Tu nie ma normalnych

30 września, bazowy dziennik

Wysiadłam z łódki pachnącej sosną i mokrą roślinnością przybrzeżną, od razu poczułam, że nie wrócę już do starego życia. Powietrze tutaj było inne wilgotne, przesycone wonią sosny, mchu, ryby i czegoś nieokreślonego, jakby sama przyroda oddychała czystą, nieprzemąconą energią.

Witaj przywitał mnie przewodnik w kamizelce rybackiej. To nasza baza Żywe wody. Rozstaw namiot, gdzie chcesz. Toaleta tam po lewej. Jeśli chcesz pomóc, jutro o ósmie rano spotykamy się na brzegu będziemy sprzątać teren.

Skinęłam głową. Słowo pracować nie wywołało lęku. Straszne było milczenie. Po raz pierwszy od miesięcy nikt nie zadawał mi pytań w stylu: Jak się masz?, Udało ci się?, Znowu będziesz prowadzić zajęcia?. Nikt nie patrzył na mnie ze współczuciem ani niepokojem.

Rozstawiłam namiot na niewielkim wzniesieniu przy samym brzegu rzeki. Usiadłam na kłodzie, zdjąłam buty i włożyłam stopy w lodowatą wodę. Po raz pierwszy od dawna nie popłakałam się.

Dwie tygodnie później nosiłam wiadra, kopnęłam rowy, myłam garnki. Ręce były podrapane, plecy bolały od ciężkiego narzędzia, ale w głowie panował spokój. Na bazie krążyli studenci, biolodzy, byli informatycy, artyści i wolontariusze z całej Polski. Wszyscy trochę dziwacy, trochę zagubieni.

Kim byłaś? zapytała pewnego wieczoru Agnieszka, dziewczyna z rudymi dredami i głosem jak z ludowej kapeli.

Nauczycielką historii sztuki w Uniwersytecie w Krakowie.

Dlaczego odjechałaś?

Mój syn zginął rok temu. Utopił się. Nie miałam już słów.

Agnieszka nie zamachała rękami, tylko skinęła głową.

Rozumiem. Mój tata miał raka, zmarł w grudniu. Wyjechałam tutaj, bo inaczej zwariowałabym.

Czy tu się zwariowuje?

Zwariować można wszędzie. Tu przynajmniej nie jest strasznie.

Uśmiechnęłam się po raz pierwszy od dawna.

Zaczęłam rysować na papierze z recyklingu, na starej torbie jutowej. Szkice rzeki, ptaków, ludzi przy ognisku, czasem mojego syna w kamizelce rybaka z wiosłem, uśmiechniętego.

Pewnego dnia ktoś powiesił moje rysunki na sznurze przy stołówce. Wieczorem wszyscy przynieśli własne zdjęcia, wiersze, wyroby z kory.

Ogłaszam Dzień Samowyrazu zakrzyknął Andrzej, wysoki, nieco nieuporządkowany koordynator. Pokażcie, kim byliście, kim jesteście, kim chcecie być!

A ty? zapytałam.

Byłem marketerem. Teraz noszę topór. I bardzo mi się to podoba.

Oboje wybuchnęliśmy śmiechem i przestaliśmy się wstydzić naszych blizn.

Trzeci miesiąc przyniósł kłopoty, nie z lasu, lecz z miasta. Na brzeg przybyły moja matka Helena i siostra Weronika w jaskrawych kurtkach i wielkich torbach, twarze pełne zarzutów.

Jadwigo! Zwariowałaś? krzyczała matka przy moim namiocie. Gdzie jesteś? Ludzie są dzicy! Co ty tu robisz! Czy to w ogóle legalne?

Weronika rozglądała się, jakby szukała, gdzie się pożalić.

Martwiliśmy się o ciebie! Nie odbierasz telefonu, nie odpisujesz, zniknęłaś jak nastolatka. A przy okazji masz prawie czterdzieści lat! Jesteś nauczycielką!

Milczałam. Ogień przy ognisku przygasł. Agnieszka podeszła od tyłu i delikatnie dotknęła mnie po ramieniu.

Masz ochotę rozmawiać?

Nie. Poradzę sobie sama.

Matka kontynuowała, płacząc:

My myśleliśmy, że jesteś w depresji. Chcemy cię zabrać do domu, zorganizowaliśmy psychoterapeutę, który mówi, że potrzebujesz rehabilitacji.

To właśnie jest moja rehabilitacja, mamo.

Nie bądź głupia. Śpisz w namiocie, nosisz wodę, chodzisz z obcymi ludźmi!

Oni nie są obcy. Ty… od dawna mnie nie słyszysz.

Jadwigo wtrąciła Weronika to nie słuchasz nas. Jesteśmy twoją rodziną!

Gdzie byliście, kiedy leżałam pod kołdrą tygodniami? Kiedy nie mogłam wstać? Każdego dnia myślałam, że lepiej byłoby umrzeć zamiast niego?

Staraliśmy się pomóc!

Nie. Dzwoniliście i mówiliście: Zbierz się, jesteś silna. Silna to nie pomoc, to wymówka, by nie być przy tobie.

Na chwilę zapadła cisza, jedynie szum rzeki zdawał się przytakiwać.

Andrzej podszedł z herbatą. Matka wstała gwałtownie:

Kto to jest? Zrobił cię zombie?

To człowiek, jeden z niewielu, który nie boi się mojego bólu. A ja nie jestem zombie. Żyję.

Jesteś szalona wyszeptała Weronika. Po prostu szalona.

Może i tak, ale to mój wybór.

Wyjechali następnego dnia, bez pożegnań. Siedziałam na przystani boso, trzymając słoik miodu, a Agnieszka usiadła obok.

Jak się czujesz?

Jak drzewo, z którego wyrwane korzenie, a które nagle wypuściło nowe pędy.

Super, nauczycielko.

Tak. Ale teraz