Szczęście w ramionach bliskich

Szczęście, kiedy za plecami jest rodzina

Z wojska wrócił Wojciech jeszcze zdrowszy niż przed wyjazdem. Najmłodszy w licznej rodzinie, miał czterech braci, a wydawało się, że zebrał w sobie to, co najlepsze po każdym z nich. Wysoki, blisko dwóch metrów, szeroki w barach, z jasnymi włosami i błękitnymi oczami, które patrzyły na świat z życzliwością. Zawsze gotowy pomóc, a i siły Bóg mu nie poskąpił.

Minęły zaledwie trzy dni, odkąd wrócił do rodzinnej wsi Podgórze, zdążył już spotkać się z krewnymi i przyjaciółmi, gdy wracając ze sklepu ujrzał Kingę. Zdrętwiał na widok pięknej dziewczyny, choć niezbyt wysokiej.

— Nieźle, jakie u nas są piękności. Coś przeoczyłem, czy może nowe dziewczęta wyrosły? — przywitał się od razu.

— Witaj, piękna, jakoś cię nie pamiętam — dodał. — Czyjaś córka?

— Witaj, jestem córką mamy i taty — zaśmiała się. — Oczywiście, że nie pamiętasz, nie jestem stąd.

— Wojciech, a ty?

— Kinga, Kinga Marekówna — odparła. — Jestem nauczycielką w szkole podstawowej, od roku mieszkam tutaj.

— Rozumiem, a ja właśnie wróciłem z wojska.

Stali i rozmawiali długo, jakby znali się od zawsze. Sąsiedzi już zerkał na nich z zaciekawieniem, pewnie już ich swatali. Na wsi to szybko… A Wojciech i Kinga naprawdę się spodobali, tak że nie chciało im się rozstawać.

Wieczorem Wojciech nie mógł przestać myśleć o pięknej Kindze.

— Mamo, a gdzie mieszka ta nowa nauczycielka, Kinga Marekówna?

Matka spojrzała na niego zaskoczona.

— Dano jej domek po babci Andrzejowej, dawno odeszła, ale dom jeszcze mocny. Tam się urządziła. A co, spodobała ci się? Gdzieś ją wypatrzyłeś?

— Wypatrzyłem i zdziwiłem się — odparł Wojciech i zabierał się do wyjścia.

Odtąd zaczęli się spotykać, rozmawiać, aż w końcu Wojciech oświadczył się Kindze, a ona przyjęła jego propozycję. Wesele huczało na całą wieś. Niektóre dziewczęta miały żal do Wojciecha.

— Czemu ożenił się z przyjezdną? U nas też pełno ładnych dziewczyn!

Ale z czasem się przyzwyczaili i zaakceptowali, tym bardziej że Kinga uczyła dzieci i była za to szanowana. Dzieci ją kochały, rodzice również.

Wojciech wprowadził się do Kingi — w domu jego rodziców mieszkał już jeden z braci z rodziną, więc miejsca brakowało. Był złotą rączką, wszystko mu w rękach szło, a i siłę miał niemałą.

— Kinguś, dobuduję coś do domu, za ciasno nam, a jeszcze dzieci będą. Zamówię materiały, zabiorę się za robotę — dzielił się planami, a żona go wspierała.

W ciągu kilku lat Wojciech postawił dom, jakiego zazdrościli mu wszyscy we wsi. Sam był krzepkim chłopem, taki i dom zbudował. Kinga tylko się cieszyła. Żyli zgodnie. Czas mijał, ale jedno ciągle mąciło ich szczęście — nie mieli własnych dzieci. Kinga kochała dzieci, oddawała się uczniom, ale swoich nie było.

— Dlaczego nie mogę zajść w ciążę? — często myślała. — A nuż Wojtek mnie zostawi, tak bardzo chce dzieci, dom już gotowy.

— Dlaczego nie mamy dzieci? — zastanawiał się Wojciech. — Może to przeze mnie? A nuż Kinga odejdzie?

Oboje się martwili, ale do lekarza nie poszli — może bali się diagnozy, a może wciąż mieli nadzieję. Tymczasem Kinga skończyła trzydzieści lat, Wojciech był dwa lata starszy. Pewnego dnia w telewizji zobaczyła reportaż o dzieciach z domów dziecka. Wtedy wpadła na pomysł.

— Może weźmiemy dziecko z domu dziecka? Będzie nasz syn. Dlaczegoś chciała syna. Tylko jak na to zareaguje Wojtek? A jeśli nie zechce? W końcu obce dziecko…

Długo się wahała, nie wiedziała, jak to powiedzieć, ale przy kolacji wyrwało się jej:

— Wojtku, a może byśmy wzięli dziecko z domu dziecka? — i spojrzała mu uważnie w oczy.

Mąż aż się zakrztusił, odchrząknął, ale w końcu odparł:

— Kinguś, czytasz mi w myślach. Sam o tym myślałem, ale nie wiedziałem, jak ty na to zareagujesz. Miałem jednak nadzieję, że zrozumiesz.

— Boże, Wojtku, jak ja się cieszę! — rzuciła mu się na szyję.

Po zebraniu informacji pojechali do miasta. Dom dziecka stał za wysokim płotem, w pobliżu szpitala. W końcu stanęli w gabinecie dyrektorki, wcześniej dowiedziawszy się, jak się nazywa.

— Dzień dobry, Pani Danuto — przywitali się grzecznie.

— Dzień dobry, siadajcie przy stole, domyślam się, że rozmowa będzie długa.

Danuta wyjaśniła wszystko szczegółowo, wypytała ich o siebie, powiedziała, jakie dokumenty trzeba przygotować. Rozmowa się przeciągała — dyrektorka chciała zrozumieć, z kim ma do czynienia.

W końcu zaproponowała:

— Chodźcie, pokażę wam dzieci.

Dzieci nie było wiele. Kinga od razu zwróciła uwagę na siedmioletniego chłopca, który jakoś przypominał Wojciecha — tęgi, błękitnooki. Wojciech też go od razu zauważył. Danuta, śledząc ich spojrzenia, zrozumiała. Szepnęła im cicho:

— Olek ma jeszcze młodszego brata, Jasia, nie możemy ich rozdzielać — i skinęła głową w stronę trzyletniego malca.

Kinga od razu poczuła, że te dzieci są już prawie ich własne. Spojrzała na męża z nadzieją, a on uśmiechnął się ledwo dostrzegalnie, ale ona wiedziała, co to znaczy. Wrócili do gabinetu, a Danuta zapytała:

— Po waszych spojrzeniach widzę, że nie macie nic przeciwko wzięciu obu chłopców?

— Tak — odpowiedzieli jednocześnie.

— Cieszę się, ale rozumiecie, że dzieci jak drzewa same nie rosną. Potrzebują troski, ciepła, zrozumienia. Dzieci to praca. Chociaż komu ja to mówię — uśmiechnęła się nagle. — Przecież sama jesteś nauczycielką, Kingo. To też niełatwe zadanie.

— Wiem — odparła Kinga. — Ale teraz, patrząc na te dzieci, rozumiem jeszcze jedno: dziecko porzucone przez swoich lub osierocone żyje bez miłości, jak roślina bez wody.

Olek i Jaś w końcu przyjechali do domu, po formalnościach, rozmowach, dokumentach. Chłopcy byli szczęśliwi. Olek chodził do pierwszej klasy i po weekendzie dumnie maszerował obok mamy do szkoły. Nie było nawet dyskusji, jak mają nazywać nowych rodziców.