Taniec z suknią

**TANIEC Z SUKNIĄ**

– Dziewczynko, coś się stało?

Obok Niny stał starszy mężczyzna. Wyglądał, jakby wyszedł wprost ze starych powieści, które tak uwielbiała. Widziała go już wcześniej w tym parku, często spacerował w długim czarnym płaszczu, w kapeluszu i z elegancką laską. Przypominał jej hrabiego z książki, którą niedawno czytała – także nosił tylko czerń i wymierzał sprawiedliwość.

– Nie, wszystko w porządku.

Przetarła nos, a mężczyzna od razu podał jej chusteczkę. Nina zawahała się, ale w końcu wzięła ją i głośno wysmarkała. Mimowolnie się uśmiechnął, a ona znów na niego spojrzała.
– Wyperfumuję i oddam.
Roześmiał się.

– Nie ma potrzeby, mam ich pod dostatkiem. A co powiesz na lody?
Nie wiedziała, co odpowiedzieć, w końcu szepnęła:
– Dziękuję, ale nie mam pieniędzy. Może innym razem.
– Antoni Janowicz.
Uniósł lekko kapelusz.

– Nina.
Nie miała kapelusza, więc wstała. Antoni Janowicz od razu podał jej ramię.
– Kiedy przy mężczyźnie stoi dziewczyna, kobieta czy dziewczynka, niezależnie od wieku, nie ma mowy, by ona płaciła za lody.

Słuchała go jak urzeczona. Te słowa brzmiały jak z innego świata. Przywykła do czegoś zupełnie innego.
Tego dnia Zosia, jej koleżanka z klasy, znowu ją upokorzyła. Wszystko zaczęło się na przerwie obiadowej. Gdy klasa poszła do stołówki, Nina, jak zwykle, usiadła z książką na parapecie. Nie jadła obiadów, bo nie było jej na nie stać.

– Kowalska!
Podniosła głowę. Przed nią stała Zosia, a obok niej Tomek – chłopak, w którym Nina kochała się od piątej klasy.
– Co?
– Zostawiłam na stole niedojedzoną kotlet mielony, możesz iść po nią.

Wokół już gromadzili się koledzy.
– Dziękuję, nie chcę.
– No co, nie chcesz? A może nie wiesz, co to jest kotlet?

Śmiech rozległ się w powietrzu. Nina zeskoczyła z parapetu, ale jeansy, które nosiła od pięciu lat, od razu pękły na kolanie.
Śmiech był tak głośny, że aż ściany drżały. Nie poszła na lekcje. Chwyciła tornister i uciekła. Zawsze chowała się w tym parku – gdy szkoła stawała się nie do zniesienia, gdy rodzice zapraszali do domu pijanych znajomych. To było jej schronienie. Często czytała tu książki. I wtedy właśnie zauważył ją Antoni Janowicz. Najpierw zdziwił się, że młoda dziewczyna w ogóle czyta – to już rzadkość. Dopiero potem dostrzegł, jak źle ubrana jest Nina, jak wychudzona, niemal przezroczysta.

Usiedli przy stoliku na świeżym powietrzu.
– Nina, dziś zapomniałem zjeść obiadu. Nie uważasz, że będę natrętny, jeśli poproszę cię o towarzystwo?
Uśmiechnęła się. Ten mężczyzna mówił, jakby żył w poprzednim stuleciu.
Oczywiście się zgodziła. Od rana wypiła tylko pustą herbatę.
Antoni Janowicz złożył zamówienie i spojrzał na Ninę.

– No to opowiedz, co mogło zasmucić tak piękną młodą damę?
– Nic poważnego, tylko drobne problemy w szkole.
– Mogę spytać, do której klasy chodzisz?
– Do maturalnej. Za dwa miesiące będę wolna.
– Gdzie zamierzasz studiować?
– Jeszcze nie wiem… Gdzie się dostanę na stypendium. Ale zawsze marzyłam, żeby zostać lekarzem. Choć to pewnie tylko marzenie.

– Dlaczego?
– Żeby być dobrym lekarzem, trzeba czasu, a ja muszę zarabiać. Więc pewnie wybiorę pielęgniarstwo.
– Dziwna logika. Chcesz być lekarzem, ale zostaniesz pielęgniarką. Masz problemy w nauce?
– Nie, uczę się dobrze. Tylko…
Zawahała się.
– Moi rodzice… Potrzebują mojej pomocy.

Antoni Janowicz zrozumiał, że nie chce mówić o rodzinie. Na szczęście przyniesiono zamówienie i rozmowa się urwała. Ukradkiem obserwował, jak je – widać było, że stara się nie jeść łapczywie, ale prawie nie przeżuwała.
Potem jeszcze trochę spacerowali, rozmawiali o książkach.
– Wiesz, Nino. Mam pewną książkę, która ci się spodoba. Jutro przyniosę ją tutaj, o tej samej porze. Przyjdź, dobrze?

Nina przyszła. W bibliotece już nie było książek, których by nie przeczytała. Powieści było mało, więc niektóre czytała po kilka razy.
Ich przyjaźń z Antonim Janowiczem rosła z dnia na dzień. Często dyskutowali o bohaterach literackich, a on, niepostrzeżenie, dokarmiał dziewczynę. Wiedziała, że mieszka w eleganckiej kamienicy, sam, bo nie miał dzieci, a żona dawno odeszła.
Pewnego dnia tak wciągnęła się w lekturę, że nie zauważyła zmroku. Dopiero gdy przestała widzieć litery, zrozumiała, że jest już ciemno. Musiała biec do domu. Matka będzie wrzeszczeć, że nie przygotowała kolacji. Choć co tu gotować? Tylko makaron i podsmażyć go na oleju.

Weszła do mieszkania, które śmierdziało alkoholem i papierosami, i natychmiast zobaczyła matkę. Ta patrzyła na nią zamglonym wzrokiem.
– Gdzie się włóczyłaś?
Próbowała ją ominąć, ale dostała takiego klapsa, że aż zabolało.
– Masz pół godziny! Jak wrócę, a obiadu nie będzie, to się wyNina ugotowała makaron w milczeniu, a łzy spływały jej po twarzy, bo wiedziała, że jeśli matka je usłyszy, będzie jeszcze gorzej.