Teściowa pełna energii i werwy

Teściowa, która nie może usiedzieć w miejscu

Gdy moja teściowa, Wanda Bronisława, oznajmiła, że przeprowadza się do swojej mamy, babci Stanisławy, na wieś, a swój dom oddaje mnie i Wojtkowi, o mało nie podskoczyłam z radości. Własny dom! Przestronny, z ogrodem, werandą, gdzie moglibyśmy wychowywać dzieci i urządzać grille w weekendy – to przecież marzenie! Już sobie wyobrażaliśmy z Wojtkiem, jak urządzamy pokoje, malujemy ściany i zapraszamy znajomych na parapetówkę. Okazało się jednak, że Wanda Bronisława nie zamierza spokojnie usiedzieć ani na wsi, ani nigdzie indziej. Co chwila wraca, wywraca nasz dom do góry nogami, a ja już nie wiem, jak poradzić sobie z tą plagą. Teściowa to kobieta pełna energii, ale jej nawyki i ciągłe wizyty zamieniają nasze marzenie w niekończące się cyrkowe przedstawienie.

Wszystko zaczęło się pół roku temu. Wanda Bronisława, która, nawiasem mówiąc, ma już ponad 60 lat, nagle postanowiła, że chce być bliżej swojej mamy, babci Stanisławy, która – uwaga – ma 85 lat. „Muszę pomagać mamie – oświadczyła. – A wam, młodym, dom się przyda”. Byliśmy z Wojtkiem zachwyceni. Dom duży, solidny, z ogródkiem i nawet starą jabłonią w sadzie. Od razu zaczęliśmy planować remont, marzyć o pokoju dla naszego synka i gabinecie dla Wojtka. Wanda Bronisława spakowała swoje rzeczy, zostawiając nam połowę mebli, i wyjechała do wsi oddalonej o trzy godziny drogi. Pomyślałam wtedy: „No, teraz zaczniemy żyć!”. Jakże się myliłam.

Dwa tygodnie po przeprowadzce teściowa stanęła na progu. „Stęskniłam się za miastem!” – oznajmiła, wciągając za sobą ogromną walizę. Naiwna, sądziłam, że przyjechała na weekend. Ale nie, Wanda Bronisława została na miesiąc. I przez ten miesiąc przestawiła wszystkie meble w salonie, bo „tak lepiej dla energii”, przesadziła moje kwiaty, twierdząc, że „źle je podlewałam”, a nawet zaczęła gotować obiady, przed którymi Wojtek teraz ucieka. Jej specjalność to zupa z taką ilością cebuli, że łzy lecą, zanim wejdzie się do kuchni. Próbowałam delikatnie zasugerować, że mamy swoje przyzwyczajenia, ale tylko machnęła ręką: „Kinga, jesteś młoda, jeszcze się nauczysz gospodarować!”

W końcu straciłam cierpliwość. „Wando Bronisławo – powiedziałam – jesteśmy wdzięczni za dom, ale to teraz nasz dom, pozwól nam żyć po swojemu”. A ona na to: „Oj, Kinga, nie marudź, przecież się staram dla was!”. I wróciła na wieś. Odetchnęłam, myśląc, że to jednorazowa wizyta. Ale nic z tego.

Od tamtej pory teściowa nie przestaje się wtrącać. Przyjeżdża bez zapowiedzi, czasem na kilka dni, czasem na kilka tygodni. I za każdym razem to jak huragan. Albo uważa, że nasz ogród jest „zaniedbany”, więc zaczyna kopać grządki, wyrywając moje róże, bo „są bezużyteczne”. Albo robi generalne sprzątanie, wyrzucając moje stare czasopisma, które, nawiasem mówiąc, kolekcjonowałam. Pewnego razu przytargała ze wsi starą komodę, twierdząc, że to „rodzinna pamiątka”, i postawiła ją na środku salonu. Wojtek tylko się śmieje: „Mamo, ty to masz styl!”. A ja już się nie śmieję. Jestem na granicy wytrzymałości.

Najzabawniejsze, że na wsi u Wandy Bronisławy wszystko wydaje się w porządku. Babcia Stanisława, mimo wieku, jest pełna wigoru – sama uprawia ogródek, doi krowy, a nawet gawędzi z sąsiadkami na ławce. Ale teściowa twierdzi, że jej tam „nudno” i „musi sprawdzać, jak sobie radzimy”. Sprawdzać! Nie wspomnę już o tym, jak uczy mnie wychowywać syna. „Kinga, jesteś zbyt miękka, on powinien pomagać w domu!” – mówi, a sama rozpieszcza go cukierkami i pozwala oglądać bajki do północy. Nie wiem już, jak przekonać ją, że chcemy być gospodarzami we własnym domu.

Wczoraj nie wytrzymałam i porozmawiałam z Wojtkiem. „Wojtek – powiedziałam – Twoja mama nas wyprowadza z równowagi. Może poprosisz, żeby przyjeżdżała rzadziej?”. A on na to: „Kinga, przecież ona chce pomagać. Poczekaj, przyzwyczai się do wsi”. Czekać? Ja już jestem na skraju! Wanda Bronisława niedawno oznajmiła, że chce przyjechać na całe lato, żeby „pomóc w ogrodzie”. Wyobraziłam sobie trzy miesiące jej „pomocy” i o mało nie wpadłam w panikę. A wczoraj zadzwoniła i powiedziała, że znalazła nam „idealnego psa” – jakiegoś kudłatego kundla, którego znalazła na wsi. „Potrzebujecie przyjaciela!” – oświadczyła. Wojtek zachwycony, a ja przerażona. Mamy już wystarczająco dużo „przyjaciół” w osobie teściowej.

Zastanawiam się, jak rozwiązać ten problem. Może zaproponować Wandzie Bronisławie jakieś zajęcia w mieście? Hafciarstwo, taniec – byle tylko była zajęta. Albo kupić jej wycieczkę nad morze? Bo niedługo sama zacznę marzyć o przeprowadzce za granicę. Żartuję, oczywiście, ale sytuacja wymyka się spod kontroli. Wojtek obiecał porozmawiać z mamą, ale wiem, że jej żal. A mnie żal siebie i naszego marzenia o spokojnym rodzinnym gniazdku.

Ciekawe, czy inni też mają takie teściowe? I jak sobie radzą? Bo ja już jestem gotowa napisać poradnik „Jak przetrwać z niespokojną teściową”. Na razie próbuję zachować spokój i przypominać sobie, że dom jest nasz, a Wanda Bronisława to tylko gość. Ale jeśli naprawdę przywiezie tego psa, chyba zaczynam pakować walizki. Albo schowam się w piwnicy do końca lata…