To tylko ubrania, w nich nie ma naszego syna!

Oto historia naszej rodziny, która będzie przekazywana z pokolenia na pokolenie, aż przerodzi się w legendę: „Kiedyś mieliśmy takiego dziadka, który…”.

W tamtym czasie nasz syn miał dziesięć miesięcy. Początek lipca był dość gorący, więc dopiero późnym wieczorem w mieszkaniu było trochę chłodniej.

Kilka godzin wcześniej odwiedziła nas lekarka – kobieta z dużym doświadczeniem i doskonałymi referencjami. Artur chciał przed nią od razu uciec, ale jej ręce były szybsze. Powiedziała „a mam cię!” i zajęła się skrupulatnym badaniem uciekiniera.

W końcu nadszedł wieczór, a wraz z nim czy to kolka, czy może to było ząbkowanie. Synek był marudny, płakał, a ja próbowałam go uspokoić. Udało mi się. Artur zasnął i położyłam go do łóżeczka.

Nie zdążyłam nawet dobrze zasnąć, kiedy zobaczyłam, że ktoś chodzi po naszym pokoju i coś gada. Mówi dość głośno i ze słowami „mama mnie nie słyszy” próbuje mnie jednak obudzić. Od pierwszej myśli, jaka przyszła mi do głowy „Jak długo spałam?!” – zrobiło mi się najpierw gorąco, a potem zimno. Otworzyłam oczy, patrzę, a na krześle siedzi mój mąż i kołysze syna. Wszystko zgodnie z planem, pomyślałam.

— Chodź, teraz ty, — powiedział na wpół śpiący mąż i od razu wpakował się pod kołdrę. Cicho zanuciłam “Aaaa, kotki dwa” i wydawało się, że synek się uspokoił. Niestety, tylko na chwilę. Szybko przyszedł czas na wartę mojego męża. Zmienialiśmy się kilka razy w ciągu tej nocy.

Nagle jakoś po drugiej…

Pełnia księżyca błysnęła tajemniczo i złowieszczo przez okno, wycie psów, miauczenie kotów i rechot żab niedaleko domu wydały mi się jeszcze bardziej mistyczne niż zwykle, a wszystko to do kompletu z sylwetką mojego męża, który kołysał się wolno, trzymając syna na rękach. Stał na środku pokoju, cicho śpiewając „mmm-mmm-mmm”.

Przyjrzałam się uważnie. Ręce miał puste, a synek spokojnie  spał w swoim łóżeczku. Mimo to mąż stał z zamkniętymi oczami i śpiewał, trzymając ramiona założone na piersi tak, jakby było w nich dziecko. Księżyc wciąż świecił, przenikliwy ziąb przebiegł mi po skórze… No pięknie… Czas na szpital bez klamek…

– Andrzej, co ty robisz? – szepczę spod kołdry.

Otworzył oczy, rozejrzał się, bezszelestnie podszedł do łóżka, położył się obok mnie i powiedział: „Co za koszmar, w ogóle nie pamiętam, żebym go kładł do łóżeczka”, po czym ani ja, ani Andrzej już do rana nie mogliśmy zasnąć. Przez resztę nocy już ja wstawałam do syna. Ale na szczęście takich nocy nie było wiele. Ta była chyba jedną z najbardziej bezsennych w moim życiu.

A po kilku dniach…

Tym razem podobna historia wydarzyła się w ciągu dnia. Andrzej wrócił z pracy, a ja uśpiłam Artura i poszłam do łazienki, żeby wyciągnąć pranie z suszarki. Dałam część rzeczy mężowi, żeby mi pomógł je składać. Telewizor był włączony i jakiś program przyciągnął Andrzeja przed ekran. Nadal trzymał w rękach czyste dziecięce ubranka.

Nagle Artur się obudził, uświadamiając głośno ojca, że stoi przed telewizorem na środku pokoju, sam, i kołysze dziecięce ubrania. Proces kołysania u mojego męża odbywał się automatycznie, naprawdę głęboko zakorzenił mu się w podświadomości.

Wieczorem ze śmiechem wspominaliśmy wszystko, co się wydarzyło. Artur też udawał, że wszystko rozumie i zaśmiewał się do łez, ale w powietrzu wciąż wisiało niewypowiedziane pytanie: „Co stanie się szybciej: Artur dorośnie, czy my całkowicie stracimy rozum?”

P.S.1 Na razie się trzymamy. A może… wiecie, jak to jest, „Nigdy nie wiadomo, kiedy zacznie się twoja schizofrenia”.

P.S.2 Nie bierzcie na poważnie tego, co napisane punkt wyżej