Tuż przed Nowym Rokiem poszłyśmy z mamą do „Smyka”… Tam do szaleństwa spodobała mi się jedna sukie…

Tuż przed Nowym Rokiem weszłyśmy z mamą do Smyka
I tak do bólu spodobała mi się tam jedna sukienka. Czerwona, dziergana, z żywą niebieską lamówką przy rękawach i na dole.
Właściwie przyszłyśmy po coś drobnego może po światełka, może po srebrny sznur
A ja się uparłam i zaczęłam błagać mamę, żeby mi pozwoliła przymierzyć tę sukienkę.
I jak tylko ją włożyłam, usiadła na mnie jak szyta na miarę, jakby od początku była MOJA.
W głowie od razu zaczęły powstawać fantazje. W klasie podobał mi się chłopak, bardzo się podobał, i marzyłam, by zobaczył mnie na szkolnej zabawie właśnie w tej sukience.
Stoję więc w tej sukience, o mało się nie rozpłaczę, a zdjąć jej nie chcę.
Mama zobaczyła to moje rozdarcie i mówi: Dobrze, niedługo dostanę wypłatę, weźmy ją.
Jechałam do domu szczęśliwa tak, że aż miałam mroczki przed oczami.
Udekorowałyśmy mieszkanie. Ustawiłyśmy choinkę.
A w lodówce tylko lód i kawałek masła.
Czekałyśmy aż mama dostanie wypłatę. Wiecie, w peerelu 31 grudnia też się pracowało, tylko ludzi puszczali wcześniej do domu.
Mama wróciła z pracy, smutna: pensję wstrzymali.
Załzawione oczy, głos pełen żalu. Najgorzej, że miała poczucie wstydu, że nie zapewniła mi świątecznego stołu.
Pamiętam, że wcale się tym nie przejęłam. I tak miałam świąteczny nastrój. Siedziałam przed telewizorem i oglądałam sylwestrowe filmy z PRL-u, których było dużo tylko wtedy; na co dzień telewizja była prosta, chyba tylko dwa kanały.
Mama ugotowała ziemniaki, polała masłem, starła marchewkę i posypała cukrem. Nic więcej w domu nie było.
Usiadłyśmy do stołu i mama się rozryczała.
Zaczęłam ją pocieszać, a potem sama się rozpłakałam nie z braku jedzenia, lecz z litości dla mamy, aż dusiło mnie w gardle.
Na koniec położyłyśmy się razem na tapczanie pod kocem, przytulone, i oglądałyśmy koncert noworoczny.
Nagle wybija północ.
Sąsiedzi wychodzą na klatkę schodową z kieliszkami szampana, ściskają się, śpiewają sto lat. My nie wychodzimy.
Nagle dzwoni dzwonek do drzwi uporczywie, kilka razy. Mama idzie otworzyć.
A tam pani Genowefa, ta sama, która zawsze na mnie narzekała że nie myję schodów po swojej kolejce, że tupczę, że hałasuję.
Złośliwa babcia, której dzieciaki z podwórka bały się jak ognia.
Była już po kilku kieliszkach. Nie słyszałam, co mówiła do mamy, ale widziałam, jak wpychała się do mieszkania, omiotła okiem nasz stół z ziemniakami pośrodku i wyszła, nie mówiąc słowa.
Po dwudziestu minutach nie dzwonek, tylko kopanie w drzwi. Aż podskoczyłyśmy. Mama kazała mi zostać, poszła sama zobaczyć co się dzieje.
Chwilę później do mieszkania wturlała się pani Genowefa z siatami, pełnymi słoików, pudełek i talerzy, pod pachą butelka szampana.
Strofując mamę, żeby nie stała jak słup, zaczęła rozpakowywać sałatki, kiełbasę, słoik kiszonych ogórków, pół gotowanego kurczaka, cukierki i nawet kilka mandarynek.
Mama znów się rozpłakała, ale już inaczej. Pani Genowefa nazwała ją głupią, otarła jej nos swoim ogromnym rękawem i wyszła, trzaskając drzwiami.
Po Nowym Roku pani Genowefa nadal rządziła klatką i podwórkiem. Nigdy nie wracała do tamtej nocy
A kiedy po latach cały blok żegnał panią Genowefę na cmentarzu,
okazało się, że wszyscy ją naszą złośliwą sąsiadkę kochali. Wszystkim w czymś kiedyś pomogła…