– Ty chyba dzisiejszych dzieciaków zupełnie nie znasz!

Ty chyba dzisiejszych dzieci w ogóle nie znasz!

Cześć, Halino, widzę, że w ogrodzie pracujesz, to postanowiłam wpaść się przywitać mówiła Teresa, przestępując z nogi na nogę przy furtce.

Z Haliną mieszkały na przeciwnych końcach wsi. Teresa z mężem Wiktorem nad rzeką, a Halina bliżej lasu.

Wcześniej prawie się nie spotykały i tak sąsiadek było pod dostatkiem. Tyle że tamte już miały wnuki dorosłe, a Teresie dzieci właśnie oznajmiły, że na całe wakacje przywiozą jej wnuków, Marcina i Krzysia.

Przez lata syn dobrze zarabiał, więc na wakacje jeździli za granicę. Teraz sytuacja się zmieniła i nagle przypomnieli sobie, że rodzice mieszkają na wsi, nad rzeką. Postanowili więc nie przyjechać na weekend, jak czasem bywało, lecz na cały miesiąc zostawić chłopców.

Tylko, mamo, oni się ostatnio nieźle kłócą uprzedził syn, Józef. Krzyś w swoich trzynastu latach uważa się za dorosłego, a Marcin nie chce mu się podporządkować. Ciągle się sprzeczają!

Co ty, my sobie z wnukami nie poradzimy? Przywoźcie, jakoś to będzie powiedziała rezolutnie Teresa. Ale gdy odłożyła słuchawkę, ogarnęły ją wątpliwości. Dziś dzieci są zupełnie inne niż kiedyś. Czasem nawet nie wiadomo, jak do nich podejść. Ostatni raz mieli wnuki na dłużej, gdy były małe. A teraz? Co będzie, jeśli sobie nie poradzą?

Wiktor, jej mąż, to człowiek twardej ręki nie będzie tolerował nieposłuszeństwa. A kłótni im nie potrzeba.

Postanowiła więc zasięgnąć rady u Haliny podobno i ona spodziewa się wnuków w podobnym wieku.

Teresa pamiętała z własnego doświadczenia, że dzieci trzeba czymś zająć. Wtedy i problemów będzie mniej, jeśli się zaprzyjaźnią.

Wchodź, Tereska! zawołała Halina, gdy zauważyła sąsiadkę. Co cię do mnie sprowadza?

No właśnie, wnuki przyjadą na miesiąc, a u ciebie podobnie wiekiem chłopcy? Może ich poznać, jak się zaprzyjaźnią, będzie lepiej i nam, i im zaproponowała Teresa.

Chyba nie masz pojęcia o dzisiejszych dzieciach! zaśmiała się Halina. Nie boisz się brać ich na tak długo? Moje wnuki już mi nerwy wykończyły, a mój stary chciał je nawet odesłać do domu. No, ale skoro się zgodziłaś, to przyprowadź, niech się poznają. Innej rady nie ma, to przecież nasze wnuki!

W weekend przyjechał Józef z żoną Bożeną oraz synami, Krzysiem i Marcinem.

Chłopcy podrośli, widać było, że uradowani są z wizyty u dziadków. I Teresie zrobiło się lżej na sercu.

Co tam Halina straszyła? U niej może i są niegrzeczne dzieci, ale jej wnuki to przecież same aniołki! I w szkole mają dobre oceny, nie ma się co martwić.

Mamo, jak coś, dzwonij, ja z nimi pogadam powiedział Józef przed wyjazdem, ale Teresa machnęła ręką. Daj spokój, synku, my to niby dzieci nie wychowaliśmy?

Wieczorem Krzyś i Marcin długo nie mogli się uspokoić. Spali w dawnym pokoju Józka, teraz gościnnym.

Widać było, że zmiana otoczenia ich podnieciła wciąż rozmawiali głośno, wiercili się, aż w końcu zirytował się nawet Wiktor.

Po co się, Tereska, zgodziłaś? Nie potrzebowali naszej wsi, a teraz przyjechali!

Za to rano wnuków nie dało się dobudzić.

Już było blisko obiadu, a oni wciąż spali!

Babciu, daj jeszcze pospać mruczał Krzyś.

Młodszy Marcin spał tak twardo, że nawet nie słyszał, gdy babcia go wołała.

Ile można spać?! oburzyła się Teresa.

Wtem zauważyła coś na podłodze. Spojrzała uważniej i aż klasnęła w dłonie.

Na ziemi leżały ich telefony!

To wy do późna graliście? Tak nie można! Zaraz wam te telefony zabiorę, o!

Krzyś natychmiast zerwał się z łóżka.

Oddaj, to nie twoje! Mama pozwala!

To ja jej zadzwonię i się dowiem, co ona pozwala! odparła Teresa.

Chłopak zrezygnował z odbierania telefonu, nadął się, zatrzasnął drzwiami i tylko burknął: No to dzwoń!

Przez dwie godziny nie wychodzili z pokoju. Wiktor już miał iść się z nimi rozprawić co to za bojkot w pierwszym dniu? Ale w końcu wyszli, obaj w złych humorach:

Nie będziemy jeść tej owsianki, chcemy nuggetsy albo tosty.

Ach tak? Owsianka wam nie smakuje, to chodźcie głodni warknął Wiktor. A łóżka swoje już posłaliście? No to zobaczmy, co tam macie! Skąd tu puste chipsy i cukierki w pościeli? I nic nie posprzątane? Nawet na owsiankę nie zarobiliście sprzątać, ścielić łóżka!

Nie możemy być głodni! Marcin spojrzał spode łba na dziadka. Jesteście wredni!

Wiktor ledwo się powstrzymał, ale Teresa wtrąciła się: Dobrze, pokażę wam, jak się ścieli łóżko, a jutro sami, zgoda? A kanapki dopiero po owsiance, dobrze?

Rozpieszczasz ich, trzeba z nimi twardo mruczał Wiktor. Co za roszczeniowe bachory, żadnego wstydu!

Z wnukami Haliny Krzyś i Marcin szybko się zaprzyjaźnili.

Ale co oni wyprawiali we czwórkę!

Jak tylko bawili się w ogrodzie Teresy, musiała potem po kryjomu przed Wiktorem zbierać porozrzucane gałęzie, patyki, połamane kwiatki. Wnosili trawę na butach do domu, rozsypywali okruchy, rozhuśtali krzesła, a drzwi od ciągłego trzaskania o mało nie spadły z zawiasów.

Sama strata!

Co to za dzieci?! oburzał się Wiktor. Żeby mi się więcej nie pokazywały, skoro nie umieją się zachować! Krzyś, chodź ze mną, pomożesz mi naprawić rowery dla was i Marcina. A babcia z Marcinem niech obiad gotują trzeba sobie na niego zapracować!

I ty też musisz, dziadku, na niego pracować? zdziwił się Krzyś.

A ty myślałeś, że co? Widziałeś, żebym siedział bezczynnie albo spał do obiadu? W życiu nic nie przychodzi za darmo, wszystko trzeba wypracować! A wy już pierwszego dnia podarliście spodnie i koszule dobrze, że babcia zostawiła ubrania po twoim tacie. Biegacie teraz w jego spodniach, ale tak nic