzisiejszej młodzieży! zaśmiała się Halina. Nie boisz się ich brać na tak długo? Moje wnuki wykończyły mnie nerwowo, a mój stary chciał ich nawet odesłać do domu. No ale skoro się zgodziłaś, to przyprowadź, niech się poznają. Co nam pozostaje, to przecież nasze wnuki!

W weekend przyjechał syn Michał z żoną Pauliną i synami Dominikiem i Jakubem.

Chłopcy urośli, ale widać było, że cieszą się z widoku dziadków. I Teresie zrobiło się lżej na sercu.

Czego się bała? U Haliny może i są niewychowani, ale u nich chłopcy są grzeczni i kulturalni! I uczą się dobrze, nie ma się czym martwić.

Mamo, jak coś, dzwoń, ja z nimi pogadam powiedział Michał, odjeżdżając, ale Teresa machnęła ręką. Daj spokój, synu, czy to my dzieci nie wychowaliśmy?

Wieczorem Dominik i Jakub długo nie mogli się uspokoić. Spali w dawnym pokoju Michała.

Ale widać było, że zmiana otoczenia ich podnieciła głośno rozmawiali, wiercili się, aż Wiktor, zirytowany, burknął:

I po co się, Tereska, zgodziłaś? Nie potrzebowali naszej wsi, a teraz tu przyjechali!

Rano jednak wnuków nie można było dobudzić.

Już zbliżał się obiad, a oni wciąż spali!

Babciu, daj jeszcze pospać mamrotał Dominik.

A Jakub spał tak mocno, że nawet nie słyszał jej słów.

Ile można spać?! oburzyła się Teresa.

Wtem zauważyła coś na podłodze. Pochyliła się i aż klasnęła w dłonie.

Telefony leżały na ziemi!

To wy, do późna graliście?! Tak nie można, zabiorę wam te telefony, koniec!

Dominik zerwał się na równe nogi.

Oddaj, to nie twoje! Mama pozwala!

Zaraz do niej zadzwonię i się przekonam, co ona pozwala! odparła Teresa.

Chłopak zrezygnowany opuścił ręce, nadął się i wyszedł, trzasnąwszy drzwiami. No to dzwoń!

Przez dwie godziny nie wychodzili. Wiktor już miał iść wyjaśniać co to za bojkot w pierwszy dzień? Ale w końcu wyszli, obaj w złych humorach:

Nie będziemy jeść kaszy, chcemy nuggetsy albo tosty.

Ach, tak?! Kasza wam nie smakuje? To idźcie głodni! warknął Wiktor. A łóżka posłane? No to zobaczymy, co tam macie! Skąd te puste paczki po chipsach i cukierkach w łóżkach? I nic nie posprzątane?! Nawet na kaszę nie zasłużyliście, ale teraz zbierać śmieci i ścielić łóżka!

Nie możemy być głodni! Jakub spojrzał spodełba. Jesteście wredni!

Wiktor ledwo powstrzymał gniew, ale Teresa wkroczyła: Dobrze, pokażę wam, jak się ścieli łóżko, a jutro zrobicie to sami, zgoda? A kanapki dopiero po kaszy, dobrze?

Rozpieszczasz ich, trzeba twardej ręki mruczał Wiktor. Co za roszczeniowi, a sumienia ani grama!

Z wnukami Haliny Dominik i Jakub szybko się zaprzyjaźnili.

Ale co oni wyprawiali we czwórkę!

Jeśli bawili się w ogrodzie Teresy, to później ona po kryjomu przed Wiktorem zbierała połamane gałęzie i patyki. Kwiaty zadeptane, biegają po domu, trawę na butach wnoszą, okruszki wszędzie. Krzesła rozkołysane, drzwi od ciągłego trzaskania ledwo się trzymają.

Sama szkoda!

Co to za dzieci?! irytował się Wiktor. Nigdy więcej, żeby do nas nie przyjeżdżali! No, Dominik, chodź ze mną, pomożesz mi naprawiać rowery. A babcia z Jakubem niech gotują obiad musicie na niego zapracować!

I ty też będziesz go zarabiał? zdziwił się Dominik.

A ty myślałeś, że ja tylko siedzę i nic nie robię? Widziałeś, żebym spał do obiadu? W życiu nic nie przychodzi za darmo, wszystko trzeba wypracować! A wy pierwszego dnia już spodnie podarliście, dobrze, że zostały po tacie. Biegacie w jego ubraniach, a nic z nieba nie spadnie, dopóki się nie przyłożysz!

Sam ich nie strasz za dużo, przypomnij sobie, jaki byłeś! upomniała męża Teresa. Aniołem nie udawaj, znam cię!

Gdy wnuki odjeżdżały, narzekały rodzicom:

Dziadek nas zmęczył