Szczęście znów zamieszkało w sercu

W duszy znów zagościło szczęście.

Już któryś raz zauważyła Kinga, jak jej mąż Marcin trzyma się za lewy bok, gdzie serce. Starał się to ukryć, głaskał lekko i odsuwał rękę, rozglądając się, czy żona nie widzi. A ona nie raz pytała:

— Znowu boli, Marcin? Trzeba by do szpitala w powiecie się wybrać.

— Przejdzie, zdarza się, zaraz minie — odpowiadał zawsze tak samo.

Dziewięć lat już mieszkali razem w wiosce, do której oboje przyjechali po studiach. Marcin skończył rolnictwo, a ona pedagogikę. Ale Kinga nigdy nie pracowała, bo mąż kochał gospodarstwo i cały podwórzec był pełen zwierząt. Dwie krowy, owce, prosiak, kury i kaczki. Wszystkim trzeba było zajmować się codziennie. Więc żona była w domu, cały dzień na nogach. Marcin pracował jako agronom.

Kingę od trzynastego roku życia wychowywała babcia, bo rodzice zginęli młodo — spłonęli w domu, a ona akurat tej nocy była u babci. Marcin pochodził z tej wioski. Ale trzy lata po ślubie zmarł jego ojciec — zawał serca — a prawie dwa lata później odeszła matka.

Zostali więc sami, we dwoje. Wszystko było dobrze, tylko nie mieli dzieci. Oboje czekali i mieli nadzieję, Kinga nawet płakała nocami, prosząc Boga, by dał im dziecko. Ale wciąż ich nie było.

Pewnego ranka Marcin zjadł śniadanie i zbierał się do pracy, gdy nagle znowu złapał się za serce. Żona nie zdążyła podbiec, a on już leżał na podłodze — serce stanęło. Karetka przyjechała szybko, ale i tak było za późno.

Po pogrzebie męża Kinga długo płakała, myśląc w samotności:

— W trzydziestce zostałam sama, dlaczego życie jest tak niesprawiedliwe? Tak bardzo go kochałam, a Bóg mi go zabrał. Wszystkich zabrał. Czym sobie na to zasłużyłam?

Rano szła do obory, doiła krowy i płakała.

— Po co mi to całe gospodarstwo? Robię wszystko przez siłę, bo żal mi zwierząt, wszystkich trzeba nakarmić, krowy wydoić… — szlochała, myśląc, że nikt nie słyszy.

Ale słyszała ją Halina Kowalska, sąsiadka, która pracowała jako wicedyrektorka w szkole. Pewnego dnia wstąpiła do niej.

— Kinga, słyszę, jak płaczesz. Rozumiem cię. Sprzedaj całą tę żywność, po co tobie samej? Wiem, że w sąsiedniej wsi w szkole zwolniło się miejsce po nauczycielce klas początkowych. Może byś się tam zatrudniła. U nas wszyscy nauczyciele są na miejscach. A tam tylko młodsi uczniowie, starsi już do nas dojeżdżają. Tylko pięć kilometrów. Będziesz wśród ludzi, oderwiesz się. Zgódź się, jesteś przecież pedagogiem.

— Dziękuję, Halina, dziękuję. Masz rację… — zgodziła się Kinga.

Przed wakacjami sprzedała całe gospodarstwo, a przed wrześniem była już w sąsiedniej wsi. Pojawiła się tam sympatyczna Kinga Nowak, wprowadziła się do dużego domu. Wymyła okna, posprzątała, wszystko lśniło.

— No i zaczyna się moje nowe życie — mówiła głośno do siebie. — Tylko płot się wali, furtka w ogóle nie domyka, trzeba to jakoś naprawić.

Poprosiła o pomoc, przydzielili jej deski na płot. Ale remontować musiała sama.

— Kasia — zwróciła się do sąsiadki, która akurat wieszała pranie — może wiesz, do kogo się zwrócić, żeby mi ten płot postawili? Materiał już jest.

Kasia otarła ręce o fartuch i podeszła bliżej.

— Jest u nas stolarz, złote rączki, ale pije. Bez butelki nic nie zrobi. Weronika go zniszczyła, żona. Od ślubu oboje piją, ona go wciągnęła. Jako chłopak w ogóle nie pił. Mają nawet dwie córki, cztery i dwa lata, ale pół roku temu zabrała je opieka. Lepiej sama do nich nie idź, jak zobaczę Michała, to mu powiem.

— Dzięki, Kasia.

Następnego dnia sąsiadka przyszła z wiadomością:

— Widziałam dziś Weronikę koło sklepu, jutro rano przyjdą. Tylko kup dwie butelki wina, inaczej nie ruszą palcem.

I rzeczywiście, z rana przyszli Michał z Weroniką, oboje z kacem. Michał rzucił narzędzia na podwórzu i rozejrzał się. Kinga wyszła z domu.

— Witaj, gospodyni — wykrzyknęła Weronika, a jej mąż też skinął głową na powitanie.

Michał był zmierzwiony, nieogolony, ale oczy miał jasne i pełne życia. Przez chwilę Kinga zamarła — patrzył na nią tak, jak jej zmarły mąż.

— Oto deski — wskazała ręką.

— Hej, gospodyni, sami widzimy — Weronika usiadła na schodach ganku. — Masz coś do picia? Wynoś tu. Od rana w gardle sucho. Michał, chodź tu — rozkazała, trzeba się rozgrzać.

Zręcznie otworzyła butelkę, nalała sobie i mężowi. Obydwoje wypili, a Michał zabrał się do pracy.

— Jeśli będą tak pić, nic nie zrobią — myślała zrezygnowana Kinga — a jutro w ogóle nie przyjdą. Powinnam im powiedzieć… — ale postanowiła milczeć. — No cóż, niech się dzieje. Skoro Kasia ich poleciła, to wie, co robi.

Ale Michał, choć popijał wino, znał się na swojej pracy i robił ją dobrze. We wsi wszyscy wiedzieli, że jeśli Michał się za coś zabierze, zrobi to porządnie. A żona zawsze stała obok, dolewała i patrzyła, jak pracuje. Skończył, gdy już się ściemniało. Ale zrobił to.

— Gospodyni — znowu krzyczała już pijana Weronika — odbieraj robotę.

Kinga obejrzała nowy płot — równiutki, furtka na miejscu, a nawet mały haczyk wisiał, by nie trzaskała na wietrze.

Podobało jej się, zapłaciła i podziękowała.

— No to jak coś, to wiesz — mruknęła Weronika, a mąż znów skinął głową, zebrał narzędzia i odeszli.

Nadeszła zima. Kinga pracowała w szkole, już się przyzwyczaiła i była wdzięczna Halinie. Odżyła po żałobie, uczniowie nie dawali się nudzić, pokochali swoją panią Kingę, a ona ich traktowała z czułością. Zbliżał się Nowy Rok, gdy pewnej nocy obudził ją stukot do drzwi. Spojrzała na zegarek. Ale to nie była już noc, tylko wczesny ranek, szósta, zaraz trzeba wstawać.

Myślała, że się jej wydawało, ale c