To, co twoje, zostanie przy tobie

„Wszystko, co twoje, zostanie z tobą”

„Drugi tydzień jesz bez apetytu, zakochanaś czy co, Jadziu?” – pytała Anna, gospodyni domowa.

„Tak, podoba mi się jeden chłopak, ale jakoś nie zwraca na mnie uwagi” – szczerze przyznała Jadzia. „Też studiuje, ale na innym kierunku. Nie wiem, co zrobić, żeby mnie zauważył.”

„Nic nie rób, nie wypada dziewczynom pierwszym się narzucać. Za moich czasów…”

„Oj, babciu Aniu, słyszałam już twoje opowieści o dawnych czasach. Dziś wszystko jest inaczej” – odparła Jadzia, kończąc śniadanie. „Dobrze, lecę, dziś na pierwszy wykład nie wolno się spóźnić, ten nasz profesor to prawdziwy tyran – może nawet nie wpuścić na zajęcia.”

„No to biegnij, biegnij” – przeżegnała ją Anna i zamknęła drzwi.

Jadzia urodziła się w zamożnej rodzinie, od dziecka nie znała odmowy. Mądrości życiowej uczyła ją babcia Anna, starsza siostra matki i jednocześnie gospodyni domowa. Dorośli nazywali ją Anusią, a Jadzia – babcią Anią.

Anusia miała swoje życie. Wyszła za mąż na wsi za miejscowego Władka, pracowitego i dobrego chłopa, ale przeżyła z nim zaledwie rok – zginął. Był leśniczym, najpewniej utonął w bagnie. Szukali go długo, ale nigdy nie odnaleziono ciała. Anna została sama, nawet nie zdążyła urodzić dziecka.

Z rozpaczy chciała uciec do klasztoru, ale potem się rozmyśliła.

„Jaka ze mnie zakonnica? Jeszcze młoda jestem, potrafię skłamać czy rzucić gorzkim słowem w złości.” Została więc na wsi, mieszkając z rodzicami.

Młodsza siostra, Kasia, wyszła za mąż i wyjechała do miasta. Mąż był starszy o pięć lat i piastował wysokie stanowisko w urzędzie. Z czasem wybudowali duży dom, urodziła im się córka – Jadzia. Wtedy też Kasia zaproponowała Annie przeprowadzkę.

„Anusiu, przyjedź do nas do miasta. My z mężem pracujemy, będziesz pilnować Jadzi, gotować – słowem, pomagać mi w domu.”

„Oj, Kasiu, z chęcią. Mój Władek był dobrym człowiekiem, wypłakałam już po nim wszystkie łzy, ale tu na wsi schnę z samotności. Za mąż już nie wyjdę, wciąż za nim tęsknię. Oczywiście przyjadę, cały dom wezmę na siebie. Macie przecież taki duży dom.”

Tak Anna przeprowadziła się do miasta, nazywając siebie gospodynią. Gotowała z pasją, wszyscy uwielbiali jej potrawy. Nie planowała ponownego zamążpójścia, rzadko wychodziła z domu – tylko do sklepu i z powrotem. W ogrodzie pielęgnowała kwiaty i krzewy.

Anusia bardzo kochała Jadzię i traktowała ją jak własną córkę, bo spędzały razem większość czasu. Odprowadzała ją do szkoły i witała po lekcjach. Żyły dobrze, Jadzia miała najlepsze zabawki i najpiękniejsze sukienki. Nigdy nie musiała sprzątać ani podgrzewać obiadu – wszystko robiła pulchna i ciepła jak poduszka Anusia.

Czasem uczyła Jadzię domu.

„Przyzwyczajaj się do pracy, Jadziu” – mówiła łagodnie. „Nie wiadomo, co życie przyniesie. Dziś jest dobrze, jutro może być inaczej. Najważniejsze, żebyś umiała gotować – to pierwszy atut kobiety. Jeśli włożysz w to serce, zauroczysz nim mężczyznę. Każda gospodyni ma swoje sekrety.”

„A ty masz?” – spytała Jadzia.

„No jasne, że mam!”

Jadzia zakochała się w Jacku, przystojnym chłopaku, choć myślała, że jej nie zauważa. A jednak – w szkole wszyscy wiedzieli, kto skąd pochodzi, więc i o Jadzi mówiono, że jest z zamożnej rodziny. Jacek, wysoki i sympatyczny, pochodził z biedniejszej rodziny, wychowywała go tylko matka.

Rodzice nic nie zauważyli, byli zajęci, ale Anusia od razu wyczuła zmianę. Pewnego dnia Jadzia wróciła do domu rozradowana i podbiegła do babci Ani:

„Lody się przełamały! Dziś po zajęciach poszliśmy na spacer, Jacek kupił mi lody.”

„A to spryciarz! Wie, że dziewczyny lubią słodkie” – uśmiechnęła się. „No i co dalej?”

„Będziemy się spotykać!” – zaśmiała się Jadzia.

„Młodość… Ale musisz mi go pokazać. Od razu ci powiem, czy jest ciebie wart.”

„Dobrze, jak się lepiej poznamy, zaproszę go do nas” – obiecała Jadzia.

Po pewnym czasie Jacek odwiedził Jadzię w domu. Anusia nakarmiła ich, przyglądając się chłopakowi dyskretnie. Gdy wyszedł, Jadzia podskoczyła do babci z entuzjazmem:

„No i jak ci się podoba Jacek? Fajny, prawda?”

„Z wyglądu niczego sobie” – odparła spokojnie Anusia. „Ale nie dla ciebie. Ma czarną duszę. Jak tylko zobaczył nasz dom, oczy mu się zaiskrzyły. Zazdrosny wzrok. To mój wniosek…”

„Oj, babciu, co ty nie powiesz! To moja sprawa, z kim się spotykam” – odparła urażona Jadzia i poszła na piętro.

Anusia martwiła się, że Jadzia jej nie słucha.

„No cóż, nabije sobie guza. Szkoda tylko, że potem będzie płakać.”

Anusia miała rację. Jadzia spotykała się z Jackiem przez cztery miesiące. Pewnego dnia z jej szkatułki zniknął złoty pierścionek. Poza Jackiem w domu nikogo obcego nie było.

Rodzicom nic nie powiedziała, ale zwierzyła się Anusi.

„A nie mówiłam? Jacek go wziął, nikt inny. Trzeba go zgłosić.”

„Nie, babciu, nie róbmy tego. Rodzice się niepokoją. To będzie nasza tajemnica. A co do Jacka… już wszystko rozumiem.”

Jadzia spytała go wprost:

„Wiem, że wziąłeś mój pierścionek. Nikt inny…”

„O co ci chodzi, zwariowałaś?” – oburzył się. „Po co mi to? Spadaj!”

Tak skończyły się ich spotkania. Anusia pocieszała Jadzię, ale cieszyła się, że od początku widziała prawdę o Jacku.

Jadzia poznała Romana na urodzinach koleżanki. Polubili się i zaczęli się spotykać.

„Jadziu, nie zapraszaj go od razu do domu. Wtedy zobaczysz, czy jest taki sam jak Jacek, czy naprawdę cię kocha” – radziła przyjaciółka.

„Dobry pomysł!”

Przez trzy miesiące Roman pięknie ją adorował – kino, teatr, kwiaty. W końcu Anusia poprosiła, by go przyprowadziła.

Roman zachowywał się uprzejmie, przyniósł kwiaty nawet dla