To się mylisz, to mieszkanie wynajmujemy, – uśmiechnęła się niepewnie dziewczyna.

– Mylisz się, to mieszkanie wynajmujemy – z roztargnieniem uśmiechnęła się dziewczyna.

– On do ciebie nie pasuje! – setny raz powtarzała Ewa Jankowska. – Kiedyś sama to zrozumiesz!

– Mamo, nie martw się, skoro uważasz, że to na pewno nastąpi – zaśmiała się Weronika.

Oczywiście, dziewczyna była mocno zirytowana tym, że matka sprzeciwiła się jej związku z Piotrem, ale nie zamierzała go opuszczać tylko dlatego, że matka tak chciała.

Wręcz przeciwnie, Weronika czerpała z tego satysfakcję, denerwując Ewę Jankowską i pokazując, że u niej i Piotra wszystko jest w porządku.

– Gdzie się wybierasz? – spytała kobieta, widząc, jak córka zbiera rzeczy.

– Z Piotrem postanowiliśmy wynająć mieszkanie – radośnie oznajmiła Weronika.

– Za co? Przecież on nie tylko leniwy, ale i biedny – parsknęła Ewa.

– Mamo, będziemy dzielić koszty. Jeśli nie zapomniałaś, to oboje pracujemy!

– Gdzie on pracuje? Przypomnij mi, proszę? – z niedowierzaniem uśmiechnęła się kobieta. – W jakiej fabryce?

– Dlaczego zakładasz, że musi pracować w fabryce, aby zarobić pieniądze?! Masz przestarzałe wyobrażenia o współczesnym życiu. Piotr pracuje zdalnie.

– Twój Piotrek kłamie! – oburzyła się Ewa. – Tylko ty się zaharowujesz. Na pierwszy rzut oka widać, że to oszust!

– Mamo, przestań go oczerniać! – gniewnie odpowiedziała Weronika. – Do usłyszenia, zadzwonię.

Dziewczyna ruszyła w stronę drzwi, nie chcąc dalej rozmawiać z matką pełną podejrzeń.

Tego samego wieczoru Weronika i Piotr wynajęli kawalerkę, którą Piotr znalazł przez znajomych, i zaczęli wspólne życie.

W dzień dziewczyna uczyła się w kolegium pedagogicznym, a wieczorami dorabiała jako sprzątaczka w dwóch sklepach.

Piotr pracował wyłącznie zdalnie. Weronika nie wnikała zbytnio w to, co dokładnie robił.

Najważniejsze było to, że zarabiał pieniądze i dzielili koszty wynajmu i jedzenia.

Wydawało się, że w ich związku wszystko układa się świetnie. Jedyną rzeczą, która niepokoiła dziewczynę, było to, że nie poznawała jego znajomych.

Weronika kilka razy zaczynała rozmowę na ten temat, ale Piotr zawsze się wyśmiewał, proponując jedynie zapraszać jej przyjaciółki.

– Jak będziemy świętować twoje urodziny? – zapytała po trzech miesiącach dziewczyna.

– Nie mam ochoty nic obchodzić – skrzywił się chłopak.

– Piotr, masz 25 lat! To jubileusz! Musimy obchodzić, – nalegała dziewczyna.

– Nie stać nas na kolację w restauracji…

– Zaprośmy twoich przyjaciół do nas! Ja wszystko przygotuję, wyjdzie taniej. No, proszę, Piotr – zaczęła nalegać Weronika, aż w końcu chłopak się zgodził.

W wyznaczonym dniu dziewczyna spędziła wiele czasu w kuchni i pod wieczór nie czuła już nóg.

Kroiła sałatki, smażyła kotlety, piekła kurczaka. Piotr w niczym jej nie pomógł.

Około siódmej przyszli przyjaciele jubilata. Było ich więcej, niż zapowiadano.

Byli bardzo hałaśliwi i Weronika szybko się zmęczyła. Wymawiając się zajętością, wyszła na balkon.

Jednak nie udało jej się być w ciszy. Po kilku minutach dołączyła do niej Nika, znajoma jej chłopaka.

– Masz szczęście, Weronika, dorwałaś faceta z mieszkaniem – powiedziała z zazdrością przyjaciółka. – Wiedziałaś wcześniej?

– Z jakim mieszkaniem? Piotr ma mieszkanie? – zdziwiła się dziewczyna.

– Oczywiście ma – parsknęła Nika ze zdziwieniem. – Przecież w nim mieszkacie.

– Jak to? – Weronika zamrugała nerwowo. – Mylisz się, wynajmujemy je.

– Nie możecie go wynajmować, bo to mieszkanie Piotr odziedziczył po babci od strony ojca, byłam tu sto razy, mieszka w nim od pięciu lat – odparła dziewczyna.

Weronika nie spuszczała wzroku z Niki, próbując poukładać sobie w głowie to, co właśnie usłyszała.

– Nie wiedziałaś? – zawołała dziewczyna. – Nic ci nie powiedział? Pewnie chciał sprawdzić, czy nie jesteś chciwa na pieniądze.

Nika wybuchła głośnym śmiechem, jakby celowo chciała wyśmiać Weronikę.

– Piotrze – dziewczyna podeszła do chłopaka, który pił piwo z przyjaciółmi – musimy porozmawiać!

– Porozmawiamy później. Chłopaki opowiadają taki śmieszny dowcip – Piotr machnął ręką na Weronikę jak na natrętną muchę.

– Nie, porozmawiamy teraz! – upierała się dziewczyna.

– No to mów przy wszystkich – warknął chłopak, pijąc łyk z puszki.

– Dlaczego nie powiedziałeś, że masz mieszkanie? – Weronika groźnie założyła ręce na biodrach.

– Nie mam niczego – uśmiechnął się Piotr z udawaną radością.

– A to mieszkanie? Czyje ono jest?

– No, czyje? – zza pleców Weroniki wyłoniła się Nika. – Twoje! Wszyscy przyjaciele to potwierdzą!

– Tak, oczywiście – wykrzykiwali na przemian przyjaciele.

– Więc okłamałeś mnie? Kto zatem dostawał pieniądze za wynajem? – zaniemówiła dziewczyna. – Tobie?

Piotr głupio się uśmiechał i nerwowo chichotał. Zrozumiał, że Weronika przyłapała go na kłamstwie.

Rzeczywiście, przez te trzy miesiące, kiedy para mieszkała w mieszkaniu, pieniądze za jego wynajem trafiały do kieszeni Piotra.

Piotr sam wynajął mieszkanie. Dziewczyna ani razu nie przelała pieniędzy właścicielowi mieszkania i nigdy go nie spotkała.

Teraz ujawniła się podła prawda, że te dziesięć tysięcy, które Weronika oddawała chłopakowi, trafiało do jego kieszeni.

– Jakim ty jesteś drańem, Piotrze! – powiedziała dziewczyna z łzami w oczach i zaczęła pakować swoje rzeczy.

Nie chciała już żyć z oszustem. Jego kłamstwa i chęć zysku przekreśliły wszystko dobre, co było w ich związku. Tego samego wieczoru Weronika wróciła do matki.

– Mamo, miałaś rację – powiedziała zbolałym głosem dziewczyna i opowiedziała matce, jak Piotr ją przez kilka miesięcy oszukiwał.

Po tym zdarzeniu Weronika i jej były chłopak nie kontaktowali się więcej. Jednak do dziewczyny dotarły plotki, że Piotr i Nika zamieszkali razem.