Tak to się potoczyło, że wychowała go babcia, choć mama była przy życiu.

Tak się złożyło, że Stasia wychowywała babcia, choć jego mama wciąż żyła. Trzeba przyznać, że matka była wyjątkowa piękna i o złotym sercu. Niestety, pracowała jako śpiewaczka w filharmonii, więc rzadko bywała w domu. Z powodu częstych wyjazdów nawet rozstała się z mężem, ojcem chłopca. Tak więc Stasiem zajmowała się tylko babcia.

Ile sięgał pamięcią, wracając do swojego bloku, zawsze podnosił głowę i w oknie na czwartym piętrze widział ukochaną babcię, która niecierpliwie wypatrywała jego powrotu. A gdy babcia gdzieś go odprowadzała, zawsze machała przez okno, a on koniecznie odpowiadał tym samym.

Ale kiedy Staś skończył dwadzieścia pięć lat, babcia odeszła. Teraz, wracając do domu i nie widząc w oknie jej ukochanego profilu, czuł się niewyobrażalnie smutny i pusty. Nawet gdy mama była w domu, Staś czuł się samotny. Dawno już nie rozmawiali szczerze, nie mieli wspólnych tematów, a nawet codziennych spraw nie załatwiali razem jakby byli obcymi ludźmi.

Minęło kilka miesięcy od śmierci babci, gdy Staś nagle postanowił wyjechać do innego miasta. Tym bardziej że jego zawód był bardzo poszukiwany informatyków potrzebowano wszędzie. W internecie znalazł dobrą firmę, która oferowała wysoką pensję i obiecała opłacić mu mieszkanie. Mama tylko się ucieszyła. W końcu syn jest dorosły i powinien szukać własnej drogi, z dala od mamy.

Zabrał z domu tylko ukochaną filiżankę babci na pamiątkę i trochę ubrań na początek. Wyszedł z podróżną torbą na ramieniu, ostatni raz spojrzał w okno kuchni, ale nikogo tam nie zobaczył. Mama nawet nie podeszła do okna, żeby pomachać synowi na pożegnanie. Taksówka szybko zawiozła go na dworzec, a wkrótce leżał już na górnej półce przedziału w pociągu.

Następnego ranka pociąg dotarł na miejsce dokładnie według rozkładu. Staś odnalazł biuro, w którym miał pracować, zarejestrował się i poszedł wybrać mieszkanie spośród adresów znalezionych wcześniej w internecie. Poruszając się po obcym mieście z nawigacją w telefonie, niespodziewanie zwrócił uwagę na jeden blok. Wydawało mu się, że jest bardzo podobny do jego domu. Wszystkie te „kostki” wyglądają przecież podobnie, ale Staś miał wrażenie, że ten miał coś wyjątkowego. Może dlatego, że ramy okien były pomalowane na ten sam dziwny, turkusowy kolor.

Niechcący zboczył z trasy i podszedł powoli do tego bloku. Chciał tylko postać chwilę i przypomnieć sobie babcię. Gdy się zbliżył, automatycznie podniósł głowę, spojrzał w okno, za którym powinna być kuchnia, i nagle zamarł… Zakręciło mu się w głowie od tego, co zobaczył. Na czwartym piętrze, za kuchennym oknem, stała sylwetka jego babci. Poznał ją w ułamku sekundy, a serce prawie wyskoczyło mu z piersi.

Staś miał zdrowy rozsądek i wiedział, że to niemożliwe. Szybko zamknął oczy, odwrócił się i powoli odszedł od bloku. Rozum mówił mu, że w oknie stała zupełnie inna babcia, ale serce krzyczało: „Stój! To ona!” I posłuchał serca zatrzymał się, odwrócił i znów spojrzał w górę.

Babcia wciąż stała w oknie. Staś nie wytrzymał. Z torbą na ramieniu rzucił się do bloku, na czwarte piętro. I tu, jak w jego domu, zamek w drzwiach był zepsuty, więc w mgnieniu oka wbiegł na swoje piętro i nacisnął dzwonek. Drzwi otworzyła zaspan