Taniec z Suknią

**TANIEC Z SUKNIĄ**

— Dziewczynko, czy wszystko w porządku?

Obok Nastii stał starszy mężczyzna. Wyglądał, jakby wyszedł ze stron starych powieści, które Nasta tak uwielbiała. Widziała go już wcześniej w tym parku. Często tu spacerował. Zawsze ubrany w długi czarny płaszcz, w kapeluszu i z elegancką laską. Przypominał jej hrabiego z książki, którą niedawno czytała. Tamten też nosił tylko czerń i wymierzał sprawiedliwość.

— Nie, wszystko dobrze.

Odpowiedziała, jednocześnie mocno pociągając nosem. Mężczyzna natychmiast wyciągnął chusteczkę. Nasta zawahała się tylko na chwilę, po czym wzięła ją i głośno wydmuchała nos. Mimowolnie się uśmiechnął, a ona znów na niego spojrzała.

— Wyperfumuję i oddam panu.

Roześmiał się.

— Nie trzeba, mam tego pod dostatkiem. A może zjemy razem lody?

Nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale w końcu wyszeptała:

— Dziękuję, ale nie mam pieniędzy. Może następnym razem.

— Aleksander Zygmuntowicz.

Skłonił się lekko, unosząc kapelusz.

— Nasta.

Nie miała kapelusza, więc tylko wstała. Aleksander Zygmuntowicz natychmiast podał jej ramię.

— Gdy obok kobiety — czy to dziewczynki, czy damy — stoi mężczyzna, bez względu na wiek, nie ma mowy, by to ona płaciła za lody.

Nasta słuchała go jak zahipnotyzowana. Te słowa brzmiały, jakby pochodziły z innego świata. Do tego była przyzwyczajona do zupełnie innych zachowań.

Tego dnia Ola, jej koleżanka z klasy, znowu ją wyśmiała. Wszystko zaczęło się na przerwie obiadowej. Gdy reszta poszła do stołówki, Nasta, jak zwykle, usiadła z książką na parapecie. Nie chodziła na obiady, bo nie było jej za co ich kupić.

— Kowalska!

Podniosła głowę. Przed nią stała Ola, a obok niej Paweł, chłopak, w którym Nasta była zakochana od piątej klasy.

— Co?

— Zostawiłam w stołówce niedojedzoną kotletę. Możesz iść po nią.

Wokół już gromadzili się koledzy.

— Dziękuję, nie chcę.

— Ale czemu nie chcesz? Nie wiesz, co to kotlet?

Śmiech rozległ się wokół. Nasta zeskoczyła z parapetu, tak niefortunnie, że jej dżinsy, które miały już ze pięć lat, rozdarły się na kolanie.

Śmiech był tak głośny, że aż ściany drżały. Nie poszła na lekcję. Chwyciła torbę i uciekła. Zawsze chowała się w tym parku. Kiedy w szkole stawało się nie do wytrzymania, albo gdy rodzice zapraszali do mieszkania całą zgraję gości. Ten park był jej schronieniem. Często siedziała tu z książką. I właśnie wtedy zauważył ją Aleksander Zygmuntowicz. Najpierw zdziwił się, że młoda dziewczyna w ogóle czyta — to dziś rzadkość. Potem dopiero zobaczył, jak biednie wygląda: chuda, niemal przeźroczysta.

Usiedli przy stoliku na świeżym powietrzu.

— Nastko, zapomniałem dziś zjeść obiad. Czy nie uznasz mnie za natręta, jeśli poproszę cię o towarzystwo?

Nasta się uśmiechnęła. Ten mężczyzna mówił, jakby żył w minionym stuleciu.

Oczywiście się zgodziła. Dziś oprócz pustej herbaty rano nic nie jadła.

Aleksander Zygmuntowicz zamówił jedzenie i spojrzał na Nastę.

— No to opowiadaj, co mogło zasmucić tak uroczą młodą damę?

— Nic poważnego, tylko drobne problemy w szkole.

— Pozwolisz, że zapytam, do której klasy chodzisz?

— Do trzeciej liceum. Za dwa miesiące wylatuję z gniazda.

— Gdzie się wybierasz na studia?

— Jeszcze nie wiem… Tam, gdzie się dostanę na stypendium. Marzyłam o medycynie, ale to chyba zostanie tylko marzeniem.

— Dlaczego?

— Bo na lekarza trzeba długo się uczyć, a ja muszę pracować. Więc pewnie pójdę na pielęgniarstwo.

— Dziwna logika. Chcesz być lekarzem, ale zostaniesz pielęgniarką. Masz problemy z nauką?

— Nie, uczę się dobrze. Tylko…

Zawahała się.

— Moi rodzice… Potrzebują mojej pomocy.

Aleksander Zygmuntowicz zrozumiał, że nie chce mówić o rodzinie. Na szczęście przynieśli zamówienie i temat się zmienił. Ukradkiem obserwował, jak je. Widział, że stara się nie spieszyć, ale prawie nie przeżuwała.

Później jeszcze trochę pospacerowali, rozmawiając o książkach.

— Wiesz, Nastko. Mam książkę, która ci się na pewno spodoba. Jutro przyniosę ją tutaj, o tej samej porze. Przyjdź koniecznie.

Nasta przyszła. W bibliotece nie było już książek, których by nie przeczytała. Powieści było mało, więc niektóre czytała po kilka razy.

Przyjaźń z Aleksandrem Zygmuntowiczem z dnia na dzień stawała się silniejsza. Często dyskutowali o bohaterach literackich, a on niepostrzeżenie dokarmiał dziewczynę. Wiedziała, że mieszka w pięknym domu z drogimi apartamentami. Sam, bo dzieci nie miał, a żona dawno zmarła.

Pewnego dnia tak się zatraciła w lekturze, że dopiero ciemność ją otrzeźwiła. Musiała biec do domu. Matka będzie wrzeszczeć, że nie przygotowała kolacji. Choć co tam gotować? Tylko makaron i podsmażyć go na oleju.

Weszła do mieszkania, które śmierdziało wódką i papierosami. Matka patrzyła na nią zamglonymi oczami.

— Gdzie się włóczyłaś?

Nasta próbowała ją wyminąć, ale dostała takiego klapsa, że aż w oczach jej pociemniało.

— Masz pół godziny! Jak przyjdę, a obiadu nie będzie…

Gotowała te przeklęte makarony i płakała. Cicho, bo gdyby matka usłyszała, dostałaby jeszcze więcej.

Rano pod okiem miała siniak. Niewielki, ale widoczny. Wiedziała, że Ola, pierwsza piękność klasy i szkoły, na pewno to zauważy i zrobi z niej pośmiewisko. Ale do tego przywykła. Dziś była ważna klasówka — nie mogła opuścić lekcji. No i Paweł wracał z L4 — jak mogłaby przepuścić jego powrót?

Ola podeszła do niej na długiej przerwie. Nasta od razu wstała, by uciec, ale tamta nie dała za wygraną.

— Kowalska, już masz suknię na studniówkę? Czekaj, zgadnę — pożyczyłaś od bezdomnej? Albo od bezdomnego?

Śmiech rozległ się wokół. Nasta milczała. Wtedy Ola zajrzała jej wNasta spojrzała na nią zimno i odparła: „Moja suknia jest tam, gdzie twoje maniery — w śmietniku.”