Tajemnica Mądrej Dziewczyny

Na początku Heniowi wydawało się, że mama po prostu przytyła. Choć jakoś dziwnie – tylko w talii się zaokrągliła, a reszta została taka sama. Pytać było głupio, bo nuż mama się obrazi. Tata milczał, tylko patrzył na nią z czułością, więc Henio udawał, że też niczego nie widzi.

Ale brzuch wyraźnie rósł. Pewnego dnia, przechodząc koło pokoju rodziców, Henio przypadkiem zobaczył, jak tata głaszcze mamę po brzuchu i coś do niej czule szepcze. A ona tylko się uśmiecha, taka zadowolona. Zrobiło mu się dziwnie od tej sceny, więc szybko się wyniósł.

*Mama spodziewa się dziecka* – olśniło go nagle. Ta myśl bardziej go zszokowała niż zdziwiła. Mama oczywiście była ładna i wyglądała lepiej niż matki wielu kolegów, ale ciąża w jej wieku budziła w nim opór. Nawet o tym myśleć było głupio. Skąd się biorą dzieci, Henio od dawna wiedział, ale że *jego* rodzice się w to bawią… No przecież to nie jacyś obcy, tylko jego własna mama i tata.

— Tato, mama będzie miała dziecko? — zapytał kiedyś, bo z ojcem jakoś łatwiej było na ten temat rozmawiać.

— Tak. Mama marzy o córeczce. Chyba głupio cię pytać, czy chciałbyś brata, czy siostrę.

— A w jej wieku to normalne?

— W jakim wieku? Mamie tylko trzydzieści sześć, a mnie czterdzieści jeden. A ty co, jesteś przeciw?

— A kto mnie pytał? — burknął Henio.
Tata spojrzał na niego uważnie.

— Mam nadzieję, że jesteś już na tyle duży, żeby nas zrozumieć. Mama od dawna chciała córkę. Jak ty się urodziłeś, mieszkaliśmy na wynajmowanym. Mama siedziała z tobą, ja pracowałem, ledwo starczało na życie. Więc z drugim dzieckiem się wstrzymaliśmy. Potem umarła babcia, zostawili nam swoje mieszkanie. Pamiętasz babcię?

Henio wzruszył ramionami.

— Zrobiliśmy remont i się przeprowadziliśmy. Jak ty podrosłeś, a mama poszła do pracy, finansowo odetchnęliśmy, kupiłem pierwsze auto. Z córką znowu czekaliśmy, mówiliśmy, że zdążymy. A potem jakoś nie wychodziło. I teraz, kiedy już straciliśmy nadzieję…

— Mam nadzieję, że będzie córka, skoro mama chce. Oczywiście, nasza mama jest młoda, ale nie dziewczynka. Więc postaraj się jej nie denerwować, żeby się nie stresowała. Zanim coś powiesz, pomyśl. Jak coś, mów do mnie. Dogadaliśmy się?

— No dobra, tato.

Potem okazało się, że rzeczywiście będzie dziewczynka. W domu zaczęły pojawiać się różowe ubranka, takie malutkie, że aż zabawkowe. Stanęło łóżeczko. Mama często odpływała, jakby nasłuchiwała czegoś w sobie. Wtedy tata pytał z niepokojem, czy wszystko w porządku. I Henio też zaczynał się martwić.

Jemu samemu dziecko było totalnie obojętne, tym bardziej siostra. Po co mu jakieś smarki i pieluchy? On miał tylko Kasię Nowak. Jak rodzice chcą kolejne dziecko – ich sprawa. Co on ma z tym wspólnego? Może i lepiej. Będą się nią zajmować, a nie nim. Przynajmniej jakaś korzyść z tej siostry.

— A to nie jest niebezpieczne? No, rodzić w jej wieku? — zaintrygował się Henio.

— Ryzyko jest w każdym wieku. Oczywiście, mamie teraz trudniej niż z tobą. Wtedy była o trzynaście lat młodsza. Ale nie mieszkamy w lesie ani na wsi, tylko w dużym mieście, z dobrymi szpitalami i lekarzami… Wszystko będzie dobrze — dodał zmęczonym głosem.

— A kiedy? Za ile?

— Co? Urodzi? Za dwa miesiące.

Ale mama urodziła miesiąc wcześniej. Henio obudził się od hałasu. Słyszał jęki i bieganinę za ścianą. Zerwał się i, jeszcze senny, poszedł do rodziców. Mama siedziała na pogniecionym łóżku, trzymając się za plecy, i kołysała się w przód i w tył, stękając. Tata nerwowo biegał po pokoju, pakując jakieś rzeczy.

— Tylko nie zapomnij teczki z dokumentami — wydukała mama, zamykając oczy.

— Mamo… — zawołał Henio, od razu wytrzeźwiały i zarażony ich niepokojem.

— Przepraszam, że cię obudziliśmy. Taka sprawa… Gdzie ta *karetka*?! — rzucił tata w pustkę.
Pustka odpowiedziała dzwonkiem do drzwi i tata pobiegł otworzyć. Henio nie wiedział, czy się ubierać, czy zostać. Ale weszli ratownicy, od razu podeszli do mamy i zaczęli zadawać dziwne pytania:

— Od kiedy skurcze? Co ile? Wody odeszły? — Kiedy mama złapał kolejny skurcz, odpowiadał za nią tata.

Na Henia nikt nie zwracał uwagi, więc się wymknął. Gdy wrócił ubrany, rodzice wychodzili już z mieszkania. Mama szła w szlafroku i kapciach. W drzwiach tata się odwrócił.

— Zaraz wrócę, a ty tu posprzątaj. — Chciał coś jeszcze dodać, ale mama jęknęła i zwisła mu na ramieniu.

Henio stał jeszcze chwilę, patrząc na drzwi, w ciszy, która nagle wydała mu się dziwna. Potem wrócił do pokoju i spojrzał na zegarek. Mógł jeszcze dwie godziny pospać. Skład