Testament najmłodszego syna – Ostatnia wola w polskiej rodzinie

Zapis ostatniego syna

Weronika nie mogła oderwać wzroku od napisu „Blok Operacyjny”. Litery zlewały jej się przed oczami od wielogodzinnego czekania, serce waliło jak oszalałe. Bez przerwy ściskała w dłoniach ukochaną zabawkę swojego czteroletniego synka, Stasia: plastikowy czerwony traktor z łyżką. Staś na początku marzył o niebieskim traktorze, jak bohater z bajki, ale z czasem pokochał właśnie ten, podarowany przez tatusia.

W końcu zza matowych szyb wyłoniła się sylwetka, drzwi rozwarły się i w korytarzu stanął zmęczony lekarz. Weronika zrywa się z krzesła i biegnie w jego stronę:
Panie doktorze, i jak? Udało się? Co ze Stasiem?
Lekarz spuścił głowę, zsunął maseczkę z twarzy:
Pani Weroniko… Bardzo mi przykro… Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy…

***

Weronika leży na łóżku syna, skulona, jakby chciała znów stać się dzieckiem. Poduszka wciąż pachnie Stasiem. Na lustrze naprzeciwko widać jeszcze ślad jego brudnej od wafelków dłoni. Jak dobrze, że nie zdążyła wytrzeć tego lustra! Przecież już nigdy nie zabrudzi go ponownie. I już nie położy śpiącej główki na poduszce.

Po spękanej od wiatru policzku Weroniki spływa kolejna słona łza. Ból wypalił jej serce od środka. Zdrowe serce to, czego nie miał jej najmłodszy synek. Starszy syn, Maciek, był zdrowy i coraz bardziej samodzielny miał już osiemnaście lat i studiował na uniwersytecie. A Staś… Jej niespodziewana późna radość, która przerodziła się w wielki żal. Cała ciąża przebiegała wzorowo, wyniki były dobre, dopiero przed porodem ni z tego, ni z owego wykryto rzadką wadę serca… To właśnie podczas operacji coś poszło nie tak. Nie ma już jej Stasia…

***

Weronika zamyka oczy i zasypia niespokojnym snem. Znowu, jak przez ostatnie dni, śni jej się słoneczna polanka pełna barwnych, pachnących kwiatów o wszelkich kształtach. W oddali widzi Stasia, uśmiechniętego swoim rozbrajającym uśmiechem, w ulubionej koszulce z kolorowymi samochodzikami. W rączce Staś trzyma ogromny bukiet rumianków.

Stasiu, syneczku! woła Weronika, lecz chłopiec jakby jej nie słyszy, rozmarzony, przesypuje kwiatowe płatki między palcami.

Weronika biegnie przez kwietną łąkę, rozkładając ramiona do objęcia. Im szybciej biegnie, tym Staś wydaje się dalej. Im bardziej się stara, tym bardziej chłopiec się oddala. Weronika woła, wyciąga ręce, ale nigdy go nie dogania. Nagle Staś podnosi na nią wzrok, uśmiecha się i rozwiewa w powietrzu jak obłoczek. Tylko chmurka z rumiankowych płatków powoli opada na trawę…

Dopada miejsce, gdzie spadły płatki i spogląda pod nogi. Z białych listków układa się równiutko pewien adres na zielonej trawie.

***

Weronika wyrywa się ze snu, dzwoni telefon. Spogląda na ekran: Maciek.
Tak, synku? odpowiada z chrypką w głosie.
Mamusiu, dziś wracam do domu, przygotujesz coś dobrego? pyta radośnie.
Weronika zmusza się do uśmiechu. Wystarczy. Od śmierci Stasia minęły prawie trzy miesiące, ale przecież ma jeszcze starszego syna. Czas spróbować zebrać się w sobie i żyć dalej.
Oczywiście, kochanie, na co masz ochotę? Może usmażę naleśniki?
Super by było, mamo! Jadę już autobusem, zaraz będę!
Maciek stara się być w każdy weekend w domu, by choć trochę odciążyć rodziców, pocieszyć ich, choć jemu samemu serce krwawi na myśl o młodszym bracie. Ale życie toczy się dalej i muszą przejść przez żałobę razem. Na tym polega bycie rodziną.

Weronika z trudem podnosi się i idzie do kuchni. Otwiera lodówkę, przeszukuje półki i widzi, że skończyło się mleko. Jej mąż, Witek, siedzi przy stole i lutuje jakąś elektronikę w laptopie. Spogląda na żonę:
Coś trzeba? Pójść do sklepu?
Maciek dzwonił, jedzie, prosił naleśniki mówi spokojnie Weronika. Skończyło się mleko, pójdę sama, przejdę się trochę.

Witek, unosząc okulary z nosa, zaskoczony patrzy, jak Weronika wychodzi po cichu. „Wraca do życia”, myśli.

Weronika zakłada kurtkę i powoli wychodzi z domu. Lekki, wiosenny wietrzyk owiewa jej twarz. Śpiewają ptaki, gałęzie drzew pokrywają się już jasnozielonymi pąkami zaraz wybuchnie świeża zieleń. Świat wreszcie budzi się po zimie. Weronika myśli gorzko: „Stasio nie doczekał piątej wiosny”. Odpędza myśli i wchodzi do sklepu.

***

Chwytając z półki mleko, ulubione cukierki Maćka, chleb i kurczaka, Weronika zmierza do kasy. Nagle z alejki po drugiej stronie regałów słychać znajomy, dziecięcy śmiech. Serce Weroniki zamiera z tęsknoty: właśnie tak śmiał się jej Staś. Pędzi w tamtą stronę, ale tuż za zakrętem dostrzega tylko znikającą między półkami dziecinną sylwetkę. Doskonale wie, że to niemożliwe, ale i tak idzie za nią, po drodze przewracając tekturową reklamę promocji.

Schyla się, by ją podnieść, i zamiera: na bieli reklamy czerwone litery układają się w ten sam adres, który widziała we śnie.

Stasiu, co chcesz mi powiedzieć? szepcze Weronika.

Wraca do domu z mętlikiem w głowie. To musi coś znaczyć Staś chce jej coś przekazać, tylko co? Musi poszukać tego adresu w internecie. Ale nie dziś. Dziś ma być z Maćkiem, który wkrótce wróci, i zebrać w sobie resztki sił.

***

Wieczór minął zadziwiająco spokojnie. Po raz pierwszy od dawna Weronika uśmiecha się, słuchając studenckich opowieści syna. Maciek z apetytem wcina domowe naleśniki, a Weronika i Witek uśmiechają się do niego z czułością: ich pierworodny, jedyny syn. W końcu wszyscy rozchodzą się do swoich pokoi, noc zapada na dobre.

Zmęczona dniem Weronika szybko zasypia. Ocknęła się w nocy przekonana, że z łazienki dobiega przyciszony śpiew. Serce jej staje poznałaby ten głos wszędzie. To Staś nuci swoją ulubioną piosenkę z bajki o niebieskim traktorze

Weronika ściska gardło, wstaje i niemal bezszelestnie podchodzi do łazienki, aby nie spłoszyć „Stasia”. Otwiera powoli drzwi nikogo tam nie ma, tylko cisza. Łzy spływają jej po twarzy.

„Czego ja się spodziewałam? Że Staś będzie w łazience? Przecież już go nie ma! To tylko moje rozbite serce…” Weronika karci się w myślach.

Podchodzi do kranu, odkręca wodę, obmywa twarz. Musi w końcu przestać się katować! Dla Witka, dla Maćka! Spogląda w lustro: zamyślona, blada twarz z podkrążonymi oczami.

Z gniewu mydli rękę i machinalnie przesuwa pianą po lustrze. Przez spływającą pianę zaczynają prześwitywać kontury liter składających się na ten sam adres… Po plecach Weroniki przebiega zimny dreszcz. Słyszy cichy, dziecinny głosik:
Czekam tu, mamusiu…

***

Czemu nie śpisz? pyta Witek, podnosząc się z łóżka, oświetlony poświatą laptopa.
Weronika siedzi w fotelu, ma komputer na kolanach i wpatruje się w ekran z napięciem.
Witek, podejdź Jeśli poczujesz to samo co ja, to znaczy, że to wszystko nie jest tylko moją wyobraźnią
Witek wolno podchodzi. Serce łomocze, gdy jego wzrok pada na zdjęcie małego, może czteroletniego chłopca.
Krzysztof Nowak, 4 lata informuje podpis pod zdjęciem. Rodzice chłopca zginęli w wypadku samochodowym trzy lata temu, wychowywała go babcia. Od pół roku przebywa w domu dziecka, babcia zmarła.

Ten adres nawiedza mnie ostatnio, tłumaczy Weronika, przekazuje mi go nasz Staś
Weronika opowiada mężowi o dzisiejszej nocy, sklepie i zdarzeniu w łazience. Witek po chwili zastanowienia mówi stanowczo:
Weroniko, pojedźmy tam

***

Kierowniczka domu dziecka, pani Katarzyna Jankowska, prowadzi Weronikę i Witka przez jasny, długi korytarz placówki, po drodze tłumacząc sytuację:
Kiedy Krzysio do nas trafił, myśleliśmy, że zostanie na chwilę. To chłopiec dobrze wychowany, rozwinięty, wychowywany przez kochającą babcię. Już trzy razy próbowano go adoptować, ale za każdym razem zamykał się w sobie i nie chciał kontaktu. Powtarza, że czeka na swoją mamę i tatę, których rozpozna. Od kilku miesięcy opowiada o wymyślonym przyjacielu Krzyś mówi na niego Staś. Niedawno stwierdził, że kolega przekazał mu, że mama z tatą wkrótce po niego przyjdą.

Weronika i Witek zamieniają spojrzenia. Czyżby ich zmarły Staś postanowił pomóc samotnemu chłopcu?

Nie wiem, jak będzie tym razem, ale może pani i pan przekonają Krzysia? kończy pani Katarzyna, otwierając drzwi do świetlicy.

Weronika od razu rozpoznaje chłopca. Mały, chudziutki, siedzi po turecku wśród dzieci i układa z klocków wieżę, nucąc staśkową piosenkę o traktorze Krzysio obraca się, porzuca klocki, wskakuje na nóżki i biegnie do Weroniki i Witka z okrzykiem:
Mamo! Tato! Wiedziałem, że przyjdziecie!!!

***

Procedura adopcyjna przebiega szybko sama pani Katarzyna robi co może, by pomóc. Jest naprawdę szczęśliwa, że Krzysio odnalazł rodzinę, z którą nawiązał kontakt od razu. Gdy jeszcze poznała losy Weroniki i Witka, wzruszyła się jeszcze bardziej. Już po miesiącu Weronika, Witek i Maciek przyjeżdżają odebrać Krzysia na zawsze.

Przed wyjściem chłopiec nagle wyswobadza swoją dłoń z uścisku Weroniki i mówi:
Mamusiu, zaczekaj! odwraca się w stronę końca korytarza. Tam Staś, chce się z nami pożegnać!
Serce Weroniki ściska się z żalu ale tym razem to żal czuły, pełen poczucia, że nie da się wszystkiego zmienić, lecz trzeba iść dalej. Teraz od jej siły zależy przyszłość małego Krzysia, który pozwolił jej wejść do swojego wrażliwego serca. Nigdy nie zapomni Stasia, zawsze będzie go kochać lecz dziś pojawił się nowy człowiek, dla którego warto być dzielną.

Krzysio biegnie na koniec korytarza, do okna, przez chwilę tam stoi. Potem wraca do mamy, taty i brata. A za oknem, na szerokim parapecie, niespodziewanie przysiada piękny, śnieżnobiały gołąb. Obliatuje dom, krąży chwilę nad głowami Krzysia, Weroniki, Witka i Maćka, a potem odlatuje wysoko, aż znika nad dachami.