Staruszek odchodził… Staruszka czuła to każdą cząstką swojej duszy.

Starzec odchodził… Staruszka wiedziała o tym, czuła to każdą cząstką swojej duszy, która zrosła się z nim na zawsze.

Przyjęła to spokojnie, na zewnątrz była opanowana. W środku bała się, choć rozumiała, że długo bez niego nie pociągnie. Jak tu żyć bez Janka, kochanego sercem, bliskiego, a jednak tak dalekiego? Śniegu chce się, a wam?
Kto powiedział, że uczucia z czasem stygną? To w waszych mądrych książkach napisane? Nie wierzcie, nic nie stygnie!
Dusza wciąż trzepocze jak ptak na dźwięk jego głosu. To nie żart – całe życie razem, sześćdziesiąt lat, co tu dużo mówić!

Zrośnięci ze sobą, spleceni, złączeni – ani chwili nie potrafią bez siebie wytrzymać. Jak go teraz wypuści samego? Jak tu zostać bez niego? I po co? Po co żyć, skoro bez Janka nie ma życia?
Tak myśli staruszka, przeglądając kufer, dzieląc rzeczy na trzy stosy.
To dla dzieci, na pamiątkę. Niech mają, niech ojca wspominają. To sąsiadom rozdamy, a ten najmniejszy stosik – dla niej, póki jeszcze tu jest. Będzie patrzeć i wspominać Janka.

— *Jagódko, Jagódko* — słyszy ledwo dosłyszalny głos staruszka. — *Jagódko!*
— *Idę, idę, Janeczku, idę, kochanie* — zerwała się, poprawiając spódnicę, zajrzała za zasłonę. — *Obudziłeś się, Janeczku? Może naleśniczków chcesz? Naleśniczków, Janek?*

— *Jagódko…* — szepcze starzec, wodząc niewidzącymi oczami po suficie.
— *No już, kochanie, jestem tu, jestem* — bierze jego niegdyś wielką jak łopata, a teraz wychudłą dłoń w swoją, niemal równie wątłą jak ptasie szpony. — *Co, co, złotko? Jestem przy tobie!*

— *Jagódko, wybacz… wybacz…*
— *Ależ co ty, co ty…*
— *Nie kochałem cię* — charczy starzec. — *Głupi byłem… Gdybym mógł cofnąć czas, wszystko bym zmienił, Jagódko…*
— *Ach, daj spokój, Janku. Jak to nie kochałeś? Kochałeś, po swojemu, ale kochałeś. Czyżbyśmy przeżyli razem sześćdziesiąt lat, gdyby tak nie było? No co ty…*
— *Jagódko, dzieci…*
— *Jadą, Janku, jadą. Wysłałam telegram — nie ja, tylko Zosia, listonoszka. Napisała do Michała, Tadeusza, Sławka i Wandzi. Wieczorem wszyscy tu będą. Śpij, kochanie, ja tymczasem zrobię ci rosół…*

— *Nie trzeba* — szepce. — *Podaj rękę, posiedź ze mną. Wybacz, Jagódko!*
— *Ja się nigdy nie gniewałam, Janku. To ty mi wybacz. Może nie powinnam była się w ciebie wpić jak kleszcz? Może twoje życie potoczyłoby się inaczej, kochanie…*
— *Nie, Jagódko* — kręci głową starzec. — *Nie, to już los…*
Z kącika jego oka stoczyła się mętna łza, wędrując po pomarszczonym policzku, aż zniknęła w zmarszczkach starej, zwiędłej skóry.

Wieczorem zjawiły się dzieci, same już niemal staruszki i staruszkowie.
Michał, najstarszy, siwy jak gołąb. Postawny, stateczny — taki był od zawsze. Staruszka zawsze się go trochę bała. Michał — profesor, uczony człowiek, mieszka w Warszawie.
— *Michaś, synku, aleś posiwiał!*
— *No cóż, matko, lata biorą swoje. Sam już dziadek jestem, nie zapomniałaś, że zostałaś prababcią?* — patrzy uważnie.
— *Ach, synku, jakżebym zapomniała! O, tam fotografie — twoja Ania przysłała, pod szkłem, wszystkie przechowuję.*
Pod lewym szkłem — cała rodzina: oni mali, rodzice, wujek Henryk, brat Franek, co z frontu nie wrócił, nawet nie było pogrzebu. Babcia i dziadek staruszkowie już wtedy byli, ciotki i wujkowie od Janka. Brat jego, Sławek — wesołek był! Jak zagrał „Krakowiaka”, to nogi same niosły do tańca!
A tu nowe szkło zrobił sąsiad, pan Stanisław. Młodzież teraz — wnuki, prawnuki.

— *Więc widzisz, Michasiu, jeszcze za wcześnie, żeby starą matkę skreślać!*
— *A ja nie skreślam, mamo. Żyj długo! Dopóki wy żyjecie, my wciąż czujemy się dziećmi…*

— *Tadek, może na ryby, co?* — pyta Sławek.
— *Można* — potakuje Tadeusz, zwracając się do matki. — *Mamo, można?*
— *A jakże!* — uśmiecha się staruszka. — *Oczywiście, że można!*

— *Tato, no już, dość się wylegiwać!* — to Sławek, najmłodszy z braci. Wciąż dziarsko nosi dżinsy, nie obrósł w brzuch, wysportowany, opalony. Pływa na wielkim statku, bywa w różnych krajach i zawsze przywozi rodzicom prezenty. Choć staruszkowie i tak ich nie używają, chowają na czarną godzinę. Jedynie telewizor — kolorowy, japoński — cała wieś przychodzi do nich na filmy po „Wiadomościach”, zwłaszcza zimą, kiedy wieczory długie. Potem godzinami dyskutują o obejrzanych produkcjach.

Starzec słabo się uśmiecha. Sławek zawsze był jego ulubieńcem — taki sam jak on w młodości: żywiołowy, rozśpiewany.
— *Sławku, syneczku, dzieci moje… Michał, Tadek… A gdzie Wandzia?*
— *Jestem, tato* — wysuwa się zza braci. Drobna, szczupła, żywy obraz matki z młodości. Już dorosła Wandzia!
— *Córeczko… Wybaczcie mi, dzieci…*
— *Co ty, tato!*
— *Ojcze, daj spokój!*
— *Tatusiu, co ty…*
— *Wybaczcie…* — szepcze starzec. — *Za mało wam dałem… za mało miłości…*
— *Przestań, tato!*
— *Tak, tak, daj już spokój!*
— *Dzięki wam i mamie jesteśmy ludźmi, a nasze dzieci wyrosły na porządnych ludzi dzięki temu, co w nas zasiałaście… No, wstawaj lepiej! Tadek mówił, że dach nad łazienką trzeba poprawić. Wandzia z mamą pierogi ulepią, a my po łaźni kieliszeczek wypijemy. I pierogami, pierogami zakąsimy…*

Starzec uśmiecha się ciepło. Długie życie przeżył. Całe życie miał sobie za złe, że żyje z niekochaną. ŻStaruszka wzięła jego dłoń w swoje i szepnęła: *”A ja cię kochałam zawsze, mój Janku, i tam, gdzie idziesz, pójdę za tobą”*, a za oknem powoli zaczął padać pierwszy śnieg.