Teściowa została u nas na lato

— Halinko, może zostanę u was na lato? — oznajmiła Zofia Stanisławowa, wycierając ręce w kuchenny ręcznik. — Moi sąsiedzi z góry zalali mi mieszkanie, teraz remont. Budowlańcy mówią, że do jesieni nie skończą.

Halina zastyła z chochlą w dłoni nad garnkiem pomidorowej. Lato z teściową? Trzy miesiące pod jednym dachem? Wieszcząc katastrofę, przeliczyła w myślach dziecięce wakacje, urlop męża, wyjazdy na działkę… A w tym wszystkim Zofia Stanisławowa z wiecznym marsem na czole, radami i komentarzami jak spod igły.

— Oczywiście, mamo — wyrwało się Halinie, choć w środku czuła, jakby zgadzała się na wyrok. — Gdzież byście poszli?

— No, widzisz! — ucieszyła się teściowa. — Nie będę ciężarem, pomogę, wnukami się zajmę. Wiesiek w pracy przepada, a ty sama z dziećmi się męczysz.

Wiesław faktycznie wracał późno, ale Halina świetnie radziła sobie z dziesięcioletnim Krzysiem i siedmioletnią Zosią. Radziła sobie, dopóki w ich uporządkowany świat nie wtargnęła Zofia Stanisławowa ze swoimi zasadami.

Następnego dnia teściowa wzięła się za „porządki”. Ponownie umyła wszystkie naczynia, bo Halina, jej zdaniem, źle płukała płyn. Przestawiła produkty w lodówce, tłumacząc, że szynka należy na górną półkę, a nie „byle gdzie”. Dziecięce zabawki spakowała do pudeł i wyniosła do schowka.

— Po co nieład w domu? — wygłosiła, gdy Zosia szukała ulubionej lalki. — Pobawiłaś się, posprzątaj.

Zosia rozpłakała się, a Halina, zaciąwszy zęby, poszła wyciągać zabawki z schowka.

— Zofio Stanisławowo, dzieci powinny czuć się u siebie swobodnie — spróbowała zdelikatnie zauważyć.

— Swobodnie to nie znaczy po chłopsku — odcięła teściowa. — Za moich czasów dzieci były dobrze wychowane.

Krzyś, słysząc rozmowę, mruknął coś pod nosem i poszedł do swojego pokoju. Unikał babci, a ta nieustannie go poprawiała: muzyka za głośna, za długo przy komputerze, za dużo hałasu z kolegami na podwórku.

Wieczorem Wiesław wrócili zmęczeni i głodni. Halina, jak zwykle, podgrzała mu kolację, ale zanim zdążyła podać, wtrąciła się teściowa.

— Wieśku, wyglądasz jak cień! — lamentowała, nakładając synowi pełną michę pomidorowej. — Hala cię niedożywia, same te skrętaki z marketu. Jutro pójdę na targ, kupię prawdziwego schabu, zrobię kotlety.

— Mamo, nie trzeba, wszystko mamy — próbował protestować Wiesław, ale matka już się rozpędziła.

— Jak to nie trzeba? Mój syn, moja sprawa! Patrzę, a tu u was wszystko na opak… Koszule nieprasowane, skarpety z dziurami. Za moich czasów żona dbała o męża jak należy.

Halina poczuła, jak krew zaczyna jej wrzeć. Cały dzień prała, sprzątała, gotowała, woziła dzieci na zajęcia, a teraz jeszcze zarzuty o niedbalstwo?

— Dbam o rodzinę — powiedziała cicho, ale stanowczo. — Tylko czasy są inne, Zofio Stanisławowo.

— Czasy, czasy — skrzywiła się teściowa. — A rodzina zawsze taka sama.

Wiesław jadł w milczeniu, unikając wzroku obu kobiet. Nigdy nie wtrącał się w ich spory, co Halinę wkurzało najbardziej — przecież mógłby czasem stanąć po jej stronie.

Po tygodniu wspólnego życia atmosfera była jak w garnku pod przykrywką. Zofia Stanisławowa krytykowała wszystko: gotowanie Haliny, wychowanie dzieci, prowadzenie domu. Wstawała o szóstej i robiła raban w kuchni, przygotowując śniadanie „jak trzeba”. Dzieci skożyły, że babcia nie daje im jeść w spokoju, ciągle poprawia, jak trzymać widelec i ile razy przeżuć.

— Mamo, może odwiedzicie ciocię Jadzię? — zaproponował Wiesław podczas kolejnej rodzinnej „burzy”. — Przecież was zapraszała.

— Czyli jestem tu niepotrzebna? — oburzyła się Zofia Stanisławowa. — Pomagam, staram się, a wy mnie wypędzacie! Jadzia mieszka w kawalerce, tam miejsca brak. Czy ja wam przeszkadzam?

— Nie przeszkadzacie — skołowała Halina. — Tylko…

— Tylko co? Mów wprost!

— Tylko mamy różne spojrzenia na życie — ostrożnie zaczęła Halina. — I dzieci inaczej wychowujemy.

— Aha! — triumfalnie wykrzyknęła teściowa. — Więc o to chodzi! Moje metody wam nie pasują? A Wiesiek jak wyrósł? Na porządnego człowieka!

— Mamo, dość — zmęczonym głosem przerwał Wiesław. — Wszyscy jesteśmy zdenerwowani.

— Nie dość! — nie ustępowała Zofia Stanisławowa. — Chcę wiedzieć, co złego robię.

Halina wzięła głęboki oddech. Trzymała się, by nie wybuchnąć.

— Nie robicie nic złego — powtórzyła. — Ale każda rodzina ma swoje granice.

— Granice! — prychnęła teściowa. — Dla matki granice! To czasy…

Krzyś i Zosia przytulili się w kącie, patrząc na dorosłych jak na bombę z opóźnionym zapłonem.

Następnego dnia Halina postanowiła porozmawiać z dziećmi.

— Jak tam, skarby? — spytała, sadzając je obok siebie na kanapie.

— Babcia jest dziwna — przyznała Zosia. — Ciągle mówi, że jesteśmy niegrzeczni.

— A mi powiedziała, że komputer wypala mózg — dodał Krzyś. — Że za jej czasów dzieci biegały na dworze.

— Babcia po prostu przyzwyczaiła się do innego życia — tłumaczyła Halina. — Troszczy się o was.

— Ale jest mi z nią smutno — szepnęła Zosia. — Mogę jeść tutaj, a nie w kuchni?

Halina przytuliła córkę. Też czuła się w domu jak na poligonie. Mieszkanie przestało być azylem, gdzie można odetchnąć. Teraz wszyscy chodzili na palcach.

Tymczasem Zofia Stanisławowa dalej rządziła. Przyprała wszystkie ręczniki, bo „śmierdziały”. Umyła okna, narzekając na smugi. Wyrzuciła kilka przypraw, które, jej zdaniem, „się zepsuły”.

— Po co wyrzuciliście curry? — spytała Halina, widząc puste miejsce w szafce.

— Po co ta chemia? — zdziwiła się teściowa. — Prawdziwe przyprawy to sól, pieprz i liść laurowy. Reszta to wymysły.

— Ale