To nasze mieszkanie, jesteś w błędzie – uśmiechnęła się z zakłopotaniem dziewczyna

– Myli się pani, to mieszkanie wynajmujemy – odparła zmieszana dziewczyna, wymuszając uśmiech.
– On nie jest dla ciebie odpowiedni! – po raz setny powtórzyła Halina Nowak. – Pewnego dnia sama to zrozumiesz!
– Mamo, skoro jesteś tak pewna, że ten moment nadejdzie, to po co się denerwujesz? – zaśmiała się przekornie Kinga.

Choć irytowało ją, że matka upierała się przy krytyce związku z Piotrem, nie zamierzała rezygnować z chłopaka tylko dlatego, że tego chciała rodzicielka. Wręcz przeciwnie – drażnienie Haliny i podkreślanie, że wszystko między nimi układa się świetnie, sprawiało Kingie perwersyjną satysfakcję.

– Gdzie się wybierasz? – ostro zapytała kobieta, widząc, jak córka pakuje torbę.
– Z Piotrkiem wynajmujemy mieszkanie! – oznajmiła radośnie Kinga.
– Za jakie pieniądze? Ten darmozjad nawet grosza przy duszy nie ma! – prychnęła Halina.
– Płacimy po połowie. Chyba nie zapomniałaś, że oboje pracujemy?
– A gdzie on niby pracuje? Na jakim zakładzie? – zaśmiała się niedowierzająco.
– Od razu zakład? Piotrek pracuje zdalnie!
– Kłamie ten twój Piotruś! – warknęła Halina. – Ty harujesz, a on cię okrada! Po twarzy widać, że cwaniak!
– Mamo, dosyć tego oczerniania! – warknęła Kinga, chwytając walizkę. – Na razie!

Tego wieczoru para wprowadziła się do kawalerki, którą chłopak znalazł przez znajomych. Kinga dni spędzała na studiach pedagogicznych, wieczorami sprzątając dwa sklepy. Piotr „pracował zdalnie” – nie pytała o szczegóły. Ważne, że wpłacał swoją część czynszu i rachunków.

Wszystko układało się idealnie. Niepokoiło ją tylko, że nie poznała jego przyjaciół. Gdy wspomniała o tym, Piotr zmieniał temat, zapraszając jej koleżanki.

– Jak spędzimy twoje urodziny? – spytała po trzech miesiącach.
– Nie chce mi się świętować – skrzywił się.
– Piotr, dwudziestka pięć to jubileusz! – nalegała. – Zaproś znajomych, ugotuję!

Wieczorem do zatłoczonego mieszkania wtargnęła hałaśliwa gromada. Kinga, zmęczona po godzinach przy garach, wymknęła się na balkon. Po chwili dołączyła Dominika, koleżanka Piotra.

– Masz szczęście, Kinga – warknęła z zazdrością. – Wiedziałaś, że ma swoje mieszkanie?
– Jakie mieszkanie? Wynajmujemy!
– Głupio opowiadasz. Piotrek dostał je po babce od ojca. Mieszka się tu pięć lat!

Kinga zesztywniała.
– Nie wiedziałaś? – Dominika parsknęła śmiechem. – Sprawdzał, czy jesteś materialistką!

Dziewczyna podeszła do chłopaka, który sączył piwo z kumplami.
– Czyja ta kawalerka? – rzuciła twardo.
– Twoja! – wrzasnęła Dominika. Kumple zawtórowali chórem.
– Więc… czynsz wpłacałam… tobie?

Piotr zabełkotał wymijająco. Prawda wyszła na jaw – przez trzy miesiące przelewała mu 2000 złotych „na wynajem”, podczas gdy mieszkanie było jego.

– Jesteś nikczemny! – krzyknęła, rzucając się do pakowania.

Tej nocy wróciła do Haliny.
– Mamo, miałaś rację… – wyszeptała, tłumiąc łzy.

Plotki głosiły później, że Piotr zamieszkał z Dominiką. Kinga więcej go nie widziała.