Trudne szczęście

Trudne szczęście

Jak to rozwodzimy się? Rafał, żartujesz sobie ze mnie?

Małgorzata patrzyła na męża, nie wierząc własnym uszom. Rozwód? Przecież są razem już prawie dwadzieścia pięć lat! Za dwa tygodnie mieli obchodzić rocznicę czy już nie? Myśli mieszały jej się w głowie. A co z przyjęciem, gośćmi? Zaproszenia poszły w świat Wszyscy przyjadą. Rodzina, przyjaciele. Ciocia Ela już pytała cztery razy, co przywieźć na prezent A Magda, jej najlepsza przyjaciółka, choć sama nie może być bo jest w szóstym miesiącu i gdzie jej szarpać się samolotem! już dawno przysłała upominek. Niech siedzi w domu, i tak kiedyś się umówią i będą świętować razem. Zresztą to Magda ich poznała Małgosię z Rafałem, swoim znajomym z lat studenckich. Później na ślubie śmiała się najgłośniej, kryjąc się za bukietem Małgosi, który ta nawet nie rzuciła, tylko oddała jej prosto do rąk.

Co ten twój Bartek tak odwleka? Gdy straci taką dziewczynę jak ty, palnie się w głowę! narzekała Magda, poprawiając Małgosi fryzurę.

No a co mam zrobić? Co ma być, to będzie. Wolę poczekać, niż żałować. Przecież, Małgosiu, po co mi taki jeszcze nieopierzony mąż, z którym najwyżej rozwiodę się za kilka lat? Dzieci, mieszkanie, podział mebli i awantury z rodzicami, bo przecież wszyscy będą mnie wtedy uwielbiać Wolę poczekać na dojrzałość.

Aż na dwa lata planów?! Oj, tylko ty potrafisz tak poważnie podchodzić do wszystkiego! Małgosia śmiała się do łez, patrząc jak Magda gorącym ruchem nakłada maskarę.

U mnie wszystko natychmiast albo wcale! ripostowała Magda.

A dzieci, Magda? Od razu cała trójka?

Najlepiej! Chcę bliźniaki, a najlepiej trojaczki! Żeby mieć z głowy i już mieć pełny skład! Wiesz przecież, że w mojej rodzinie były już takie przypadki.

Magdzie się udało nawet podwójnie, bo los miał więcej fantazji niż ona i zamiast bliźniaków przyszły na świat trojaczki. Jakby niebo chciało sprawdzić, jak sobie poradzi.

Poradziła świetnie, aż wszyscy byli zachwyceni. Rodzina męża szybko ją zaakceptowała była konkretna, nieplotkująca, zawsze gotowa pomóc. Głównie mobilizowała do działania własnego męża, Bartka, bo on łebski, ale do działania to nie pierwszy.

Kiedyś i my będziemy potrzebować pomocy. Jeśli nikomu nie pomożemy, dostaniemy znaną figę pod nos i tyle z tego będzie! A lubisz ziemniaki z grzybami, to najpierw zobacz mamie nową szafę i mów jej, że okna przyjadę umyć w następny weekend! uśmiechała się Magda.

Dzięki temu, gdy przyszło do wychowania maluchów, miały pomoc dwie babcie i dziadka tata Magdy zmarł wcześniej. Dała radę studiować z trojaczkami, ku zdumieniu wszystkich.

Magda, zwariowałaś! Kiedy ty masz na to wszystko czas? dziwiła się Gosia.

Nikt nie wystawi złej oceny matce trojga dzieci! A mózg mi nie zaniknie! Zostanę i ekonomistką, i prawniczką, będę miała wybór po macierzyńskim!

Dyplom zdobyła, a potem szybko znalazła pracę, przekonując szefa, że jej pensji wystarczy i na nianię.

Ale to przecież w sam raz na życie, co ci zostanie? pytała Gosia.

Przecież na razie mamy babcie, a szef nie musi o tym wiedzieć! Potrzebuję doświadczenia i tyle. Wolę parę lat na minimalnej niż nigdy nie spróbować.

Małgosia obserwując Magdę, nie mogła zrozumieć, jak jedna kobieta to wszystko ogarnia. Sama zwykle długo podejmowała decyzje, czasem i rajstopy do pracy dobierała przez kwadrans…

Ale jak już zdecydujesz, to jest idealnie. Ja zawsze wiecznie coś zmieniam! pocieszała ją Magda. Ty jesteś stateczna, Gosiaczku. Tacy ludzie budują świat.

No pewnie! Stateczność Rafał ocenił! Ale jak on mógł? Po co to wszystko? Przecież żyło się im dobrze Tak, brak dzieci zawisł nad ich życiem, ale pogodzili się z tym dawno. Małgosia nawet przez chwilę wolontariat w domu dziecka pełniła i zrozumiała, że nie umiałaby pokochać zupełnie obcego dziecka. Nie chodziło o trud czy brak środków, bała się, że nie potrafi być taką matką, jak trzeba.

Jeszcze nie spotkała pani swojego dziecka uśmiechała się dyrektorka domu dziecka, Izabela Wiktorowicz, gdy Małgosia pomagała na imprezie. Zobaczy je pani i to będzie to. Wtedy pani nic nie zatrzyma. Ani trudności, ani problemy.

A jeśli go nie spotkam? Jeśli nie jest mi pisane być matką? Małgosia układała paczki z prezentami, czując dziwny żal.

To trudno. Lepiej nie ryzykować niż potem nie unieść tej odpowiedzialności. Tu już widziałam wiele takich historii. Widzisz Wojtusia? Dwa razy go już zawrócono.

O matko ale dlaczego? Przecież ma pięć lat!

Najpierw, gdy rodzina adoptowała sierotę, potem pojawiło się ich własne dziecko oddali. Druga rodzina już miała dwójkę swoich i trójkę adoptowanych. Na czwarte zabrakło miłości i Wojtuś znowu wrócił tu.

I on chciał wrócić?

Tak. Odmawiał jedzenia, picia, prosił, by go zabrali Bo nie kochają.

Straszne

Gorzej, gdyby go nie zabrali. Jest już nieufny, nie liczy na nic. Takich jak on trudno pokochać, trzeba mieć potężny zapas miłości. Nie wiem, czy są tacy na świecie.

To była lekcja, którą Małgosia zapamiętała na zawsze.

Owinęła ramiona, próbując się rozgrzać. Zimno A przecież dopiero jesień, już odkręcili kaloryfery! Co robić? Pomóc Rafałowi się spakować? Jakie ciepłe rzeczy dać? Niby jeszcze ciepło, ale przecież u nas zaraz zima. Co innego u mamy w Zakopanem! Tam zimno na co dzień, Małgosia nigdy tam nie zmarzła, nawet w najlżejszej kurtce. Tak bardzo chciałaby uciec do mamy w góry Ale mamy już od dawna nie ma. I Rafała też zaraz nie będzie

Przecież jej nie potrzebna żadna wolność! Potrzebuje męża przy sobie, codzienności: kawy rano i w środku nocy, rozmów do rana, spontanicznych wypadów do teatru czy za miasto Przecież ich najlepsze momenty to właśnie te niezaplanowane. Rafał dzwonił i pytał:

Gosia, co robisz?

U mnie młyn! Dwa spotkania rekrutacyjne, potem bank.

To chodź, zostaw to, pojedźmy, połazimy po lesie.

I wszystko rzucała, po godzinie byli już wśród drzew. Bez słów, byle razem I to była ich mała codzienna radość.

Teraz radość została jej. Będzie o tym pamiętać, Rafał pewnie nie. On pójdzie w nowe. Do tej swojej nowej miłości, z którą będzie miał dziecko Dziecko! To przez to? Czy przez to, że ich związek był w gruncie rzeczy udawany? Może nawet to by zaakceptowała, ale poczucie, że jest pustką że nie potrafiła zrobić kogoś szczęśliwym, choćby przez jeden jedyny raz

Siedziała na kaloryferze, nie mogąc się ruszyć, słysząc, jak Rafał chodzi po mieszkaniu, otwiera szuflady, trzaska drzwiami. Trzęsła się tak, że nawet doniczka, którą kiedyś podarowała Magda, przesunęła się na sam róg parapetu. Gdy drzwi się zatrzasnęły, Małgosia zacisnęła dłonie na parapecie, a potem jednym ruchem strąciła donicę na podłogę i krzyknęła.

Nie było jej lżej. Ciemna ziemia, rozsypane kawałki wszystko czarne, jak jej świat. Bo światłość właśnie ją opuściła, zamknęła za sobą drzwi na amen. Została sama, i będzie musiała szukać nowej drogi.

Po chwili ruszyła, nie zważając na skaleczenie w stopę, sięgnęła po telefon, który ładował się w sypialni.

Maaagdaaaa

To nawet nie był płacz. Coś bliższe wyciu rannego zwierzęcia. Magda od razu się domyśliła.

Rafał odszedł?

Taaak

Dobra. Jutro jestem u ciebie.

Zwariowałaś? Magda, nie waż się! Ja ci nie wybaczę, jak coś ci albo dziecku się stanie Czekaj Zawsze się domyślałaś, prawda?

Powiedzmy, że podejrzewałam. Rafał ostatnio nawet na mnie nie chciał spojrzeć. Teraz już wszystko jasne. Gosiaku, wszystko będzie dobrze!

Co dobrze? Ja nie chcę żyć! Zostałam z niczym! Rozumiesz? Wszystko przepadło! Co ja mam teraz zrobić?

Kup sobie sukienkę!

Co?

No! Tę czerwoną, na którą ci zawsze szkoda było pieniędzy. Idź kup ją natychmiast i zaraz mi zdjęcie przyślij. Byle nie siedziałaś w domu i nie wyła! A potem wsiadaj w pociąg albo samolot. Jedziemy w góry.

Magda! Ty przecież zaraz rodzisz!

To nie jestem inwalidką! Pójdziemy powoli, bez namiotów, tylko spacery po dolinach, stopniowo. Ja też muszę odreagować. Bartek walczy o puchar, dziewczyny pojechały na zawody. Trzeba korzystać!

Magda się rozłączyła, a Małgorzata patrzyła w telefon. Co robić?

Odpowiedź przyszła sama. Spojrzała w lustro. Już nie dziewczyna, ale jeszcze nie staruszka. Czas się ruszyć. Jeśli teraz usiądzie już się nie podniesie.

Poszły smsy, odwołanie wszystkich spotkań. Szybki telefon do restauracji, by odwołać przyjęcie.

Później porządki. Chwyciła miotłę i szmatkę, choć miała dwa odkurzacze. Zrobiła porządek po rozbitym kwiatku.

Ruszyła do sklepu po wymarzoną, ognistoczerwoną sukienkę. Zawsze bała się takich kolorów, uważała, że wypada w nich dziwnie, Magda potrafiła się w nich pokazać jak nikt, przyciągnąć uwagę i nigdy nie przesadzić. Gosia była bardziej cicha i nieśmiała. Ale teraz Czemu nie?

W lustrze zobaczyła inną siebie. Zmęczoną, zapłakaną, ale nie pokonaną. Coś zostało coś jej, czego nikt jej nie odbierze.

Wybrała się do Magdy do Zakopanego. Podróż akurat przez przesiadkę, ale to dobrze miała o czym myśleć.

W górach gadały godzinami, czasem milczały. Magda potrafiła odwrócić świat do góry nogami swoimi argumentami. Pomogła znaleźć sens w tym co wydawało się końcem wszystkiego.

Wróć do siebie, Gosiaku. Po co ci żyć tam, sama? Biznes? Wiesz, ile tu jest dzieci! Możesz otworzyć nowy klubik, a tata cię potrzebuje. Przecież sama planowałaś go ściągnąć bliżej siebie.

Małgorzata myślała. I pod koniec wyjazdu wiedziała już tak, to jest to.

Rozwód, sprzedaż mieszkania i samochodu, zamknięcie spraw formalnych. Spotkała się z Rafałem jeszcze dwa razy. Potem raz na zawsze wykasowała go z telefonu i znalazła w sobie siłę, by go zostawić za sobą.

Zakopane powitało ją majowym słońcem. Od razu poczuła, że oddycha pełną piersią i rzuciła się w wir nowego życia. Nie zamieszkała z tatą, kupiła mieszkanie po sąsiedzku. I dobrze bo szybko okazało się, że tata zaprzyjaźnił się z nową sąsiadką, panią Krystyną. Małgorzata tylko się cieszyła, że tata nie został sam w żałobie po mamie.

Pół żartem pół serio, Krystyna zagadywała kiedyś przy herbacie:

Twój tata to jeszcze całkiem przystojny chłopak, Gosiuniu, nie?

Patrzyła na niego z czułością i wtedy Małgorzata myślała: skoro on jeszcze spotkał swoją miłość, to może i dla niej jest nadzieja? Może jej drugi człowiek też gdzieś jest?

Minął rok, Małgorzata prowadziła dwa kluby dla dzieci, pracy i spraw miała tyle, że czasem wieczorami ogarniała ją tęsknota, ale już nie tak przytłaczająca. Zmieniła fryzurę, styl, kupiła w końcu psa wymarzonego owczarka, ale czasem, kiedy zapadała ciemność, wyciągała nogi na kuchennym taborecie, mieszała zimną herbatę i myślała, ile by oddała, by Rafał przyszedł i znów zapytał: Co tam, Małgosiu, zrobić ci gorącej herbaty?

Wiedziała, że to źle, że trzeba iść do przodu, ale nie umiała wymazać Rafała ze swojego serca.

Pojawiły się jeszcze podatki do załatwienia trzeba było jechać do Warszawy. Dobrze! Nowe zajęcie, dzień wypełniony po brzegi.

Sprawę wyprostowała w ciągu paru godzin. Miała jeszcze dzień wolnego, postanowiła powałęsać się po starych miejscach. Weszła w dzielnicę, gdzie kiedyś mieszkali z Rafałem, później pod swoje dawne kluby. Jeden zamknięty, drugi działał i dzieci nadal wesoło biegały pod opieką wychowawcy. Serce się ścisnęło, ale jednocześnie pomyślała: niech mają tam swoje szczęście.

Poszła do starego parku. Tam, przy fontannie, zobaczyła siedzącego mężczyznę z wózkiem. Serce jej zamarło, poznała Rafała. Wyglądał na starszego, siwe włosy, pochylony, zamyślony.

Nie mogła przejść obok. Podeszła, usiadła obok.

Cześć, Rafał.

Podniósł głowę.

Cześć, Małgosia.

Jak się czujesz?

Źle. spuścił wzrok. Jestem sam. Popełniłem głupotę.

Przecież masz wszystko młodszą żonę, dziecko.

Nie mam żony. Ola zmarła przy porodzie.

Małgorzata zaniemówiła. Zrobiło się jej żal dziewczyny, choć przecież przez nią wszystko się rozleciało. Oboje milczeli. Długo.

Nagle otworzyła się parasolka z wózka. Dziecko przetarło oczy i wyjrzało w niebo. Małgorzata spojrzała na Rafała i tylko jedno przyszło jej do głowy: czy potrafi mu wybaczyć? Czy jest sens? Może choć sobie pomoże…

Parę miesięcy później pani Izabela z domu dziecka zaprosiła Małgosię do gabinetu. Przyszła z ciemnowłosym, chudym chłopcem.

Michał, wiesz po co przyszłam?

Po mnie.

Chciałbyś ze mną zamieszkać?

Nie wiem. Nic z tego nie będzie.

Chłopiec patrzył na nią obojętnie, lęk ukryty za maską. Małgosia wyjęła zdjęcia.

To pani mąż?

Tak. A to twoja siostrzyczka.

Nie, Michałku. To nie jest moje dziecko. Ale będę jej mamą. I twoją, jeśli będziesz chciał.

I tak mnie pani odda.

Nie oddam. Bo wiem, co to znaczy stracić wszystko. Wiem, jak to boli. A wiesz kto to mama, Michał?

Nie.

To ktoś, kto nigdy więcej nie pozwoli ci poczuć tej bólu.

Żal mi pani mnie?

Popatrzyła mu w oczy.

Nie. Chcę cię kochać. Chcę, żebyś miał dom. I chcę, żeby Ewa, ta dziewczynka, miała starszego brata. Odważnego brata. Pomożesz mi w tym?

Michał dotknął jej rękawa czerownej sukienki, którą wtedy kupiła na pocieszenie.

Ładna.

Kupiłam ją w trudnym dniu. Od tej pory mój ulubiony kolor!

Też polubię Chcę spróbować.

Nie będziemy próbować. Po prostu będziemy rodziną, jeśli ty się zgodzisz. Pomożesz?

Michał skinął głową. Małgorzata oddychała głęboko.

***

Minęły dwa lata. Po górskim szlaku wędrowała cała rodzina: ciemnowłosy chłopiec pilnował ruchliwej, rezolutnej siostrzyczki, która co rusz chciała gnać w krzaki.

Ewka, tam są wilki! ostrzegał Michał.

Nie!

I niedźwiedzie! Wielkie i głodne!

Bo ich mama nie umie gotować kaszki?

No właśnie. Nasza mama gotuje świetną!

To niech ugotuje dla nich i będą szczęśliwe!

Mamo! Ewka mówi, żebyś ugotowała niedźwiedziom kaszę!

Z manny? Przecież nie lubisz kaszy z grudkami!

One pewnie polubią. Małgosia podniosła córkę, dała buziaka w nos. I nawet z miodem, który mamusia wczoraj kupiła.

Ja też lubię! Ewka zarzuciła ręce matce na szyję.

To idź na ręce do taty, ja niosę zakupy!

Michał szepnął: To jak, mamy dokarmiać niedźwiedzie, czy może jeszcze pochodzić po górach?

Małgosia roześmiała się.

Najpierw przejdziemy całą trasę, a potem nauczę się robić najlepszą kaszę dla wszystkich niedźwiedzi w lesie. Kto wie, może i na jakieś yeti trafimy? Jak Ewka wszystkich kocha, to ich adoptujemy i zabierzemy ze sobą!

Śmiech niósł się daleko po hali, odbijając echem. Dzień miał być piękny.