Historie
Sprzedawczyni nie chciała mnie obsłużyć z powodu mojego wyglądu, a potem odmówiła przyjęcia zapłaty w drobnych
Niedawno przytrafiła mi się bardzo niefortunna sytuacja. W pobliżu mojego domu otworzyli nowy sklep odzieżowy. Po spacerze z koleżanką weszłam tam na chwilkę, żeby zobaczyć, co mają. Wyglądałam, mówiąc szczerze, niezbyt „wyjściowo”: dżinsy, T-shirt, trampki, kucyk na głowie, żadnego makijażu. Ale nadal uważam, że wygląd nie powinien decydować o niczym w kwestii obsługi klienta. Przecież nigdy nie wiadomo, czy do sklepu przyszła studentka, która żyje tylko ze stypendium, ale stworzyła sobie wizerunek bogatej dziewczyny właśnie na tę wizytę, czy kobieta w sportowym stroju, która od razu zostawi w kasie dzienny utarg.
Oczywiście “moja” sprzedawczyni o tym nie pomyślała. Bo kiedy weszłam do sklepu, przewróciła oczami i poszła układać towar na półce albo po prostu udawać, że pracuje. Otwarcie mi przy tym okazywała, że moja wizyta jej się nie podoba, bo nie stać mnie na kupienie czegoś w ich sklepie. Kilka minut później zadzwonił jej telefon i zaczęła rozmawiać na prywatne tematy, co moim zdaniem jest całkowicie nieprofesjonalne, zwłaszcza gdy w sklepie jest klient, który może potrzebować porady. Takie drobiazgi tworzą wizerunek firmy i wzbudzają chęć (lub niechęć!), żeby do tego miejsca wrócić.
Byłam w sklepie przez jakieś pół godziny, aż w końcu wybrałam szalik. Kosztował 40 złotych. W portfelu miałam banknot 200-złotowy i dokładnie 40 zł. w bilonie. Nie chciałem rozmieniać dużego banknotu, zwłaszcza, że sprzedawczyni miała do mnie taki, a nie inny stosunek. Wyjęłam więc z portfela trzy monety po 5 złotych, cztery po 2 złote, osiem jednozłotówek, a resztę w 10- i 20-groszówkach.
Sprzedawczyni spojrzała na monety, którymi zdecydowałam się zapłacić. Przygryzła usta i zapytała, co to jest. – Pieniądze – odpowiedziałam, jak gdyby nigdy nic. Sprzedawczyni przewróciła oczami i powiedziała sylabami, żebym dobrze usłyszała i zrozumiała:
– W naszym sklepie ludzie płacą kartą albo normalnymi pieniędzmi!
Na początku chciałam zapytać, dlaczego moje pieniądze nie są normalne, jeżeli nie są uszkodzone, są w obiegu i tak dalej. Postanowiłam jednak oszczędzić sobie nerwów, zostawiłam na ladzie szalik i powiedziałam jej, że przy tak wysokiej pozycji ich sklep bardzo szybko zbankrutuje i się zamknie. Dumnie odwróciłam się i skierowałam do wyjścia.
— Kota już od pół roku nie ma wśród żywych — powiedziała staruszka do mężczyzny, który przygarnął Borysa.
— Kota od pół roku nie ma wśród żywych — rzekła babcia mężczyźnie, co przyjął Borysa.
Mąż chciał odpocząć od nas i zwiał do teściowej. Wrócił—i zdębiałA w domu czekała na niego nowa, lśniąca kuchnia, którą żona urządziła za pieniądze odłożone na jego wymarzony motocykl.
Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.
Na jubileusz męża jego matka zaprosiła czterdzieści osób – gotować i płacić oczywiście miałam ja. Ale się przeliczyliZamiast tego to teściowa musiała sama wszystko zorganizować i zapłacić za catering.
Na urodziny męża teściowa zaprosiła czterdzieści osób — gotować i płacić, oczywiście, musiałam ja. Ale się przeliczyli.
Mąż oddał mamie naszą nową pralkę. Ale to nie mnie przyszło prać ręcznie.
Mąż oddał mamie naszą nową pralkę. Ale to nie ja musiałam prać ręcznie.
Pies ciągnął Walerego w stronę ruin: to, co zobaczył, wprawiło go w osłupienieTam, wśród gruzów, leżał stary, zardzewiały sejf, a z jego uchylonych drzwiczek wysypywały się przedwojenne złote monety.
Pies ciągnął Waldka w stronę ruin: od tego, co ujrzał, aż osłupiałW ruinach, w świetle zachodzącego słońca, dostrzegł stare, pożółkłe zdjęcie swojej zaginionej przed laty siostry.
„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.
Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.
Wira smażyła kotlety, gdy do kuchni wszedł mąż. – Wiro, musimy porozmawiać – rzekł stanowczo Igor. – Mów – odrzekła żona. – Może usiądziesz i posłuchasz? – w głosie Igora zabrzmiała niecierpliwość. – Muszę cały czas patrzeć na kotlety – odpowiedziała żona. – Co chciałeś mi powiedzieć? – Igor się potknął, ledwo dobierając słowa. – Spotkałem inną kobietę… odchodzę od ciebie! – Gratuluję ci. I bardzo się cieszę za ciebie! – spokojnie powiedziała Wira. – Co masz na myśli, gratuluję? Czy cieszę się z ciebie? – mąż spojrzał zaskoczony. Ale Igor nawet nie mógł sobie wyobrazić, co Wira w tej chwili zamierzała.
Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.
Druga teściowa…
– Przecież cię ostrzegałam – tam, gdzie zabrałeś pieniądze, tam idź na kolację! A śniadanie, swoją drogą, też – powiedziała żona i usiadła w fotelu z robótką ręczną.
Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.
No co, pokaż swoją wieśniaczkę! – uśmiechnęła się matka. Ale na widok Wiki zamilkła.
– Co my tu robimy? Czemu wdzieramy się w czyjś dom?
— Nie. Postanowiliśmy, że lepiej nie przywozić twojej żony i dziecka do tego mieszkania. Nie będziemy długo znosić niedogodności i w efekcie poprosimy was o wyprowadzkę. — A twoja żona potem wszystkim powie, że wyrzuciliśmy was z małym dzieckiem na ulicę.
— Kota już od pół roku nie ma wśród żywych — powiedziała staruszka do mężczyzny, który przygarnął Borysa.
— Kota od pół roku nie ma wśród żywych — rzekła babcia mężczyźnie, co przyjął Borysa.
Mąż chciał odpocząć od nas i zwiał do teściowej. Wrócił—i zdębiałA w domu czekała na niego nowa, lśniąca kuchnia, którą żona urządziła za pieniądze odłożone na jego wymarzony motocykl.
Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.
Na jubileusz męża jego matka zaprosiła czterdzieści osób – gotować i płacić oczywiście miałam ja. Ale się przeliczyliZamiast tego to teściowa musiała sama wszystko zorganizować i zapłacić za catering.
„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.
Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.
Wira smażyła kotlety, gdy do kuchni wszedł mąż. – Wiro, musimy porozmawiać – rzekł stanowczo Igor. – Mów – odrzekła żona. – Może usiądziesz i posłuchasz? – w głosie Igora zabrzmiała niecierpliwość. – Muszę cały czas patrzeć na kotlety – odpowiedziała żona. – Co chciałeś mi powiedzieć? – Igor się potknął, ledwo dobierając słowa. – Spotkałem inną kobietę… odchodzę od ciebie! – Gratuluję ci. I bardzo się cieszę za ciebie! – spokojnie powiedziała Wira. – Co masz na myśli, gratuluję? Czy cieszę się z ciebie? – mąż spojrzał zaskoczony. Ale Igor nawet nie mógł sobie wyobrazić, co Wira w tej chwili zamierzała.
Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.
Druga teściowa…
-
Ciekawostki3 lata agoPrzyszła synowa została u nas na noc. Rano odwiedziła nas moja siostrzenica i okazało się, że ona i narzeczona syna się znają. A następnego dnia przyjechała jego przyszła teściowa razem z córką i urządziły straszną awanturę. Z jakiegoś powodu moja siostrzenica powiedziała synowej, że ja i mój mąż nie będziemy im pomagać po ślubie i jeszcze że chcemy sprzedać samochód naszego syna. W rezultacie ślub się nie odbył
-
Ciekawostki4 lata agoBrat przybiegł wcześnie rano, jak tylko dowiedział się, co zrobili rodzice
-
Rodzina5 lat agoObaj moi synowie są żonaci. Moje synowe diametralnie się od siebie różnią – jedna siedzi z telefonem na kanapie, a druga szykuje jedzenie dla wszystkich. Ilona mieszka z nami i nie chce jej się nic robić. Pewnego dnia nie mogłam się powstrzymać i ją zawstydziłam, mówiąc, że u niej zawsze jest brudno. Teraz nikt w domu ze mną nie rozmawia
-
Historie4 lata ago„To u was można brać prysznic dłużej niż 30 minut?” – usłyszałam od koleżanki, która mieszka w Niemczech