Twoja mama zepsuje nam wakacje – narzekała żona, i miała rację

– Twoja mama popsuje nam wakacje – mruknęła żona i nie pomyliła się.

– Gdzie się wybieracie na wakacje? – w oczach Ludmiły pojawił się błysk zazdrości.

– Na Mazury – para spojrzała na siebie z zakłopotaniem.

Doskonale zdawali sobie sprawę, że pytanie nie było przypadkowe. Ludmiła ewidentnie chciała dołączyć do młodej pary, której bardzo tego nie odpowiadało.

– Och, to świetnie! Jadę z wami! – zdecydowanie oznajmiła Ludmiła.

– Mamo, nie mamy dodatkowego budżetu – Filip wskazał matce na brak środków.

– Czy ja proszę was o pieniądze? – zmarszczyła brwi Ludmiła. – Mam własne oszczędności, tylko nie mam z kim jechać. Ile potrzeba? Dam wam, a wy mi kupicie bilety i zarezerwujecie pokój w tym samym hotelu, co sami zamieszkacie.

– Mamo, wątpię, żeby podobało ci się to, jak spędzamy czas – zaśmiał się Filip, spoglądając na żonę.

– Jeśli będzie trzeba, znajdę sobie jakieś zajęcie – Ludmiła zbyła syna machnięciem ręki.

Filip nie protestował dłużej i zrobił, jak matka chciała. Wylot na Mazury był zaplanowany za pięć dni.

Do tego czasu Ludmiła intensywnie przygotowywała się do wyjazdu: kupiła sobie letnie ubrania i kilka kapeluszy.

W wyznaczonym dniu trójka wsiadła do samolotu i poleciała na wakacje. Już w samolocie Ludmiła zaczęła swoje pierwsze narzekania.

Nie smakowało jej jedzenie na pokładzie, drażniły ją krzyki dzieci, a herbata była zbyt gorąca.

Cały lot kobieta marudziła i uspokoiła się dopiero, gdy wysiadła z samolotu.

Jednakże zameldowanie w hotelu wzbudziło w niej kolejną falę niezadowolenia. Tym razem Ludmile nie spodobał się pokój, a dokładniej – łóżko.

– Powinno się wybierać dwuosobowe, a nie takie maleństwo – narzekała kobieta. – Niczego nie można wam powierzyć…

– Zaproponować zamianę pokoju? – Filip poczuł się nieoczekiwanie winny.

– Nie – mruknęła Ludmiła – obejdzie się, wcześniej trzeba było o tym pomyśleć.

Gdy tylko małżonkowie znaleźli się w swoim pokoju, Katarzyna nie wytrzymała i zaczęła narzekać na zachowanie teściowej.

– Czuję, że twoja mama zapewni nam niezapomniane wakacje – zmarszczyła czoło Katarzyna, robiąc gest cudzysłowu palcami. – Cała pewność, że je zepsuje…

Filip westchnął i bezradnie rozłożył ręce. Sam nie wiedział, czego mogę się spodziewać po matce.

Przez około dwie godziny Ludmiła nie dawała znaku życia, więc para postanowiła wymknąć się na plażę.

Ale Ludmiła jakby to przeczuła i natychmiast pojawiła się u ich drzwi.

– Gdzież się to wybieracie? – zapytała z wyrzutem. – Dlaczego mnie nie zapraszacie?

– Na plażę – para wymieniła zakłopotane spojrzenia.

– Idę z wami, poczekajcie! – zdecydowanie oznajmiła teściowa i pobiegła do swojego pokoju, by się przebrać.

Przez pół godziny młodzi czekali na jej powrót. Ludmiła, w długim słomkowym kapeluszu, powoli kroczyła po korytarzu w kierunku pary, która na nią czekała.

– Mamo, czekamy tylko na ciebie – zmarszczył czoło Filip, niecierpliwie pragnąc dotrzeć na plażę.

– Zdążymy – przewróciła oczami Ludmiła.

Potem trójka ruszyła szybkim krokiem na plażę. Jednakże po dotarciu odkryli, że wszystkie leżaki są zajęte.

Ten fakt zmartwił tylko Ludmiłę, bo młodzi przyszli, by cieszyć się słońcem.

Niezadowolona kobieta natychmiast nadęła wargi i rozejrzała się z oburzeniem.

– Po co my tu przyszliśmy? Wracajmy – powiedziała z niezadowoleniem teściowa.

– Nie po to tu przyszliśmy – pokręciła głową Katarzyna.

– A po co? Patrzeć, jak inni leżą? – jeszcze raz rozejrzała się wokół Ludmiła.

– Do kąpieli – wtrącił się Filip.

– Nie, na to jestem już za stara – zaoponowała Ludmiła. – Wracajmy do pokoju.

Katarzyna i Filip wymienili zmartwione spojrzenia. Nie chcieli podążać za kaprysami kobiety.

Jednak teściowa również nie zamierzała ustąpić. Zaczęła marudzić, że jest jej duszno i źle na słońcu.

– Mamo, chcesz, idź do pokoju – powiedział Filip.

– Nie, sama nie pójdę – stanowczo zaprotestowała Ludmiła.

Początkowo para postanowiła zignorować marudzenie kobiety, ale gdy zaczęła symulować omdlenie, musieli opuścić plażę.

Syn i synowa prowadzili ją pod ręce, a Ludmiła chwiała się to w jedną, to w drugą stronę.

– Czym dziś się zajmiemy? – spytała kobieta, gdy weszła do swojego pokoju. – Jakaś nuda, a nie wakacje – dodała, naburmuszając się. – Jak zamierzacie mnie zabawić?

– Chyba niczego nie obiecywaliśmy – zmarszczyła czoło Katarzyna, której nie podobało się, że teściowa nie daje im robić, na co mają ochotę.

– Widziałam, że o dziewiątej jest w sali dyskoteka dla osób po pięćdziesiątce – radośnie oznajmiła Ludmiła, ignorując jej słowa.

– Co tam będziemy robić? – zaśmiał się Filip, któremu pomysł matki niezbyt przypadł do gustu. – Idź sama.

– Nie, sama nigdzie nie pójdę! – odpowiedziała matka gniewnym tonem. – Nikogo tam nie znam…

– Poznasz kogoś – próbował przekonać syn.

– Nie, sama nie pójdę – Ludmiła przysiadła na skraju łóżka i zasmucona nadęła wargi.

Filip musiał ulec matce i wieczorem, mimo niezadowolenia żony, wybrać się z nią na dyskotekę.

Kobieta była szczęśliwa, że syn jej towarzyszył. Cały wieczór zmuszała go do tańca i wyłapywała zazdrosne spojrzenia równolatek, które uznały, że Filip to jej młody adorator.

Te zazdrosne spojrzenia tak bardzo spodobały się Ludmile, że co wieczór zabierała syna na to wydarzenie.

Robiła wszystko, by Filip i Katarzyna nigdzie ze sobą razem nie chodzili, obawiając się, że wczasowicze odkryją, że Filip to tylko jej syn.

Po pięciu dniach Katarzyna zdecydowanie stwierdziła do męża.

– Po co my tu przyjechaliśmy? – z oburzeniem zapytała Katarzyna. – Żebyś zabawiał swoją mamę? Dzięki, kochanie, za wakacje!

– Co miałem zrobić? – westchnął Filip. – Jak jej odmówić?

– Nie trzeba było jej brać ze sobą! – powiedziała Katarzyna, naburmuszając się.

Po tej rozmowie Filip zaczął odmawiać matce, i wtedy to ona się na niego obraziła.

Reszta wakacji to była nerwówka dla całej trójki. W kiepskich nastrojach wrócili do miasta.

Katarzyna długo była obrażona na męża, jednak po miesiącu w końcu zmiękła i uspokoiła się.

Jednak pół roku później Ludmiła poruszyła temat wspólnej wycieczki do Zakopanego.

Młoda para konspiracyjnie spojrzała na siebie i szybko odmówili, tłumacząc się brakiem finansów.

Razem z Ludmiłą już nigdzie wyjeżdżać nie mieli zamiaru ani Filip, ani Katarzyna.