Syn pani Haliny miesiąc temu ożenił się po raz drugi

Syn Haliny miesiąc temu ożenił się po raz drugi

Syn Haliny miesiąc temu wziął ślub po raz drugi i przywiózł do domu swojej mamy piękną trzynastoletnią dziewczynkę Zosię, córkę swojej nowej żony. Mieli u niej spędzić cały tydzień.
Mama Zosi, zanim wyjechała, szepnęła teściowej na ucho:

Proszę pamiętać, Zosia jest pierwszy raz na wsi. No i ma bardzo trudny charakter, sami wiecie taki wiek. Proszę być z nią stanowcza. Gdyby co, dzwońcie, przyjadę i ją zabiorę.
Co znaczy gdyby co? zdziwiła się Halina.

Nowa synowa tylko się uśmiechnęła, cmoknęła teściową w policzek, wsiadła z mężem do auta i odjechali.
Zosiu, przynieś proszę wodę poprosiła Halina dziewczynkę, podając jej puste wiadro.
Skąd mam przynieść? zapytała Zosia niepewnie.
Ze studni na podwórzu.

A co to jest studnia?
Studnia to taka pompa za bramą, niedaleko domu. Podstawiasz wiadro, naciskasz dźwignię, nabierasz wodę i niesiesz do środka.
Babciu Halu, żartujecie? oczy dziewczynki zrobiły się wielkie. Przecież wodę bierze się z kranu w kuchni. Przecież macie kran?

Kran jest uśmiechnęła się Halina ale już od tygodnia woda nie leci.
Ale dlaczego?

Bo pan Stefan, nasz hydraulik, zakręcił wodę na naszej ulicy. Mówił, że jakiś zawór musi wymienić. Musimy chwilowo chodzić po wodę do studni, tam zawsze jest.
Niee Zosia odstawiła wiadro. Ja tego robić nie będę. Jak jest kran, to z kranu powinna lecieć woda.

No dobrze wzruszyła ramionami babcia. To póki co umyjesz się tutaj Halina podprowadziła ją do wielkiej beczki pod rynną. Nabierz wodę w dłonie i umyj się.
Babciu, serio? dziewczynka była jeszcze bardziej zdziwiona. Tam pływają jakieś robaczki.
To przecież ochotka, larwy komarów wyjaśniła Halina. Nie zrobią ci krzywdy.

A zęby? skrzywiła się dziewczynka. Też tym płukać?
Jasne. Ręcznej umywalki z bieżącą wodą nie ma.
No dobrze, to już pójdę burknęła Zosia i powlokła się z wiadrem ku furtce.
Wróciła po kwadransie, cała spocona i zdyszana, choć w wiadrze było ledwie trzy litry wody.
Czemu tak długo? zapytała Halina.

Nie wiedziałam, jak włączyć tę pompę. Na szczęście pan, który przechodził, pokazał mi.
No i świetnie ucieszyła się babcia, wylała wodę do umywalki, a wiadro znów podała dziewczynce.
Dobrze, Zosieńko, wodę mamy do mycia. Teraz trzeba donieść wodę na kolację.
Co? wystraszyła się Zosia. To znaczy do jedzenia też potrzebna woda?
Oczywiście. No chyba że wolisz z beczki Halina tylko wzruszyła ramionami.

Nie, nie, już idę! zawołała i pobiegła znów do studni.
W ten sposób Zosia kursowała pięć razy, a Halina już zaczynała gotować.
Babciu, a czemu tego wodociągu nie naprawią? spytała Zosia, wykończona. U nas w Warszawie, jak się coś zepsuje, dzwonisz i za godzinę masz wodę.
U nas trzeba iść. Na sąsiednią ulicę, pod numer pięćdziesiąt osiem i powiedzieć. Ale oni tam wodę mają w domu, więc Stefan się nie spieszy.
A czemu sama tam nie pójdziesz i nie powiesz mu dosadnie?

Byłam chyba z sto razy machnęła ręką Halina. Ale Stefan to w polu, to w oborze, to nie ma go ciągle. Mówi: Jutro przyjdę”. Do dzisiaj nie przyszedł. On jeden obsługuje całą okolicę.
Hmm zamyśliła się Zosia. Który to dom? Pięćdziesiąty ósmy?
Pięćdziesiąty ósmy, tak.

Pokazałaby mi Pani gdzie?
Tam, za tym zagajnikiem Halina wskazała stronę. A co kombinujesz?
Idę sama do tego Stefana.

Zosia zmyknęła za furtkę tak szybko, że Halina tylko się obejrzała i już jej nie było. Poszła i długo nie wracała. Po pół godzinie Halina nie wytrzymała i sama ruszyła do hydraulika.
Była tu moja dziewczynka? zapytała żonę Stefana.
Ta łobuziara od ciebie? spojrzała na nią krzywo pani Kinga.

Czemu łobuziara?
Ano! Wyobraź sobie: najpierw żądała Stefana, żeby natychmiast z nią poszedł. Potem mnie pouczała, że Stefan myśli tylko o sobie. Mój Stefan, który dzień i noc gania po powiecie! Powiedziałam jej, że zaraz ją miotłą przegonię. A ona zamiast się przestraszyć, grozi, że jak dziś nie będzie wody, podpali nam stodołę! Rozumiesz?
O Jezu chwyciła się za serce Halina naprawdę Zosia tak powiedziała?
Zosia? uśmiechnęła się Kinga z przekąsem. Komu ona Zosią” będzie… Dobrze, że już poszła!
A gdzie teraz?

Skąd mam wiedzieć? Może szuka Stefana.
A on gdzie?
Na polu, naprawia maszyny żniwne.
Matko Boska! westchnęła Halina, wybiegła i pobiegła ile sił w nogach w stronę pola, gdzie trwały żniwa.

Do pola nie dobiegła, bo zobaczyła traktor nadjeżdżający w jej stronę. Za kierownicą siedział Stefan, obok z groźną miną Zosia.
Na widok Haliny Stefan zatrzymał traktor.
To twoja? przekrzyczał hałas maszyny, pokazując na dziewczynkę.
Halina pokiwała głową, po czym zawołała przestraszona:

Stefanie, gdzie ją wieziesz? Do dzielnicowego? Ona jest niepełnoletnia!
Jakiego dzielnicowego? roześmiał się Stefan. Jadę zawór wymieniać! Twoja dziewczynka, ta spryciara, groziła że jak dziś nie będzie wody, przebije opony w kombajnach. Mówiłem jej, że opony kombajnu gwoździem nie przebijesz! zaczął się śmiać. Ech, gdyby u nas było więcej takich żywiołowych dzieciaków, to za kilka lat odmienilibyśmy życie na wsi. No i co, Zosiu, chcesz kierować traktorem?

Bardzo! krzyknęła szczęśliwa Zosia.
No to wskakuj na moje miejsce, bierz stery i ruszamy naprawiać wasz wodociąg! Ale pod warunkiem, że podasz mi klucze do śrub.
Dobrze! wykrzyknęła dziewczynka, chwytając kierownicę.

Rodzice zabrali Zosię z wioski dopiero dwudziestego sierpnia, dzień przed rozpoczęciem szkoły. Gdyby nie to została by pewnie dłużej, bo jesienią na wsi pracy nigdy nie brakuje.

Czas spędzony u babci pokazał Zosi, że czasem trudności są po to, aby nas czegoś nauczyć. Cierpliwość i otwartość na nowe doświadczenia pomagają lepiej rozumieć innych i samych siebie a czasami wystarczy tylko zawalczyć o zmiany, żeby świat zaczął płynąć nowym, lepszym torem.