Srebro w brodzie. Prawdziwa historia życia

Siwizna w brodzie. Życiowa historia

„Feliksie, Feliksie? Jak tam w pracy? Wszystko w porządku?”
„Normalnie. Jak zwykle.”
„Feliksie, Felku, chodź na kolację! Nagotowałam pierogi, takie jakie lubisz. Chodź, dobrze?”
„Nie jestem głodny.”
„Feliksie, Felku, no jak to tak? Czekałam na ciebie, sama nie siadałam.”
„Słuchaj, Danusiu, no cóż ty za jedna jesteś? Przyczepiłaś się jak rzep do psiego ogona, na Boga! Męczysz mnie, sił już nie mam. Czy ty jesteś małym dzieckiem, że beze mnie nie potrafisz zjeść? Przecież ci przez gardło nie przejdzie?”
„Feliksie, Felku, nie krzycz tak, dobrze?”
„Feliksie, Felku! Tfu! Już słuchać obrzydliwie! Czy tobie samej nie jest wstyd, Danusiu? Po co się tak przede mną płaszczysz? Nic nie rozumiesz? Duszę się z twoją troskliwością, rozumiesz? Wszystko mi obrzydło, Danusiu, sił nie mam. Nie żyję z tobą, tylko się męczę. To twoje ciągłe Feliksie, Felku! Ile razy mam mówić, że słyszę, nie musisz powtarzać!”
„Feliksie, Felku. Może kieliszeczek, to ci ulży? Zmęczony jesteś, odpocznij.” Danusia patrzyła winowajczo na męża i gniotła brzeg fartucha.

„Boże, czy ty naprawdę jesteś głupia, czy tylko udajesz? I jeszcze ten fartuch założyłaś! Inną mam, rozumiesz, inną! Tylko ją kocham, tylko dla niej żyję! Odchodzę od ciebie, Danusiu.”
„Odchodzisz? Dobrze przemyślałeś? Nie patrz, że taka jestem cicha, ale drogi powrotnej nie ma. Znasz mnie. Jak pójdziesz, to idź, ale wiedz, że nie przyjmę cię z powrotem. A czy na pewno jesteś potrzebny tej innej? Myślisz, że mi łatwo patrzeć, jak nic się nie dzieje? Myślisz, że łatwo siedzieć przy stole z tobą, wiedząc, że masz inną? Zastanów się, Feliksie, czy twoja miłość jest aż tak silna, żeby w jednej chwili zniszczyć rodzinę?”
„Nie wrócę, nie licz na to.”

Feliks, nie rozzuwając się, przeszedł do sypialni. Na czystych, domowej roboty dywanikach zostały brudne ślady od męskich butów. Wyciągnął plecak i zaczął pakować swoje nieliczne rzeczy. Obejrzał pokój, nie patrząc na Danusię, i wyszedł do sieni. Gdy szedł z jednego końca wsi na drugi, w głowie kłębiły mu się myśli.

Po co to wszystko? Czy postępuje słusznie, odchodząc od żony? Przecież razem żyli ponad 20 lat, mądrego syna wychowali, wojskowego. Tylko mieszka daleko, więcej przez telefon rozmawiają. Nie dojedzie się tak łatwo. Ciekawe, jak syn zareaguje na rozwód? Ale nie dziecko już, zrozumie. Wszystko w Feliksie wypaliło się, nie ma już nawet szacunku dla żony. Właśnie przez to jej „Feliksie, Felku!”. Przecież od dawna wie, a milczy, tylko patrzy z wyrzutem. Inna by mu już dawno rzuciła się z pazurami, a ta tylko cicho spogląda. Można by ją szanować, gdyby sama siebie szanowała. I jeszcze ta jej staromodność. Zupełnie zwariowała. Normalna kobieta była, a tu nagle wbiła sobie do głowy, że musi mieć kuchnię z drewnianych bali, koniecznie z samowarem i domowymi dywanikami. Jak głupia, na Boga, po całej wsi te dywaniki zbierała, podłogę rozwaliła, żeby drewnem wyłożyć.

Nie, Stella to zupełnie co innego. Już samo imię mówi za siebie. Kobieta ze stalowym charakterem. I wcale nie powiesz, bo jeszcze młoda. Tylko trochę starsza od syna. Mogłaby być synową, a tu proszę, zostanie żoną i taka swojska, z nią Feliks znów poczuł się młody, nauczył się oddychać na nowo. Żadnych pierogów, barszczów ani dywaników z samowarami. Nawet mówi inaczej niż Danusia. Ta z tą swoją starzyzną zupełnie zwariowała, nie tylko w domu, ale i w głowie. U Stelli wszystko nowoczesne. Kolorowe meble, modne ubrania. I figura nie taka jak u Danusi. Ta zupełnie się zaniedbała, rozlała się, jak barka, tylko patrzy mu w usta, stara się dogodzić. Dobrze zrobił, że odszedł. Dawno powinien był to zrobić. No nic, teraz wszystko będzie inaczej.

***

Danusia siedziała na środku kuchni, patrzyła na brudne, ohydne plamy na dywanikach i cicho płakała. Bo on niczego nie zrozumiał! Nie pojął, po co ta cała starzyzna, dywaniki, samowar. A ona, głupia, jeszcze się łudziła! I te plamy, jakby po jej duszy przeszli brudnymi butami!

Obejrzała się wokół, wstała z podłogi i w gniewie zaczęła zdejmować brudne dywaniki. Komu one potrzebne? Nic on nie pamięta, nic świętego w nim nie ma! A ta, ta Stela, tylko trochę starsza od ich syna, wróciła do wsi, taka modna, młoda, ładna. I od razu wcisnęła się do biura spółdzielni. Znalazło się dla niej stanowisko, no jakże, specjalistka, młodym trzeba drogę otwierać. W dwa lata doszła do starszej księgowej. Prezes spółdzielni się w niej zadurzył, często razem się widywali. Ale z rodziny nie odszedł, bo to jedno romansować z młodą, a drugie rodzinę niszczyć. A Feliks jak cielę pomachała, a on poszedł. Tylko czy on jej na pewno potrzebny? Na weterynarza pensja nie powala. No nic, swój wybór zrobił, drogi powrotnej nie ma.

***

Przypomniała sobie Danusia ten rok, kiedy pobrali się z Feliksem. Młodzi, pełni zapału, wszystko im było jedno. Nie ma pieniędzy? Trudno, mają całą komorę kartofli. I co, że drobne? Wieczorem rozpalą ognisko na podwórku i siedzą przytuleni. Jak ogień zgaśnie, wrzucą kartofle w gorący popiół. Potem jedzą je prosto ze skórką, twarze mają czarne, a im smakuje i wesoło. Dano im domek, gdzie mieszkała samotna staruszka. Dzieci ją zabrały, a dom był spółdzielczy. I w tym domu Danusia znalazła prawdziwy skarb. Dywaniki domowej roboty, nowiutkie, leżały na strychu, samowar, meble wszystko zostało. Danusia dom wymyła, dywaniki w balii na podwórku prała, z Feliksem jeździli nad rzekę płukać. W domu zrobiła przytulnie, pięknie, dywaniki aż chrupały od czystości. Wracali z pracy, pili herbatę z samowaru.

Przypomniała sobie, jak marzyli o dużym, przestronnym domu, żeby k