Szedł chwiejnym krokiem przez nocne ulice Warszawy po solidnej dawce alkoholu. Dokąd zmierzał? To go nie obchodziło – ufał, że znajome miasto i same nogi doprowadzą go do domu. Teraz pochłaniało go coś ważniejszego – głośne filozofowanie.

Szedłem przez nocny Kraków, lekko się zataczając po porządnej dawce wódki. Gdzie doszedłem? Niespecjalnie mnie to obchodziło. To moje miasto, nogi i tak same zaprowadzą mnie do domu. Zresztą byłem zajęty czymś ważniejszym rozmyśleniami filozoficznymi na głos.

Czemu, ach czemu ja mam takie życie? Dwadzieścia siedem lat, a kumple mają już dzieci w podstawówce, a ode mnie każda dziewczyna ucieka po miesiącu i to w najlepszym wypadku. Chamski? Nie wydaje mi się Albo i tak, w sumie jestem chamski. Tak facet powinien, uśmiechnąłem się do siebie. Jedyny sukces w życiu to biznes. Do milionera daleko, ale na dobre życie wystarcza.

Nagle stanąłem, złapałem się za głowę, a z oczu popłynęły łzy:

Tyle kasy oddałem temu doktorowi, a on tylko: Nie mogę panu pomóc. Tu jest adres jednego profesora w Warszawie, może on coś zdziała. Chociaż wątpię. Ech, a jednak pojadę do tego profesora, choćby i jutro.

Podszedłem do mostu. Spojrzałem na czarną taflę Wisły:

Może się utopić, co? Rzeka głęboka, koniec chlup do wody, znów spojrzałem. Nie, nie będę się topił. Zimno. Poza tym Sokrates głodny. Idę do domu.

Ruszyłem przez most, aż w połowie dostrzegłem młodą kobietę. Na piersi niosła dziecko w nosidle. Stała i wpatrywała się w wodę. Nagle weszła na barierkę. Stanęła na górnej desce, rozłożyła ręce Rzuciłem się w jej stronę. Złapałem ją za talię, przyciągnąłem do siebie i razem runęliśmy na asfalt. Dziecko zaczęło płakać.

Ty chyba zwariowałaś! wrzasnąłem, natychmiast trzeźwiejąc.

Czego chcesz?! Po co się wtrącasz?! i zaczęła szlochać.

Jakoś mi się wydaje, że na umieranie to jeszcze za wcześnie, wskazałem na płaczącego malca. A dla niego to już szczególnie. Ruszaj się, idź do domu, do męża albo do mamy! Kogo tam masz?

Nie mam ani domu, ani męża, ani mamy. Nikogo nie mam!

No pięknie, na moją głowę jeszcze ty, postawiłem ją na nogi z dzieckiem. Chodź.

Nigdzie z tobą nie idę. Jeszcze okaże się, że jesteś jakimś zboczeńcem!

Topić się możesz w każdej chwili! Ale ze zboczeńcem to już strach? pociągnąłem za rękę. Chodź!

***

Szliśmy przez nocny Kraków przy akompaniamencie dziecięcego płaczu. W końcu nie wytrzymałem:

Czemu on cały czas płacze?

Pewnie głodny, kobieta przytuliła dziecko mocniej.

To daj mu mleka.

Nie mam ani mleka, ani pieniędzy.

I rozumu też, rozejrzałem się. O, jest całodobowy spożywczak. Chodź, kupimy mleka.

***

Kasjerka i ochroniarz patrzyli na nas podejrzliwie. Ale ja chwyciłem koszyk, machnąłem ręką na towarzyszkę:

Chodź, zwróciłem się do kasjerki Gdzie tu macie mleko?

Tam, wskazała palcem.

Podeszliśmy.

Bierz, ile trzeba! poleciłem.

To, wybrała jeden karton.

Bierz więcej. Ile potrzeba tyle weź! poczekałem, aż wrzuci kilka kartonów do koszyka. Co jeszcze?

Pampersy.

Pampersy? Co to?

O tam leżą, przelotnie się uśmiechnęła.

Bierz.

A mogę wziąć nawilżane chusteczki?

Możesz.

Podeszliśmy do kasy. Wyciągnąłem kartę.

Przyjmujemy tylko gotówkę, oznajmiła kasjerka.

Wygrzebałem pomiętą paczkę dwustuzłotowych. Podałem jeden.

Nie mam wydać, odpowiedziała.

To niech pani do reszty dorzuci czekoladę, wskazałem palcem. Tamtą.

***

Weszliśmy do mieszkania. Kobieta rozglądała się zaskoczona. Ja zdjąłem buty, podbiegłem do lodówki, wyjąłem rybę i rzuciłem Sokratesowi, który już na mnie czekał, potem chwyciłem sok i łapczywie wypiłem. Podszedłem do gościa:

Przenocujesz w tym pokoju, wyjaśniłem gestem. Kuchnia, łazienka, wanna. Idę spać.

Już miałem wejść do swojego pokoju. Stanąłem i obejrzałem się:

Jak masz na imię?

Weronika.

Ja jestem Marek.

***

Chyba nie jest zboczeńcem! pomyślała, wchodząc do kuchni, odpaliła gaz, postawiła czajnik. Ale ze mnie głupia! Prawie się utopiłam i co by było z Antkiem? Zamarzlibyśmy w nocy. Jutro i tak mnie wyrzuci. Dobrze, że dziś można się choć ogrzać.

Zagotowała wodę, pobiegła do pokoju. Położyła płaczącego synka na łóżku, wyjęła z plecaka butelkę, wróciła do kuchni, umyła ją, nalała mleka, rozcieńczyła przegotowaną wodą.

Mały wypił wszystko łapczywie i zasnął. Przetarła go chusteczką, zmieniła pieluchę, znowu zasnął.

Poszła do łazienki, umyła się. Wróciła do kuchni i przypomniała sobie, że od dawna nic nie jadła. Otworzyła lodówkę, ręka sama sięgnęła po kawałek kiełbasy i wsadziła do ust. Pogryzła, odkroiła sobie kromkę chleba, kawałek sera.

Gdy zaspokoiła głód, poczuła, że niezbyt ładnie się zachowała. Machnęła ręką, położyła się obok dziecka i natychmiast usnęła.

***

Ranek. W nocy kilka razy wstawała do Antka. Ma osiem miesięcy, ciągle głodny. Słyszała jak gospodarz też wstawał. Teraz też wstał.

Czas się zbierać myślała, delikatnie wstając z łóżka Dobre rzeczy długo nie trwają.

Coś grzebał przy kuchence. Szybko umyła się i weszła do kuchni.

Siadaj! wskazał krzesło. Zrobię jajecznicę.

Lepiej ty usiądź, odsunęła go lekko od kuchenki.

Wyjęła świeży koperek, drobno posiekała, dodała do jajecznicy. Przejrzała się uważnie szklankom, dokładnie umyła. Zaparzyła kawę.

On przez cały czas rozmawiał przez telefon komuś rozkazywał, z kimś się kłócił. Weronice wydawało się, że zupełnie jej nie zauważa. Zjadł, wypił kawę. Wstał.

Kobieta spięła się, czekając na najgorsze:

No to zaraz mnie wyrzuci!

Weronika, słuchaj uważnie! Jadę na tydzień. Najważniejsze, karm kota Sokratesa. Ale nie dawaj mu żadnych whiskasów. Je tylko świeżą rybę, mięso. Do mojego gabinetu nie wchodź. Poza tym rób co chcesz w innych pokojach.

W tym momencie z sypialni rozległ się płacz. Weronika zerwała się z krzesła, pytająco spojrzała na Marka.

Idź, skinął głową.

Po kilku minutach wróciła z małym na rękach. Na stole leżało kilka dwustuzłotowych banknotów.

Myślę, że na tydzień wystarczy, kiwnął głową na pieniądze. Lecę.

Zrobił krok w stronę drzwi i wtedy mały wyciągnął do niego rączki i powiedział coś jakby pa-pa. Pewnie tylko mi się zdawało, ale aż mi się serce ścisnęło. Przecież nigdy nie będę ojcem.

Weronika… mogę go wziąć na ręce? powiedziałem, aż sam się zdziwiłem.

Bierz podała mi synka, na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu. Nigdy nie trzymałeś dzieci na rękach?

Nie.

To trzymaj tak!

Maluch wydawał radosne dźwięki i machał wesoło rączkami. Patrzyłem na to jak zaczarowany.

Nigdy nie będę miał syna, pomyślałem ponuro, oddałem dziecko matce.

I wyszedłem.

***

Wracałem do domu. Tamten profesor z Warszawy też nic nie pomógł. Humor pod psem.

Po co mi tyle pieniędzy, czteropokojowe mieszkanie, land cruiser? Facet powinien zarabiać na rodzinę. W moim domu zawsze bałagan. A w samochodzie siedem miejsc!

Z ponurą miną otworzyłem drzwi do mieszkania Wszędzie idealny porządek. Na twarzy Weroniki nieśmiały uśmiech.

Pa-pa! znowu zobaczyłem przed oczami dziecięce rączki.

Torba z rzeczami wypadła z ręki, a ja sam ruszyłem w stronę malca.