Trudno rozwiązać od razu

Nie da się załatwić wszystkiego od razu

Na wakacje letnie Ewa z mężem odwieźli dzieci na wieś, niedaleko ich miasta. Odwiedzali je co weekend, czasem jechała sama. Wieś była siedem kilometrów dalej, więc Ewa mogła w piątek po pracy od razu złapać autobus, jeśli Tomek musiał pracować w weekend.

Może i nie jeździłaby co tydzień, ale po pierwsze – tęskniła za dziećmi, a po drugie – ojciec był po udarze i chciała pomóc matce w ogrodzie. Tego piątku też planowała od razu po pracy ruszyć na wieś.

— Tomku, jadę prosto do dzieci, więc zjedz coś bez mnie, w lodówce jest wszystko. A w niedzielę przyjedź po mnie, masz przecież wolne, dziwne, że w sobotę pracujesz…

— Mamy totalny chaos w pracy — mruknął mąż. — Szef obiecał dopłacić.

Ewa pracowała jako główna księgowa w biurze. W piątek spieszyła się, żeby skończyć raport, i pewnie przez ten pośpiech nawaliła z danymi. I tak wysłała maila do przełożonych w województwie.

W sobotę po obiedzie zadzwonił szef, pan Witold.

— Ewa, co ty tam narobiłaś z tym raportem? Dzwonią z góry i krzyczą, że błędy aż bolą. Natychmiast popraw, inaczej premia przepadnie.

— Jestem na wsi, panie Witoldzie, może jutro… i co ja właściwie mogłam… — nie dał jej dokończyć.

— Nie obchodzi mnie, gdzie jesteś! Masz to poprawić! — wrzeszczał tak, że słyszała go nawet matka stojąca obok.

— Dobrze, zaraz jadę.

— Ojej, córuniu, kto tak drze się przez telefon?

— Mój szef, Witold. Coś nawaliłam z raportem, bo wczoraj się spieszyłam. No trudno, muszę jechać, prosto do biura. Pilne, oczywiście…

Pożegnała się z trzynastoletnim synem i dziesięcioletnią córką.

— No dobrze, dzieci, do następnego weekendu.

Wróciwszy do miasta, od razu poszła do biura, zadzwoniła na portiernię, żeby nie wzywali ochrony, włączyła komputer i zabrała się za raport. Kiedy dokładnie przejrzała dane, w końcu znalazła dwa błędy — i to takie, że sama się zdziwiła.

— Jak mogłam to przeoczyć? Pewnie tam aż oczy wyłupili. No ale pośpiech, musiałam zdążyć na autobus…

Był już wieczór. Wysłała poprawiony raport, zamknęła biuro, przekazała pod ochronę i ruszyła do domu.

— Tomek pewnie zaraz wróci z pracy. Będzie zdziwiony, że już jestem — myślała, idąc powoli, bo postanowiła się przejść. — Ciekawe, dawniej nie pracował w weekendy. Ostatnio się zmienił. Telefon z rąk nie wypuszcza, jakiś zamyślony, czasem zirytowany. Trzeba z nim pogadać, wyjaśnić. Akurat dzieci nie ma, będzie okazja.

Podchodząc do bloku, wyjęła klucze z torebki, podniosła głowę i zobaczyła światło w kuchni.

— Aha, Tomuś już w domu!

Wchodząc na trzecie piętro, jakoś dziwnie zabiło jej serce. Pod drzwiami usłyszała romantyczną muzykę, której Tomek nie znosił, gdy ją włączała. Dziwne. I ciekawe. Drzwi otworzyła ostrożnie. W przedpokoju od razu zauważyła cudze sandały — znajome, ale czyje? Nie mogła sobie przypomnieć. I nie było teraz na to czasu.

Cicho położyła klucze i torebkę na półce, zajrzała do pokoju, gdzie panował półmrok, tylko kinkiet świecił. Przeszła do sypialni — pusto. Tylko muzyka grała.

Odwróciła się w stronę balkonu i zobaczyła dwie sylwetki. Obie paliły.

— Kasia. To Kasia — przebiło ją jak prąd. — Też buty jej. — Zrobiło jej się niedobrze. To była jej przyjaciółka.

Co ona tu robi? Ostatnio często wpadała w odwiedziny, gdy Ewa była w domu. Pili we trójkę herbatę, czasem wino. Ewę zaczęło trząść. Cicho podeszła do uchylonych drzwi balkonowych.

— Tomku, kiedy w końcu powiesz Ewie o nas? — usłyszała głos przyjaciółki.

Mąż najwyraźniej nie był zachwycony tym pytaniem i odparł zirytowany:

— Kasiu, znowu o tym? Umówiliśmy się, że nie będziesz mnie nagabywać. Sam jeszcze nie wiem…

Przez cienką zasłonę Ewa dostrzegła, że Tomek stał w bokserkach, a Kasia w jego koszuli. Palili i rozmawiali.

— No i kiedy się zdecydujesz? — nagle, nieoczekiwanie nawet dla siebie, głośno zapytała Ewa, odsuwając zasłonę.

Mąż z wrażenia upuścił papierosa, a Kasia pisnęła — pewnie upadł jej na stopę.

— A ty czego się tu pojawiłaś? Miałaś przyjechać jutro, kura! Może i lepiej, że nas przyłapałaś — Kasia weszła do pokoju, mówiąc podniesionym głosem. Tomek milczał. — A ty, Tomku, może teraz wreszcie się zdecydujesz? — Kasia była wściekła, nie spodziewała się, że przyjaciółka ich nakryje.

Ewa oniemiała z szoku, ale trzymała fason i nie płakała.

— Ewka, mogłaś chociaż zadzwonić — cicho wydukał mąż.

— Mam teraz dzwonić, zanim wrócę do własnego domu? — odpowiedziała sarkastycznie, powoli dochodząc do siebie.

Kasia patrzyła na nią wyzywająco, bez cienia wstydu. Ale wtedy Tomek powiedział:

— Ubieraj się i wynoś. — Kasia prychnęła niechętnie, ubrała się i trzasnęła drzwiami.

— Ewka, przepraszam. Z Kasią to nic poważnego, tylko tak… z nudów. Nie zamierzam odchodzić z rodzin