– To byłeś ty, ten mężczyzna, który zostawił mnie pod drzwiami sierocińca? – zapytał Roman nieznajomego, widząc na jego piersi tę samą charakterystyczną pieprzyk

Czy to ty byłeś tym mężczyzną, który zostawił mnie pod drzwiami sierocińca? zapytał Roman nieznajomego, widząc na jego piersi tę samą co u siebie, rozległą plamę.

No to chłopaki, mój czas! krzyknął Roman, wskakując na stopień odjeżdżającego pociągu. Z peronu machali mu przyjaciele, ktoś próbował jeszcze coś wykrzyczeć. Uśmiechnął się.

Minęły trzy lata, odkąd wrócił z wojska. Załatwił pracę, zaczął zaoczne studia. Ale żeby tak po prostu wsiąść i pojechać gdzieś daleko to było pierwszy raz.

Łączyła ich wspólna przeszłość dom dziecka. Dorastali bez rodziców, teraz każdy szedł własną drogą, z marzeniami i planami.

Ania i Piotrek wzięli ślub, wzięli kredyt na mieszkanie i czekali na dziecko. Roman cieszył się ich szczęściem, choć trochę im zazdrościł bo i on tego pragnął. Ale jego życie potoczyło się inaczej.

Od pierwszych lat w domu dziecka zastanawiał się: kim jest? Skąd pochodzi? Dlaczego tu trafił?

Wspomnienia były mgliste, jak urywki snu, ale w głębi serca czuł ciepło dawnego, dobrego świata. Wiedział tylko, że przywiózł go pewien mężczyzna elegancki, około trzydziestki.

Opowiedziała mu o tym babcia Marysia, starsza sprzątaczka, która wtedy jeszcze pracowała.

Miałam sokoli wzrok mówiła. Patrzę przez okno, a on stoi pod latarnią, trzyma chłopca za rękę. Dziecku mogło być z trzy lata.

Mówił do niego poważnie, jak do dorosłego. Potem zadzwonił do drzwi i zniknął. Wybiegłam za nim, ale był zwinny jak kot.

Poznałaby go od razu. Miał charakterystyczny nos długi, ostry, jak u Casanovy. Samochodu nie widziała, więc pewnie był stąd. I nawet rękawiczek dziecku nie założył.

Roman niczego nie pamiętał. Lecz po latach doszedł do wniosku, że to pewnie jego ojciec. Co stało się z matką pozostawało zagadką.

Do sierocińca trafił czysty, zadbany. Ale wychowawców zaniepokoiła jedna rzecz duża, biaława plama na piersi, sięgająca aż do szyi.

Najpierw myśleli, że to oparzenie, ale lekarze stwierdzili rzadką odmianę znamienia. Babcia Marysia mawiała, że takie rzeczy się dziedziczy.

No dobrze, babciu, mam teraz chodzić po plażach i wszystkich na plamy sprawdzać? śmiał się Roman.

Ale kobieta tylko wzdychała. Dla niego stała się najbliższą osobą, niemal rodziną. Po opuszczeniu domu dziecka dała mu schronienie:

Dopóki nie dostaniesz mieszkania mieszkaj u mnie. Nie miejsce tobie po wynajmowanych kątach się włóczyć.

Wtedy Roman powstrzymywał łzy był przecież mężczyzną. Ale jak zapomnieć chwile, gdy po kolejnej sprawiedliwej burdzie przychodził do jej zaplecza i płakał jak dziecko?

Zawsze stawał w obronie słabszych, nawet przeciw starszym. A ona głaskała go po głowie i mówiła:

Dobry z ciebie chłopak, Romek. Tylko życie z takim charakterem będzie ciężkie. Bardzo ciężkie.

Wtedy tego nie rozumiał. Dopiero po latach pojął te słowa.

Ania była w domu dziecka od urodzenia. Piotrek trafił tam później, gdy Roman miał jedenaście lat. On był chudy i wysoki, Piotr zamknięty w sobie, wrażliwy.

Przywieźli go po tragedii rodzice zatruli się podrobioną wódką. Na początku trzymał się z dala.

Ale pewne zdarzenie na zawsze połączyło ich trójkę nie przez krew, lecz przez więź silniejszą niż rodzinna.

Ani nikt nie lubił. Ruda, drobna, cicha idealna ofiara. Jedni dokuczali, innie szarpali za warkocze, jeszcze inni po prostu popychali. Tego dnia starsi szczególnie się rozbestwili.

Roman nie mógł stać z boku rzucił się jej bronić. Ale siły były nierówne. W kilka minut leżał na ziemi, osłaniając twarz przed ciosami. Ania wrzeszczała, wymachując tornistrem jak bronią.

Nagle wszystko ucichło. Krzyki, uderzenia jakby ktoś wyłączył dźwięk. Czyjeś ręce podniosły Romana. Przed nim stał Piotr.

Po co się pchałeś? Przecież nie umiesz się bić!

A miałem patrzeć, jak ją biją?

Piotr zamyślił się, potem wyciągnął dłoń:

Jesteś w porządku. Zgoda?

I tak narodziła się ich przyjaźń.

Ania patrzyła na swojego wybawcę z takim zachwytem, że Roman zakrył jej usta dłonią:

Zamknij buzię, bo muchę połkniesz.

Piotrek się zaśmiał:

Słuchaj, malutka, od teraz jak co od razu do mnie. Powiedz wszystkim, że jesteś pod moją ochroną.

Od tamtej pory Piotr zabrał się za trening Romana na poważnie. Na początku było nudno wolałby poczytać, ale Piotr umiał zmotywować.

Z czasem Roman się wciągnął. Z trójek z wuefu przeskoczył na piątki, mięśnie stały się twardsze, a dziewczyny częściej zerkały w jego stronę.

Pierwszy z domu dziecka wyjechał Piotr. Ania płakała, a on objął ją i powiedział:

Nie płacz, mała. Na pewno wrócę. Nigdy cię nie okłamałem.

I wrócił raz, zanim poszedł do wojska. A gdy znów stanął w progu, Ania pakowała już walizki. Wszedł w mundurze, z bukietem w ręku:

Jestem po ciebie. Bez ciebie było strasznie pusto.

Ania zmieniła się w piękną, pewną siebie dziewczynę. Gdy się odwróciła, Piotrek aż upuścił kwiaty:

No proszę! Jesteś cudem! Może zostaniesz moją żoną?

Uśmiechnęła się:

Chcę. Ty też nie najgorszy.

Po wojsku Piotr trafił do służby w tym samym mieście, do którego teraz jechał Roman. Postanowił ich odwiedzić zwłaszcza że niedługo mieli dziecko. I tylko on mógł zostać chrzestnym.

Roman rozsiadł się w przedziale, tym razem nie oszczędzał i wziął luks. Musiał się wyspać przed pracą był monterem na wysokościach. Dobra robota, uczciwa płaca, bez nadgodzin starczało czasu na studia i przyjaciół.

Gdy już miał się położyć, usłyszał krzyki z korytarza. Mężczyzna wrzeszczał, żeby natychmiast zwolniono przedział.

Roman chciał zignorować hałas, ale do grubego głosu dołączył płaczliwy kobiecy tak znajomy, że ścisnęło go w środku. Jakby to była babcia Marysia. Wy