Szkoda, że to nie moje

„Szkoda, że nie mój”

– Dziewczyny, wpadajcie do mnie w sobotę, pogadamy od serca i posiedzimy przy herbacie – powiedziała wesoło Dana do swoich koleżanek z pracy, Kasi i Oli. Obie skinęły z uśmiechem.

– Dobra, przyniosę butelkę dobrego wina – obiecała Kasia, znawczyni trunków.

– A ja coś smacznego przygotuję – dodała Ola. Wszystkie wiedziały, że gotuje wyśmienicie.

– Danka, a może jednak do kawiarni? – zapytała Kasia.

– Oj, dziewczyny, w kawiarni bywamy i tak często. W domu będziemy swobodniejsze, a tam nie pozwolisz sobie na wiele – nie zatańczysz, jak chcesz, bo zawsze ktoś ocenia.

– Masz rację – przyznała Ola. – W domu można się zrelaksować. No to ustalone! – Roześmiały się.

Kobiety w podobnym wieku, około czterdziestki, pracowały w jednym biurze i zaprzyjaźniły się dawno temu. Łączyła je jeszcze jedna rzecz – wszystkie były singielkami. Dana rozwiodła się dziesięć lat temu. Kasia nigdy nie wyszła za mąż, ale miała córkę, która już sama założyła rodzinę. Ola była zamężna – spokojniejsza od reszty – ale mąż zostawił ją z trzyletnim synem.

Od tamtej pory czasem umawiała się z mężczyznami. Dana nawet myślała o ponownym zamążpójściu, ale jej wybranek nagle wyjechał do Niemiec z inną kobietą, podpisując pięcioletni kontrakt bez słowa wyjaśnienia.

– Niech się toczy jak kiełbasa po Krakowskim Przedmieściu – skomentowała wtedy, choć było jej smutno, bo to ona miała być na miejscu tej… innej.

Kasia – piękna i przebojowa – często zmieniała mężczyzn, ale nigdy nie zrobiła poważnego kroku. Mieszkała sama, niedaleko biura, jeździła samochodem – jako jedyna z przyjaciółek miała prawo jazdy.

Ola nie była urodziwa, ale miała w sobie coś przyciągającego, chociaż Dana i Kasia po cichu uważały ją za szarą myszkę.

W piątek po pracy przyjaciółki rozeszły się do domów, a Dana przypomniała:

– Jutro sobota, umowa stoi…

– Tak, tak – odparła wesoło Kasia, ale Ola milczała.

Nazajutrz Dana nakryła stół, zrobiła porządki i poszła do pobliskiego sklepu po ulubione pierniczki czekoladowe.

Kasia i Ola przyjechaly razem, podwożone przez koleżankę. Siedząc w salonie przy stole, śmiały się bez końca, ciesząc się winem – choć Ola tylko sięgnęła po łyk.

– Coś nie tak, koleżanko? – zwróciła się do niej Kasia. – Dlaczego nie pijesz?

– Wybaczcie, dziewczyny, nie mogę. Mam dziś randkę z Jackiem – powiedziała z lekkim wyrzutem.

– Z Jackiem? – zdziwiły się obie.

– Tak. A co?

– Nic, tylko wcześniej nie mówiłaś… – zauważyła Dana.

– Sama nie wiedziałam, co z tego będzie – przyznała Ola. – Wczoraj wieczorem zadzwonił i zaprosił mnie.

– To po co przyszłaś? Mogłaś nam odwołać – dziwiła się Kasia.

– Powiedziałam mu o naszym spotkaniu… i chciałam was poznać. Danko, wybacz, ale podałam twój adres. Przyjedzie po mnie – wyznała Ola, spoglądając zawstydzona na gospodynię.

– No to świetnie, poznamy twojego faceta – zaśmiała się Dana.

Jadła swoje pierniczki, patrząc ze zdumieniem na Olę, która kręciła włosy lokówką. Kasia też milczała.

– Danko, masz lakier? Zapomniałam swój.

– Tak, w łazience.

Dana i Kasia były pewne, że związek Oli i Jacka długo nie potrwa. Ola zawsze się zakochiwała, by potem szybko się rozczarować, a mężczyźni, których spotykała, byli mało poważni.

– Dziewczyny, jak fryzura? Denerwuję się…

– W porządku – odparły. – Po co tyle zachodu? – dodała Kasia. – Pewnie ten Jacek to nic specjalnego…

Ola uśmiechnęła się, nie odpowiadając, i wyszła poprawić makijaż.

– Nie rozumiem, jak ona kogoś złapała – powiedziała Kasia. – Taka skromnisia, już czterdzieści sześć lat, a zachowuje się jak pensjonarka. Pewnie taki charakter. Nie zdziwię się, jeśli Jacek jest podobny…

W tej chwili zadzwonił dzwonek. Dana podskoczyła, chichocząc:

– No to się przekonamy! – Do drzwi wyszła z Kasią i Olą.

– Cześć – rozległ się przyjemny męski głos. Mężczyzna trzymał w rękach trzy bukiety kwiatów. Kobiety oniemiały.

– Gotowa? – zapytał Olę, po czym zwrócił się do reszty: – To dla was – podał kwiaty każdej z nich.

Dana omal nie wypadła z butów, a Kasia straciła mowę. Wysoki, ciemnowłosy, z siwizną na skroniach, piękny uśmiech.

– Jacek – przedstawił się. Przyjaciółki też podały imiona.

Kasia odsunęła Dankę i zaprosiła go do pokoju.

– Wpadnij na chwilę, siedzimy tu sobie… – wskazała krzesło.

– Dziękuję, ale może innym razem – odmówił uprzejmie, cały czas się uśmiechając. Dana pomyślała o Kasi: *„Ależ się narzuca, jak mucha do miodu”*, ale głośno powiedziała:

– Może sok?

– Chętnie – wypił pół szklanki i postawił na stół.

Ola stanęła obok niego, a on objął ją lekko za ramiona:

– Miło poznać przyjaciółki Oli. – Zwrócił się do niej: – Idziemy? – Kiwnęła głową i wyszli.

Gdy para zniknęła, przyjaciółki milczały w osłupieniu. Pierwsza ocknęła się Kasia.

– Danka, nie wierzę, żeby taki przystojniak zakochał się w naszej Oli. Prześpi się z nią i rzuci – powiedziała. – Ona przecież nie wie, jak zatrzymać faceta. Ja bym to potrafiła…

– O rany, Kasiu, ten Jacek to coś wyjątkowego. To mężczyzna moich marzeń. Gdzie ona go wygrzebała? – Dana była pod wrażeniem, podobnie jak koleżanka. – Myślisz, że on w niej coś widzi?

– Nic – prychnęła Kasia. – Załatwi swoje i koniec. Zobaczysz.

– Szkoda jej – westchnęła Dana.

– Co ty! Nie ma kogo żałować. Ola teraz bawi się z Jackiem, a my siedzimy tu… No dobra, nalejmy sobie. Za nas!

Od tamtego dnia Ola przychodziła do pracy coraz szczęśliwsza. Oczy jej błyszczały, cała promieniała.

– Cześć”Nagle Kasia i Dana zobaczyły Olę w drzwiach biura – bez pierścionka, z zaczerwienionymi oczami, i od razu zrozumiały, że ich przewidywania jednak się spełniły.”