Sześć lat próby: jak przetrwać czas rozłąki z ukochaną osobą w obcym kraju.

Lata samotności: sześć lat próby bez ukochanego człowieka.

Wanda czuła się bardzo zmęczona. Była sama już sześć lat, odkąd mąż ją zostawił. Córka rok temu wyszła za mąż i wyjechała do innego miasta.

Wanda miała zaledwie czterdzieści dwa lata wspaniały wiek dla kobiety. Druga młodość. Była doskonałą gospodynią, świetnie gotowała, jej kiszone ogórki z pomidorami uznawano za arcydzieło. Ale po co teraz je robić? Na balkonie i tak stały rzędy pustych słoików.

Czy naprawdę zginę sama, taka piękna! mówiła Wanda przyjaciółkom. One odpowiadały: Nie! Szukaj męża! Jest tylu samotnych mężczyzn.
Jedna z nich poradziła Wandzie, by zgłosiła się do agencji Idealny Mąż. Wanda uznała to za trochę absurdalne i krępujące iść do agencji. Ale z drugiej strony już czterdzieści dwa lata, ta liczba ją denerwowała. Staroświecki zegar babci wydzwaniał na ścianie upływające godziny.

I Wanda poszła do agencji. Uprzejma pani w malinowych okularach powiedziała:
U nas naprawdę są najlepsi. Spójrzmy razem na bazę danych, niech pani usiądzie!
Tak, wszyscy są przystojni uśmiechnęła się Wanda. Ale jak poznać człowieka? Jak zrozumieć, że jest twój?
Wszystko przewidzieliśmy odparła kobieta. Dajemy tydzień. Wystarczająco, by zrozumieć czy to ten, czy nie. Warto kontynuować czy szukać kolejnego.
Co dajecie?
Męża!
Jak to?
Właśnie tak! Tydzień mieszka z panią. Słuchajmy, nie jesteśmy tu dla nieśmiałych panien, mówimy od razu o interesach. U nas nie ma maniaków ani wariatów.

Wandzie nagle spodobał się ten pomysł. Razem z damą w malinowych okularach wybrały pięciu kandydatów. Wanda zapłaciła niewielką sumę i szybko wróciła do domu. Pierwszy miał przyjść jeszcze dziś wieczorem.
Wanda założyła zieloną sukienkę kolor nadziei. I kolczyki z diamentami, które wyciągała z szuflady tak rzadko.
Dzyń! dzwonek do drzwi.
Wanda najpierw spojrzała przez wizjer. I zobaczyła róże. Nawet cicho pisnęła z radości. Otworzyła drzwi. Mężczyzna był elegancki, taki jak na zdjęciu.
Usiedli przy stole, Wanda na wszystko uważała. Bukiet postawiła na środku. Ukradkiem spoglądała na miłego gościa i myślała: Wszystko! Inni niepotrzebni. Ten!
Zaczęli jeść sałatkę. Przyszły mąż skrzywił się: Czemu tak przesolone?. Wanda zmieszana się uśmiechnęła, podała mu pieczonego schabowego. Przyszły mąż przeżuł kawałek: Twarde. Nie spodobało mu się też nic innego. Ze zdenerwowania Wanda zapomniała o głównej rzeczy winie, które długo wybierała. Nalała, powiedziała: No, za znajomość!. Gość powąchał kieliszek, odrobinę się napił: Jakaś tandeta. Wstał: No, zobaczmy, jak tu u ciebie.

Wanda wzięła bukiet, podała mu: Wcale nie lubię róż. Do widzenia.
W nocy Wanda trochę popłakała, było jej smutno. Ale czekały jeszcze cztery znajomości.
Drugi przyszedł następnego wieczoru. Wszedł pewnie: No, cześć!. Czuć od niego wódkę. Wanda zapytała: Już gdzieś wspomniałeś o naszym spotkaniu?. Uśmiechnął się: Oj, daj spokój! Słuchaj, masz telewizor? Zaraz mecz się zaczyna. Legia Wisła. Razem omówimy wszystko. Wanda szybko odpowiedziała: Telewizor w domu oglądaj.

W nocy znów płakała sama.
Po kilku dniach przyszedł trzeci kandydat. Nie przystojniak, stara kurtka, niechlujne paznokcie. I buty w błocie. Wanda już myślała, jak grzecznie go wyprosić. Ale najpierw postanowiła go nakarmić. Jadł łapczywie, szybko i głośno chwalił Wandę. Nawet się zawstydziła. Wyciągnęła kiszone ogórki. Boże drogi! krzyknął nieprzystojniak. To najlepsze, co jadłem w życiu!.

I wtedy uderzył zegar babci. Nieprzystojniak wsłuchał się: Co to za dźwięk?. Poszedł do pokoju, wszedł na stołek i obejrzał zegar: Zaraz szybko naprawię! Masz jakieś narzędzia?.
Wkrótce zegar wybijał czysto i dźwięcznie, Wanda była szczęśliwa, słysząc tak miły dźwięk. Pomyślała, że to znak. Nieprzystojniak powinien zostać jej mężem. Był wspaniały, zaradny, a że buty i paznokcie nie najlepsze drobiazg, umyje, oczyści. Poza tym był trzeci, szczęśliwa liczba.
Teraz czekała noc. Tak, Wanda się przygotowała, poszła do salonu piękności, położyła luksusową pościel z dużymi różami (w końcu naprawdę je lubiła). Gdy Wanda wyszła z łazienki jej gość już spał, tak, bez przebierania się. Wandę to nie zmartwiło. Spojrzała na śpiącego z czułością: Zmęczony, biedaczek. I ostrożnie położyła się pod kołdrą obok.

I wtedy zaczął się koszmar. Ten majster zaczął chrapać. Mistrzowsko, głośno, intensywnie. Wanda nakryła się poduszką, potem jego, potem przekręciła śpiocha nic. Nie spała całą noc, cierpiała.
Rano gość wyszedł do kuchni, gdzie siedziała zmęczona Wanda: No i co? Gdzie wieczorem przywieźć rzeczy?.

Wanda pokręciła głową: Nie, przepraszam. Jesteś dobry, ale Nie!.
Czwarty, brodacz, wydał się Wandzie bohaterem starego filmu o geologach. Nawet pozwoliła mu palić w kuchni. Brodacz zaciągnął się, powiedział: Wanda, od razu się dogadajmy. Ja wolny człowiek. Lubię wędkowanie, wyrwać się gdzieś z kumplami. I nie lubię, gdy dzwonią i pytają gdzie jesteś, gdzie jesteś? Jasne?.
Wanda patrzyła, jak strząsa popiół do doniczki z orchideą, zapytała: A do kobiet też chodzisz?. Brodacz uśmiechnął się: A czemu nie? Mówiłem wolność! To normalne dla faceta.
Po nim Wanda długo wietrzyła kuchnię.