Teść nie nauczy złych rzeczy

No wiesz, teściowa to nie zawsze zła rzecz. W końcu Krzysztof i Kinga wprowadzili się do swojego dużego domu. Dwupiętrowy, przestronny – dokładnie taki, jakiego potrzebowali z trójką dzieci. Każde miało swój pokój, wszyscy byli zachwyceni. No, może oprócz najmłodszej Zosi, która w wieku półtora roku jeszcze nie do końca rozumiała, co to znaczy mieć własną przestrzeń.

„Dziękuję ci, kochanie, za ten dom. To wspaniałe czuć się panią takiego miejsca. Chociaż chłopaki biegają jak szaleni po całym domu… ale trudno, dzieci muszą się rozwijać” – mówiła Kinga, promieniejąc.

Z czasem jednak zrozumiała, że utrzymanie porządku w takim domu to nie lada wyzwanie, szczególnie z trójką maluchów. Jasiek miał siedem lat, Staś cztery, a Zosia dopiero raczkowała.

Pewnego wieczora, gdy Kinga zmywała naczynia, a dzieci bawiły się w pokoju, Krzysztof leżał na kanapie przed telewizorem. Nagle zadzwonił jego telefon.

„Cześć, Darku” – usłyszała Kinga głos męża. „U nas spoko, wszystko gra, a u ciebie?”

Żona domyśliła się, że dzwoni młodszy brat Krzysztofa, który mieszkał w innym mieście z ich matką. Chociaż Dariusz miał już trzydzieści lat, nie palił się do małżeństwa. Po krótkiej rozmowie Krzysztof oznajmił wesoło:

„Darku się żeni! Zaprosił nas na wesele.”

„Serio?” – zdziwiła się Kinga. „Myślałam, że nigdy nie założy rodziny. On i tak ma dobrze – przystojniak, kobiety za nim szaleją, a mama gotuje i pierze. Życie jak z bajki. Szkoda tylko, że praca u niego taka… no, nie poważna. Mimo że skończył studia, nadal kręci się wokół nocnych klubów.”

Mąż słuchał w milczeniu, wyraźnie zamyślony.

„Ty to zupełnie inna liga – pracowity, ambitny, pełen energii. A on wciąż daje te sety w klubach?”

„Tak, dalej jest DJ-em” – odparł Krzysztof.

„A kim jest jego narzeczona?”

„Nie rozwodził się specjalnie, powiedział tylko, że ma na imię Ania i uczy w szkole podstawowej.”

Kinga usiadła obok męża, widząc, że coś go trapi.

„A gdzie będą mieszkać? Może Ania ma własne mieszkanie?”

„Właśnie do tego zmierzam” – spojrzał na nią. „Co powiesz, gdyby mama zamieszkała z nami? U niej tylko kawalerka – jak oni się tam pomieszczą? A u nas miejsca pod dostatkiem.”

Kinga milczała, rozważając perspektywę życia z teściową. Krzysztof również czekał w napięciu.

W końcu strzepnęła włosy i oznajmiła:

„Wiesz co? Nie mam nic przeciwko. Pomoc z dziećmi się przyda.”

„Jesteś cudowna, kocham cię” – pocałował ją w policzek.

Teściowa, Irena Kowalska, nie była dla Kingi osobą dobrze znaną. Odwiedzała ich od czasu do czasu, ale nigdy na długo – przenocowała i wyjeżdżała. W takich krótkich wizytach nie sposób kogoś poznać. Ostatni raz była u nich na chrzcinach Zosi, ale i wtedy nie zabawiła długo.

Irena skończyła sześćdziesiąt lat, była miła, spokojna i zadbana. Z szacunkiem odnosiła się do Kingi, a wnuki uwielbiała. Mimo to Kinga myślała:

„Nie może być aż tak idealna. Każdy ma swoje dziwactwa… No, zobaczymy.”

Takie myśli dręczyły ją przez kolejne dwa miesiące. Aż w końcu Krzysztof musiał sam pojechać na wesele brata – Kinga została z dziećmi, bo Zosia rozchorowała się.

Po trzech dniach wrócił… z matką.

„No to klapa” – pomyślała Kinga. „Spalone mosty. Teraz nasza rodzina powiększyła się o jedną osobę.”

Irena nie przyjechała z pustymi rękami. Oprócz swoich rzeczy przywiozła prezenty – Zosi dużą lalkę, a chłopcom zabawkowe samochody. Wieczorem długo rozmawiali, a Krzysztof opowiadał żonie o weselu.

„Ania Darka to fajna dziewczyna. Mądra i ładna, a on – o zgrozo – słucha jej we wszystkim, choć jest młodsza.”

Teściowa przytakiwała synowi. Kinga nie usłyszała od niej żadnej złośliwości pod adresem nowej bratowej, a nawet w duchu ją pochwaliła. Dla Ireny przygotowali osobny pokój, z czego bardzo się ucieszyła.

Pierwszy tydzień Kinga obserwowała teściową, ale ta zachowywała się niemal jak idealna babcia. Czytała wnukom bajki, grała z nimi w planszówki, pomagała w sprzątaniu, a czasem nawet coś ugotowała.

„Mamo, babcia nauczyła mnie wiązać sznurowadła” – pochwalił się Staś.

„A ja już czytam płynnie” – dodał Jasiek, który we wrześniu szedł do szkoły. „Ćwiczymy z babcią.”

Kinga była zadowolona. Myślała nawet, że teściowa na pewno nie nauczy dzieci niczego złego. Wszystko układało się dobrze.

Pewnego dnia Irena oznajmiła:

„Kinga, widzę, że jesteś zmęczona. Wezmę na siebie gotowanie – odciążę cię trochę.”

„Dziękuję, mamo” – Kinga niemal rzuciła się jej na szyję. „To dla mnie ogromna ulga.”

Krzysztof też był obecny przy tej rozmowie.

„Mamo, raz w tygodniu robimy duże zakupy, ale jeśli czegoś ci zabraknie, daj znać. Albo zamówimy dostawę – znasz się na komputerze?”

„Trochę tak” – skromnie odparła Irena. „Myślę, że dam radę.”

Wieczorem jedli smaczną kolację – pieczonego kurczaka z kaszą gryczaną. Kinga była zdumiona, bo chłopcy, którzy zwykle grymasili przy kaszy, teraz zajadali się nią z apetytem.

„Krzysiek, skoro mamy już opiekunkę do dzieci, może wyjdziemy gdzieś wieczorem? Sto lat nie byliśmy sami na mieście” – zaproponowała Kinga.

Wcześniej bała się zostawić dzieci z kimkolwiek, ale teraz miała przecież babcię.

„Oczywiście, idźcie” – poparła Irena. „Wszystko będzie pod kontrolą.”

Krzysztof i Kinga wyszli, spacerowali po parku, wstąpili do knajpki, a nawet potańczyli przy żywej muzyce.

„Krzyś, to było cudowne! Dawno się tak nie zrelaksowałam. Może to i dobrze, że twoja mama z nami mieszka” – mówiła Kinga.

Mąż był zadowolony – na początku obawiał się, czy żona i matka się dogadają.

W pracy koledzy często narzekali na teściowe albo na to, że ich żony nie lubią się z matkami mężówWrócili do domu i zobaczyli, że Irena, zamiast spać, gra w gry komputerowe, a rankiem oznajmiła, że zamierza zacząć uczęszczać na kurs tańca towarzyskiego.