Teściowa została na wakacje u nas

**Dziennik**

„Teściowa została na lato”

— Halinka, a może bym u was na lato zamieszkała? — powiedziała Elżbieta Stanisławowa, wycierając ręce w kuchenną ścierkę. — Mieszkanie mi zalało z góry, teraz trzeba remont robić. Budowlańcy mówią, że do jesieni nie skończą.

Halina zastygła z chochlą w ręce nad garnkiem pomidorowej. Lato z teściową? Trzy miesiące pod jednym dachem? W myślach przeleciała wszystkie wakacje dzieci, urlop męża, wyjazdy na działkę… A przez cały ten czas będzie tu Elżbieta Stanisławowa z jej uwagami, radami i tym wiecznie niezadowolonym spojrzeniem.

— Oczywiście, mamo — usłyszała swój własny głos. — Zostańcie. Gdzie indziej mielibyście iść?

— No to świetnie! — ucieszyła się teściowa. — Nie będę wam ciężarem, pomogę, wnukami się zajmę. Wicuś całe daje w pracy, a ty sama z dziećmi się męczysz.

Wiesław faktycznie wracał późno z biura, ale Halina doskonale radziła sobie z dziesięcioletnim Krzysiem i siedmioletnią Zosią. Radziła sobie, dopóki w ich uporządkowane życie nie wdarła się Elżbieta Stanisławowa ze swoimi zasadami.

Już następnego dnia teściowa wzięła się za porządki. Umyła wszystkie naczynia od nowa, bo według niej Halina źle spłukiwała detergent. Przestawiła produkty w lodówce, tłumacząc, że szynka musi leżeć na górnej półce, a nie byle gdzie. Dziecięce zabawki starannie złożyła do pudeł i schowała do schowka.

— Po co w domu bałagan? — oświadczyła Zosi, która szukała swojej ulubionej lalki. — Pobawiłaś się, posprzątaj.

Zosia rozpłakała się, a Halina, zaciąwszy zęby, poszła wyciągać zabawki z powrotem.

— Elżbieto Stanisławo, dzieci powinny czuć się w domu swobodnie — spróbowała zaprotestować.

— Swobodnie nie znaczy po chamsku — odcięła teściowa. — Za moich czasów dzieci były wychowane.

Krzyś, słysząc rozmowę, burknął coś pod nosem i poszedł do swojego pokoju. Od początku unikał babci, a ta wciąż go poprawiała: albo słucha za głośno muzyki, albo za długo siedzi przy komputerze, albo hałasuje z kolegami na podwórku.

Wieczorem Wiesław wrócił zmęczony i głodny. Halina, jak zwykle, podgrzała mu obiad, ale zanim zdążyła podać, wtrąciła się teściowa.

— Wicuś, ty zupełnie wychudłeś! — biadała, nakładając synowi pełny talerz pomidorowej. — Hala źle cię karmi, same te sklepowe półprodukty. Jutro pójdę na targ, kupię prawdziwego mięsa, usmażę kotlety.

— Mamo, nie trzeba, mamy wszystko — próbował ją powstrzymać Wiesław, ale matka już się rozkręciła.

— Jak to nie trzeba? Ty jesteś moim synem, ja o ciebie dbam! A tu widzę, zupełnie was zaniedbali… Koszule nie wyprasowane, skarpetki z dziurami. Za moich czasów żona pilnowała męża, jak należy.

Halina poczuła, jak krew buzuje jej w żyłach. Cały dzień prała, sprzątała, gotowała, woziła dzieci do szkoły i na zajęcia, a teraz jeszcze słyszy, że nie dba wystarczająco o rodzinę.

— Dbam o rodzinę — powiedziała cicho, ale stanowczo. — Po prostu mamy inne czasy, Elżbieto Stanisławo.

— Czasy, czasy — skrzywiła się teściowa. — A rodzina zawsze jedna.

Wiesław milczał, metodycznie zajadając zupę. Nigdy nie wtrącał się w konflikty między żoną a matką, wolał przeczekać. Halinę to wkurzało najbardziej — mógłby czasem stanąć w jej obronie.

Po tygodniu wspólnego życia atmosfera stała się nie do zniesienia. Elżbieta Stanisławowa krytykowała wszystko: jak Halina gotuje, jak wychowuje dzieci, jak prowadzi dom. Wstawała o szóstej rano i robiła hałas w kuchni, przygotowując śniadanie „jak należy”. Dzieci narzekały, że babcia nie daje im spokojnie zjeść, ciągle poprawia, jak trzymać widelec i ile razy przeżuć.

— Mamo, może pojedziecie do cioci Ewy w odwiedziny? — zaproponował Wiesław podczas kolejnej rodzinnej awantury. — Przecież was zapraszała.

— A co, ja tu jestem niepotrzebna? — oburzyła się Elżbieta Stanisławowa. — Pomagam, staram się, a wy mnie wyrzucacie! Ewa mieszka w kawalerce, tam miejsca nie ma. Czy ja wam przeszkadzam?

— Nie przeszkadzacie — skłamała Halina. — Tylko…

— Tylko co? Mów wprost, co myślisz!

— Tylko mamy różne spojrzenie na życie — ostrożnie powiedziała Halina. — I dzieci wychowujemy inaczej.

— Aha! — triumfalnie zawołała teściowa. — Więc o to chodzi! Moje wychowanie wam nie pasuje? A Wicuś jak wyrósł? Na porządnego człowieka, pracowitego!

— Mamo, starczy — zmęczonym głosem poprosił Wiesław. — Wszyscy jesteśmy zdenerwowani.

— Nie starczy! — nie ustępowała Elżbieta Stanisławowa. — Chcę zrozumieć, w czym zawiniłam. Czym wam przeszkadzam?

Halina wzięła głęboki oddech. Narastająca frustracja domagała się ujścia, ale powstrzymywała się ze wszystkich sił.

— Nie przeszkadzacie — powtórzyła. — Ale każda rodzina ma prawo do swoich granic.

— Granic! — prychnęła teściowa. — Dla własnej matki granice! No, czasy się zmieniły…

Krzyś i Zosia przytulili się w kącie, wystraszeni spojrzeniami dorosłych. Dzieci wyczuwały napięcie i starały się nie rzucać w oczy.

Następnego dnia Halina postanowiła porozmawiać z dziećmi. Wiedziała, że im też nie jest łatwo.

— Jak tam, skarby? — zapytała, sadzając ich obok siebie na kanapie.

— Babcia jest dziwna — przyznała Zosia. — Ciągle się czepia i mówi, że jesteśmy niegrzeczni.

— A mi powiedziała, że komputer niszczy mózg — dodał Krzyś. — I że za jej czasów dzieci biegały po podwórku, a nie siedziały w domu.

— Babcia po prostu inaczej jest przyzwyczajona — próbowała wyjaśnić Halina. — Troszczy się o was.

— Ale ja się z nią źle czuję — poskarżyła się Zosia. — Mogę jeść nie w kuchni, tylko tutaj?

Halina przytuliła córkę. Ona sama też przestała czuć się w domu swobodnie. Mieszkanie przestało być ich azylem, miejscem