– Świetna u was szczerość, Halino Mikołajewna!

Świetne masz poczucie sprawiedliwości, Halino Mikołajewno! Czyli nasze dzieci zeszłego roku prażyły się na działce, potem cały rok harowaliśmy, żeby twój domek doprowadzić do porządku, a teraz dzieci Nastki będą się cieszyć wygodami, podczas gdy nasze siedzą w domu? Bardzoś uczciwa! wybuchnęła Olga.

Tak, mówiłam, że to dla dzieci, ale nie powiedziałam, że tylko dla waszych! Myślisz, że nie mam innych wnuków? Najpierw twoje dzieci odpoczywały, teraz Nastki, wszystko w porządku!

Cudowne poczucie sprawiedliwości, Halino Mikołajewno. Czyli nasze dzieci się męczyły, a teraz Nastki będą się pluskać w basenie? A nasze? Bardzo to sprawiedliwe! Olga aż zbladła z wściekłości.

Przywieźcie swoje w przyszłym roku. Domek nie ucieknie. Jesteśmy przecież rodziną! Gdzieś wy pomagacie, gdzieś Nastka. W końcu to moja działka, robię z nią, co chcę!

Ach tak! Nastka cały rok pomagała, podwożąc piasek do piaskownicy. Bezcenny wkład syknęła synowa.

Halino Mikołajewno, sprawiedliwość to równy podział. Może weźmiecie jedne wnuki na miesiąc, potem drugie?

Co ty! W dwa miesiące padnę. Nie mam już siły na taki tłok zaprotestowała teściowa.

A może po dwa tygodnie?

Nie mogę. Obiecałam Nastce. Ona z Waldkiem mają urlop w lipcu, chcą odpocząć bez dzieci. Nic z tego nie wyjdzie.

Przywieźcie w następną środę, do piątku. Kilka dni z nimi spędzę z przyjemnością, ale dłużej To już za dużo.

Olga głośno westchnęła. Kilka dni Biorąc pod uwagę, ile włożyli w tę działkę, to było jak ochłap. Zwłaszcza w tych okolicznościach.

Dobrze. Zrozumiałam. Do widzenia rzuciła i odłożyła słuchawkę.

Złapała się za głowę. Co teraz? Cały rok dzieci żyły nadzieją, że w końcu pojadą do babci, pobawią się na nowym placu zabaw, popluskają w basenie, a teraz teraz wszystko to przypadnie komu innemu.

A zaczęło się tak niewinnie. Zeszłego lata Igor pojechał do matki, a Olga z nim. Ostatni raz była na tej działce z dziesięć lat temu, gdy teść jeszcze żył. Właściwie nic się nie zmieniło

Nawet wcześniej nie było tam wygód, a teraz domek przypominał zaniedbaną szopę. Skrzypiące okna, stara ubikacja na zewnątrz, chwasty po pas Dach się przechylił. Suche gałęzie zwisały z drzew.

W środku nie lepiej. Meble z czasów PRL, wyblakłe tapety, w niektórych miejscach zapadnięta podłoga. Czuć było stęchliznę i pleśń.

Oj, tyle tu roboty, tyle roboty wzdychała teściowa. No, synku, zacznij chociaż od trawy i gałęzi. Pokażę ci, co przyciąć.

Gdy Igor pracował na zewnątrz, Halina Mikołajewna zaparzyła herbatę dla siebie i synowej. Najpierw rozmawiały o codzienności: ocenach w szkole, pracy, zdrowiu. A potem

Chętnie wzięłabym wnuki, ale co one tu będą robić? nagle powiedziała teściowa i gorzko westchnęła. Chyba tylko żaby łapać przy strumyku i grzebać w ogródku. Tu nie ma ani wygód, ani rozrywek.

Olga rozejrzała się po kuchni. Przypomniała sobie, jak spędzała lato u swojej babci na wsi. Dla niej nawet karmienie kur było małą przygodą.

Z radością szukała dżdżownic dla dziadka, gdy szedł na ryby, i wiła wianki z kwiatów, na które babcia jakoś narzekała.

Znowu te powoje! Nie ma od nich spokoju! zrzędziła.

Olga nie rozumiała, dlaczego babcia się denerwuje. Przecież to piękne kwiaty.

Wtedy każdego dnia było jakieś odkrycie. Cieszyła się, gdy udało się zobaczyć niezwykłego motyla. Płakała, gdy złapana przez nią mucha okazała się pszczołą i boleśnie użądliła. To właśnie te wakacje u babci zapamiętała najlepiej.

Oczywiście chciała, by jej dzieci też miały takie ciepłe wspomnienia.

Słuchajcie, może wspólnymi siłami doprowadzimy to miejsce do porządku? zaproponowała Olga. Nie od razu, oczywiście, po trochu.

Właśnie! O to mi chodziło ucieszyła się Halina Mikołajewna. Zamiast wydawać na jakieś zagraniczne wyjazdy, lepiej zainwestować w swoje.

Mnie wszystko jedno, ale waszym dzieciom będzie przyjemnie. Morza w mieście nie mamy, ale przynajmniej w jeziorku się wykąpią. Będę je co roku zabierać.

Tak też zrobili. Już pod koniec lata na działce pojawiły się nowe okna. Mąż naprawił płot, Olga znalazła meble do pokoju dziecięcego. Używane, ale w dobrym stanie.

Sierpień dzieci spędziły u Haliny Mikołajewnej i wróciły zachwycone.

Mamo, a czy jeszcze nas puścisz do babci Hali? U niej tak fajnie! Zbieraliśmy ślimaki, łapaliśmy koniki polne, nawet myszkę widzieliśmy! I modliszkę! rozentuzjazmował się młodszy syn.

Oczywiście, że was puszczę uśmiechnęła się Olga. Pomagamy babci, a w przyszłym roku będzie jeszcze lepiej.

Halina Mikołajewna też to słyszała, uśmiechała się i kiwała głową.

Cały rok minął na wydatkach i oczekiwaniach. Do domku doprowadzono wodę, zrobiono łazienkę, samodzielnie odświeżono wnętrza. Kupili klimatyzator, by uciec przed upałem. W ogrodzie stanęła altanka, piaskownica, basen.

Nie stacjonarny, ale dzieci i tak były zachwycone. Ciągle pytały, kiedy w końcu pojadą do babci, by to wszystko wypróbować.

Jacy wy wspaniali! cieszyła się Halina Mikołajewna. Teraz dzieci będą miały raj.

Wtedy Olga myślała, że robią coś wspólnie. Że po to jest rodzina by pomagać, łączyć siły, cieszyć się razem.

Tymczasem Nastka nawet palcem nie kiwnęła. Na świętach słuchała o postępach na działce i skromnie milczała. Włączyła się tylko raz, gdy potrzebny był piasek.

Wszystko to kosztowało Olgę i Igora wiele wysiłku. Zrezygnowali z wakacji, sądząc, że inwestują w przyszłość dzieci. A co zyskali? Przyjedźcie w przyszłym roku.

Olga nie mogła znaleźć sobie miejsca ze złości i za siebie, i za dzieci. Zadzwoniła do matki, by się uspokoi