Tego dnia przyszła do mnie kobieta, której od pięciu lat nie widziałem na swoim progu

Tego dnia przyszła do mnie kobieta, której nie widziałam na progu mojego domu od dobrych pięciu lat. Tamara Nikityczna. U nas w Zalesiu nazywali ją za plecami generałową. Nie z powodu męża wojskowego, nie lecz przez jej postawę, spojrzenie ostre niczym skalpel i dumę, którą można by otoczyć naszą całą wioskę trzy razy jak płotem. Chodziła zawsze z wyprostowanym karkiem, podbródek do góry, jakby nie stąpała po naszym błocie, lecz po pałacowym parkiecie. I z nikim się specjalnie nie zadawała skinie przez ramię i tyle rozmowy.

A teraz stała na progu mojego ośrodka zdrowia. Nie do poznania. Plecy niby proste z przyzwyczajenia, ale w oczach tęsknota przerażona. Chustkę w kwiaty naciągnęła aż po brwi, jakby chciała się schować. Mięła się w dłoniach, nie śmiała przekroczyć progu.

Wchodź, Nikityczna mówię łagodnie. Po co w sieni zimno roznosić? Widzę, że nie po aspirynę przyszłaś.

Weszła, przysiadła na stołeczku przy piecu, ręce złożyła na kolanach. Dłonie miała zawsze wypielęgnowane, a teraz patrzę skóra sucha, popękana, palce drżą drobniutko. Milczy. A ja się nie śpieszę. Nalałam jej mojej herbaty z miętą i lipą. Postawiłam przed nią na stół.

Pij mówię. Duszę rozgrzejesz.

Wzięła filiżankę, a w jej oczach zabłysły łzy. Nie popłynęły, nie duma nie pozwoliła lecz stały w nich jak woda w studni.

Zupełnie sama jestem, Siemionówno westchnęła w końcu, a głos miała obcy, połamany. Sił już nie mam. Rękę sobie zwichnęłam niedawno, nie złamałam, dzięki Bogu, ale boli, cholera, ani drzewa przynieść, ani wody. A krzyż tak łomoce, że ani westchnąć, ani jęknąć.

I popłynęła jej skarga jak wiosenny strumyk, mętny i gorzki. A ja siedzę, słucham, kiwam głową, ale nie jej obecną biedę widzę, lecz to, co było pięć lat temu. Przypominam sobie, jak w jej domu, najporządniejszym w całej wsi, rozlegał się śmiech. Jej jedyny syn, Igor, przystojniak i pracowity, przywiózł sobie narzeczoną. Lenkę.

Dziewczyna była cichy anioł. Igor przywiózł ją z miasta. Oczy jasne, ufne. Włosy blond splecione w gruby warkocz. Rączki do każdej pracy wprawne, choć cienkie. Dlaczego Igorowi się spodobała to jasne. Ale czemu Tamarze nie przypadła do gustu tego nikt we wsi nie mógł pojąć.

A nie przypadła i już. Od pierwszego dnia Nikityczna ją zjadała oczami. Nie tak siedzi, nie tak patrzy. Barszcz jej, widzisz, niedość czerwony, a podłogi niedość czyste. Kompot ugotuje cukru zmarnowała, rozrzutnica. Ogódek wypieli wszystką pokrzywę na zupę wyrwała, niezdara.

Igor początkowo się ujmował, ale potem przycichł. Był przecież maminsynkiem, całe życie pod jej skrzydłami. Miotał się między nimi jak osikowy liść na wietrze. A Lenka milczała. Tylko chudła i bladła z dnia na dzień. Spotkałam ją raz przy studni, patrzę a u niej oczy na mokrym miejscu.

Czemu, córeńko pytam cierpisz?

A ona uśmiechnęła się tak gorzko:

A gdzie mam iść, ciociu Walu? Kocham go. Może przyzwyczai się do mnie, zmiłuje

Nie zmiłowała się. Ostatnią kroplą była stara haftowana serweta, którą jeszcze matka Tamary robiła. Lenka ją nieostrożnie wyprała i wzór trochę wyblakł. O, co się wtedy działo Krzyk rozlegał się na całą ulicę.

Tej samej nocy Lena odeszła. Cicho, po angielsku. Igor rano zerwał się jak szalony, szukał jej, a potem przyszedł do matki, oczy suche, straszne.

To ty, mamo powiedział tylko. Ty moje szczęście zabiłaś.

I też wyjechał. Plotki głosiły, że odnalazł swoją Lenkę w mieście, pobrali się, urodziła im się córeczka. Ale do matki ani noga. Ani listu, ani telefonu. Jak ucięło.

Tamara początkowo się hardziła. I dobrze mówiła sąsiadkom. Nie potrzebuję takiej synowej, a syn, widzę, nie syn, skoro matkę na spódnicę wymienił. A sama nagle postarzała, zmalała. W swoim idealnym, czystym jak sala operacyjna domu została sama jak palec. I oto teraz siedzi przede mną, a cała jej duma, cała generalska postawa odpadła jak łuska z cebuli. Została tylko stara, chora, samotna kobieta. Bumerang przecież nie złośliwie wraca po prostu krąży i wraca tam, skąd został rzucony.

I nikomu już nie jestem potrzebna, Siemionówno szepcze, a po policzku sunie pierwsza, skąpa łza. Chyba tylko w pętlę się rzucić.

Grzech takie rzeczy mówić, Nikityczna odpowiadam surowo, choć litość mnie dusi. Życie dane jest, by żyć, nie by w pętlę. Chodź, zrobię ci zastrzyk, krzyż ci odpuści. A potem zobaczymy.

Zrobiłam zastrzyk, natarłam jej plecy wonną maścią. Ożywiła się trochę, ramiona rozprostowała.

Dziękuję ci, Siemionówno mówi. Nie spodziewałam się już od nikogo dobroci.

Wyszła, a na moim sercu kamień. Leczyć to ja leczę, ale są choroby, na które nie ma tabletek ani zastrzyków. Ta choroba nazywa się samotnością. A leczy ją tylko drugi człowiek.

Parę dni myślałam, męczyłam się. Dusza nie na miejscu. A potem wzięłam i przez znajomych w powiecie znalazłam numer Igora. Ręce mi drżały, gdy wykręcałam numer. Co mu powiem? Jak zacznę? A on podniósł słuchawkę, głos znajomy, tylko dojrzalszy, ze szorstkością.

Igor, dzień dobry mówię. To ciocia Wala z Zalesia. Nie przeszkadzam?

Milczał z pół minuty. Już myślałam, że się rozłączył.

Dzień dobry, ciociu Walu odpowiedział w końcu. Coś się stało?

Stało się, synku wzdycham. Matka twoja zupełnie sama. Podupada. Choruje, ale się nie przyznaje. Duma, wiesz

Znowu milczy. Słyszę, jak w tle jego żona, Lena, coś cicho pyta. A potem jej głos, taki sam delikatny, ale teraz mocny, stanowczy:

Daj, ja pogadam.

Dzień dob