Taniec z Suknią

**TANIEC Z SUKNIĄ**

– Dziewczyno, czy coś się stało?

Obok Anny stał starszy mężczyzna. Wyglądał, jakby wyszedł ze starych powieści, które Anna tak uwielbiała. Widziała go już wcześniej w tym parku. Często się tu przechadzał, ubrany w długi, czarny płaszcz, z kapeluszem i elegancką laską. Przypominał jej hrabiego z książki, którą niedawno czytała – też nosił tylko czerń i sprawiedliwie mścił się na wszystkich.

– Nie, wszystko w porządku.

Pociągnęła nosem, a mężczyzna natychmiast podał jej chusteczkę. Anna przez chwilę się wahała, w końcu wzięła ją i głośno wydmuchała nos. Mężczyzna mimowolnie się uśmiechnął, a ona znów na niego spojrzała.
– Wypiorę i oddam.
Roześmiał się.

– Nie trzeba, mam tego pod dostatkiem. A co powiesz na lody?
Nie wiedziała, co odpowiedzieć, w końcu wyszeptała:
– Dziękuję, ale nie mam pieniędzy. Może innym razem.
– Arkadiusz Nowak.
Mężczyzna lekko uniósł kapelusz.

– Anna.
Nie miała co podnosić, więc wstała. Arkadiusz natychmiast podał jej ramię.
– Kiedy obok dziewczyny, kobiety, stoi mężczyzna – nieważne, w jakim wieku – nie ma mowy, żeby płaciła za lody.

Anna słuchała jak urzeczona. Te słowa brzmiały jak z innego świata. Była przyzwyczajona do czegoś zupełnie innego.
Tego dnia Kinga, jej koleżanka z klasy, znów zrobiła z niej pośmiewisko. Zaczęło się na przerwie obiadowej. Gdy klasa poszła do stołówki, Anna, jak zwykle, usiadła z książką na parapecie. Do stołówki nie chodziła, bo nie było jej stać na obiady.

– Kowalska!
Anna podniosła głowę. Przed nią stała Kinga, a obok Paweł – chłopak, w którym była zakochana od piątej klasy.
– Co?
– W stołówce zostawiłam niedojedzoną kotlet – możesz iść po nią.

Wokół już zbierała się grupka uczniów.
– Dzięki, nie trzeba.
– Jak to nie trzeba? A może nie wiesz, co to kotlet?

Śmiech rozległ się wokół. Anna zeskoczyła z parapetu, ale tak niezdarnie, że jej jeansy, które miały już wiek, rozdarły się na kolanie.
Śmiech był tak głośny, że aż ściany drżały. Nie poszła na lekcje. Chwyciła plecak i uciekła. Ten park zawsze był jej schronieniem – zarówno gdy w szkole stawało się nie do zniesienia, jak i gdy rodzice zapraszali gości do mieszkania. Często siedziała tu z książką. I właśnie wtedy zauważył ją Arkadiusz. Najpierw zdziwił się, widząc młodą dziewczynę z książką – to już rzadkość. Dopiero potem dostrzegł, jak ubogo wygląda: chuda, niemal przezroczysta.

Usiedli przy stoliku na świeżym powietrzu.
– Aniu, dziś zapomniałem zjeść obiadu. Czy uważasz mnie za natręta, jeśli poproszę, byś mi towarzyszyła?
Anna uśmiechnęła się. Ten mężczyzna mówił, jakby żył w poprzednim stuleciu.
Oczywiście się zgodziła. Dziś poza pustą herbatą rano nic nie jadła.
Arkadiusz złożył zamówienie i spojrzał na nią.

– No, opowiedz, co mogło zasmucić tak piękną młodą damę?
– Nic poważnego, tylko małe problemy w szkole.
– Czy mogę spytać, do której klasy chodzisz?
– Do maturalnej. Za dwa miesiące będę wolna jak ptak.
– Gdzie zamierzasz studiować?
– Jeszcze nie wiem… Tam, gdzie wejdę na budżet. Ale zawsze marzyłam, by zostać lekarzem. Chociaż to chyba pozostanie marzeniem.

– Dlaczego?
– Żeby być prawdziwym lekarzem, potrzeba czasu, a ja muszę pracować. Więc pewnie pójdę na pielęgniarstwo.
– Dziwna logika. Chcesz być lekarzem, a zostaniesz pielęgniarką. Masz problemy w nauce?
– Nie, uczę się dobrze. Tylko…
Anna zawahała się.
– Moi rodzice… Potrzebują mojej pomocy.

Arkadiusz zrozumiał, że dziewczyna nie chce mówić o rodzinie. Na szczęście przyniesiono zamówienie i rozmowa się urwała. Ukradkiem obserwował, jak Anna je. Widział, że stara się nie spieszyć, ale prawie nie przeżuwała jedzenia.
Potem jeszcze trochę pospacerowali, rozmawiając o książkach.
– Wiesz, Aniu, mam książkę, która na pewno ci się spodoba. Jutro przyniosę ją tutaj, o tej samej porze. Koniecznie przyjdź.

Anna przyszła. W bibliotece nie było już książek, których by nie przeczytała. Powieści było niewiele, niektóre czytała po kilka razy.
Ich przyjaźń z Arkadiuszem z dnia na dzień rosła. Często dyskutowali o bohaterach literackich, a starszy mężczyzna niepostrzeżenie dokarmiał dziewczynę. Anna wiedziała, że mieszka w pięknym domu, w drogim mieszkaniu. Żył sam – nie miał dzieci, a żona dawno odeszła.

Pewnego dnia tak się zasłuchała w parku, że ocknęła się dopiero, gdy już było ciemno. Musiała biec do domu. Matka będzie wrzeszczeć, że nie ugotowała obiadu. Chociaż co tam gotować? Tylko makaron zeszklić na oleju.

Weszła do mieszkania, które śmierdziało alkoholem i papierosami. Matka patrzyła na nią zamglonym wzrokiem.
– Gdzie się włóczyłaś?
Anna próbowała ją ominąć, ale dostała takiego klapsa, że aż pulsowała jej skroń.
– Masz pół godziny! Jak wrócę, a obiadu nie ma, to pożałujesz!

Gotowała te przeklęte makarony i płakała. Cicho, bo gdyby matka usłyszała, dostałaby jeszcze raz.

Rano pod okiem miał siniak. Niewielki, ale wyraźny. Wiedziała, że Kinga, pierwsza piękność szkoły, na pewno to zauważy i zrobi z niej pośmiewisko. Ale do tego była przyzwyczajona. Dziś ważna kartkówka – nie można opuszczać. Poza tym Paweł wraca po chorobie – jak mogłaby go przegapić?

Kinga podeszła do niej na dużej przerwie. Anna od razu wstała, by odejść, ale tamta ją zatrzymała.
– Kowalska, a masz już suknię na studniówkę? Czekaj, niech zgadnę – pożyczyłaś od żulicy? Albo od żula?
Śmiech rozległ się wokół. Anna milczała. Kinga zajrzała jej w twarz.
– O, ale prezent. Kto ci go dał? Twój chłopak? Przecież na studniówkę trzeba przyjść w parze… On pewnie zbiera butelki, żeby kupić sobie smoking…

Anna odepchnęła Kingę i uciekła. Biegła przez park, płakała,Anna nawet nie zauważyła, że Arkadiusz macha do niej ręką, dopiero gdy usiadła nad stawem, zorientowała się, że stoi za nią, patrząc z troską.