Szczęście w rodzinnych objęciach

Szczęście to rodzina za plecami

Wojtek wrócił z wojska jeszcze silniejszy, niż gdy odchodził. Był najmłodszy w licznej rodzinie – miał czterech braci, a wydawało się, że zebrał wszystko, co najlepsze od każdego z nich. Wysoki, sięgający prawie dwóch metrów, barczysty, o jasnych włosach i niebieskich oczach, które patrzyły na świat z życzliwością. Zawsze gotowy pomóc, a siły też mu Bóg nie poskąpił.

Minęły zaledwie trzy dni od jego powrotu do rodzinnej wsi Podgórze, gdzie zdążył już spotkać się ze wszystkimi krewnymi i przyjaciółmi, gdy idąc ze sklepu, ujrzał Kingę. Zamarł na widok pięknej dziewczyny, choć niezbyt wysokiej.

— O rety, jakie to u nas piękności mieszkają! Czy mi się coś przeoczyło, czy nowe dziewczyny urosły? — przywitał się od razu.

— Witaj, piękna, jakoś cię nie kojarzę — powiedział. — Czyja jesteś córka?

— Witaj, jestem córką mamy i taty — zaśmiała się. — Oczywiście, że mnie nie pamiętasz, nie jestem stąd.

— Wojtek, ja się nazywam, a ty?

— Kinga, Kinga Marekówna. Jestem nauczycielką w podstawówce, od roku tu mieszkam.

— Aha, a ja właśnie wróciłem z wojska.

Długo stali i rozmawiali, jakby znali się od zawsze. Wieśniacy już na nich zerkałi, pewnie już nawet swatali, bo na wsi to szybko się robi… A Wojtek i Kinga naprawdę się sobie spodobali i nie chcieli się rozstawać.

Wieczorem Wojtkowi nie dawała spokoju myśl o pięknej Kindze.

— Mamo, a gdzie mieszta ta nowa Kinga, co dzieci uczy?

Matka spojrzała na niego zdziwiona.

— Dostała mały domek po babce Józi, ta już dawno nie żyje, ale dom jeszcze mocny stoi. Tam się Kinga urządziła. A co, podobała ci się? Juś gdzieś wypatrzyłeś dziewczynę?

— Wypatrzyłem i zdziwiłem się — odparł Wojtek i już się zbierał wyjść.

Od tamtej pory zaczęli się spotykać, rozmawiać, aż w końcu Wojtek oświadczył się Kindze, a ta się zgodziła. Wesele huczało na całą wieś. Wiele dziewczyn miało do niego żal.

— Czemu ożeniłeś się z przyjezdną? U nas też przecież pełno pięknych dziewczyn!

Ale z czasem się przyzwyczaili i zaakceptowali Kingę, tym bardziej że uczyła dzieci i szanowali ją za to we wsi. Dzieci ją kochały, rodzice też.

Wojtek wprowadził się do Kingi, bo w domu jego rodziców mieszkał już jeden z braci z rodziną i miejsca brakowało. Był złotą rączką — wszystko mu w rękach się udawało, a siły nie brakowało.

— Kinga, do domu dobuduję jeszcze część, bo za ciasno nam, a dzieci jeszcze będą — dzielił się planami. — Zamówię materiały i zabiorę się do roboty.

Żona go wspierała. W ciągu kilku lat Wojtek zbudował dom, jakiego zazdrościła cała wieś. Sam był krzepkim chłopem, taki i dom postawił. Kinga tylko się cieszyła. Żyli zgodnie. Czas płynął, ale jedno ich smuciło — nie mieli własnych dzieci. Kinga bardzo kochała dzieci, całe serce oddawała uczniom, a swoich nie było.

— Dlaczego nie mogę zajść w ciążę? — często rozmyślała. — A nuż Wojtek mnie przez to zostawi? On tak bardzo chce dzieci, nawet dom już gotowy.

— Dlaczego nie mamy dzieci? Może to przeze mnie? — myślał Wojtek. — A nuż Kinga mnie zostawi?

Oboje się martwili, ale na badania się nie zdecydowali. Może bali się usłyszeć diagnozę, a może wciąż mieli nadzieję. A czas mijał. Kinga miała już trzydzieści lat, mąż był dwa lata starszy. Pewnego dnia w telewizji zobaczyła program o dzieciach z domów dziecka. Wtedy wpadła na pomysł.

— Może weźmiemy dziecko z domu dziecka? Będziemy mieli syna. — Dlaczego akurat syna? Tego nie wiedziała. Tylko jak na to zareaguje Wojtek? Może nie zechce? W końcu to nie jego krew…

Długo się zastanawiała, ale przy kolacji w końcu powiedziała:

— Wojtek, może weźmiemy dziecko z domu dziecka? — i uważnie spojrzała mu w oczy.

Mąż aż się zakrztusił, odchrząknął, po czym odpowiedział:

— Kinga, czytasz mi w myślach. Sam o tym myślałem, ale nie wiedziałem, jak ty na to zareagujesz. Ale miałem nadzieję, że zrozumiesz.

— Boże, Wojtek, jak ja się cieszę! — rzuciła mu się na szyję.

Gdy dowiedzieli się wszystkiego o domu dziecka, pojechali do miasta. Placówka stała za wysokim płotem, niedaleko szpitala. Weszli do gabinetu dyrektorki, uprzednio dowiedziawszy się, jak się nazywa.

— Dzień dobry, pani Danuto — przywitali się grzecznie.

— Dzień dobry, siadajcie przy stole. Rozumiem, że rozmowa potrwa.

Pani Danuta wszystko dokładnie wyjaśniła, wypytała też o nich samych i powiedziała, jakie dokumenty będą potrzebne. Rozmowa była długa — dyrektorka chciała się upewnić, kim są ludzie przed nią.

W końcu zaproponowała:

— Chodźmy, pokażę wam dzieci.

Dzieci nie było wiele. Kindze spodobał się siedmioletni chłopiec, który nawet trochę przypominał Wojtka — tak samo krzepki i niebieskooki. Wojtek też od razu go zauważył. Pani Danuta, śledząc ich spojrzenia, zrozumiała. Cicho szepnęła im do ucha:

— Olek ma jeszcze młodszego braciszka, Kubę. Nie możemy ich rozdzielać. — I skinęła głową w stronę trzyletniego malca.

Kindzie od razu przyszło do głowy, że te dzieci są już niemal ich własne. Spojrzała na męża z nadzieją, a ten uśmiechnął się ledwo dostrzegalnie, ale ona go zrozumiała. Wrócili do gabinetu, a pani Danuta powiedziała:

— Po waszych spojrzeniach widzę, że nie macie nic przeciwko zabraniu obu chłopców?

— Nie — odpowiedzieli jednocześnie.

— Cieszę się, ale rozumiecie, że dzieci, jak drzewa, same nie rosną. Potrzebują troski, czułości, zrozumienia. Dzieci to praca. Chociaż komu ja to mówię? — uśmiechnęła się nagle. — Przecież pani jest nauczycielką. To też ciężka praca.

— Tak, rozumiem — odparła Kinga. — I teraz, patrząc na te dzieci, widzę, że dziecko porzucone przez swoich lub osierocone żyje bez miłości, jak roślina bez wody.

Olek z Kubą w końcu przyjechali do domu, po zebraniu dokumentów i wielu rozmowach. Chłopcy byli szczęśliwi. Olek chodził już do pierwszej klasy i po weekendzie dumnie kroczył obok mamy do szkoły.