Spotkanie przyjaciół

Spotkanie przyjaciół

W drugiej klasie Michał poszedł do innej szkoły, w nowej wsi. Słyszał, jak ojciec mówił do matki:

— Weronika, list przyszedł od Jana, mojego kolegi z wojska. Pamiętasz, jak mnie ciągnął na plecach, gdy złamałem nogę na ćwiczeniach?

— No i co dalej? — spytała żona Alina, a on milczał, jakby się droczył. — Grzesiu, co ty tak milczysz? Mów wreszcie!

— A no to, że ten Jan proponuje, żebyśmy do nich się przenieśli. Pisze, że im się dobrze powodzi. Ja jestem mechanikiem, a oni takich potrzebują, a ty weterynarzem — praca i dla ciebie się znajdzie. A u nas ten przewodniczący kołchozu tylko pije, gospodarstwo się wali, nikomu niczego nie szkoda.

— Może i dobrze… — zgodziła się Alina. — Już mi się znudziło z nim, co dzień, się kłócić…

Przenieśli się. W drugiej klasie Michał usiadł w ławce z Krzysiem — tęgim, piegowatym chłopcem, ruchliwym i zaradnym. Od razu się zaprzyjaźnili. Przed nimi, w drugiej ławce, siedziała Zosia — jasnowłosa, z kręconymi kosmykami na czole, a długie włosy splecione w warkocz. Była sąsiadką Krzysia, więc razem chodzili do szkoły. Krzyś nigdy nie pozwalał, by ktoś ją skrzywdził, i zawsze uroczyście oznajmiał Michałowi:

— Zosia będzie moją żoną, jak dorośniemy! — a przyjaciel się śmiał. — To jeszcze nieprędko!

Ale po lekcjach Krzyś zabierał Zosi tornister i szli we trójkę do domu — Michałowi było po drodze. Podobało mu się w tej wsi. Szybko się zżył z miejscowymi chłopakami: wracał ze szkoły, odrabiał lekcje i biegł na podwórko. Całe dnie włóczył się z miejscowymi, biegali po polach, wymyślali różne zabawy.

Tak minęły trzy lata. Ale stało się nieszczęście — Michałowi zachorowała matka, a po niedługim czasie zmarła. Chłopak płakał z żalu, zamykał się w kącie.

— Jak teraz bez mamy? — myślał z rozpaczą.

Alinę pochowano. Został Grzegorz z synem sami. Bez matki wszystko było nie tak — Michał tęsknił, było mu ciężko. Ojciec gotował niesmaczne zupy, mało co potrafił ugotować. Nie sprawdzał lekcji, całe dnie spędzał w pracy, wracał zmęczony.

Po pół roku Grzegorz przyprowadził do domu nową żonę — Zofię z sąsiedniej wsi.

— No, synku, to Zosia. Teraz będzie z nami mieszkać. Masz jej słuchać — powiedział ojciec, głaszcząc syna po głowie.

Zosia nie podobała się chłopcu. Nawet Krzyś z Zosią współczuli mu.

— Moja mama mówi, że twoja macocha jest zła — wyznała Zosia. — Podsłuchałam, jak rozmawiała z sąsiadką. Mówiły, że u nich nikt nie chciał się z nią żenić, a twój ojciec dał się omamić.

— Daj spokój, Zośka, może nie wszystko prawda — bronił jej Krzyś, ale Michał już wiedział, że nigdy nie pokocha jej tak, jak kochał matkę.

— No, zobaczymy — odpowiedział po dorosłemu, a przyjaciele spojrzeli na niego uważnie.

Wieś pomówiła i przestała. Zofia nie interesowała się Michałem, własnych dzieci nie miała. Nie obchodziło ją, co robi, jak się uczy. A chłopak czuł w duszy, że jej się nie podoba.

Lecz czas minął i urodziła syna, Pawełka. Teraz cała uwaga skupiała się na dziecku, ojciec też stał nad nim z uśmiechem. Na Michałka nikt nie zwracał uwagi. Stał się niepotrzebny. Pewnego wieczora podsłuchał, jak Zofia mówi do ojca:

— Grzesiu, ciężko mi z dwójką dzieci. Michał leniwy, nie chce pomagać, już się nawet odgryza. — Zdumiał się, bo nigdy tego nie robił, ale ona naskarżyła ojcu. — Michał już duży, zawieź go do babci.

Grzegorz posłuchał żony i postanowił odwieźć go tam, skąd przyjechali. Mieszkała tam babcia Anna, matka Aliny. Ciężko było Michałowi żegnać się z przyjaciółmi — wszyscy troje płakali i obiecywali pisać listy. Michał wyjechał, wymienili kilka listów… i tyle.

Babcia Anna kochała wnuka. Michał był wszystkim, co zostało po jej córce. U sąsiadów mieszkała rodzina: Antoni z żoną Marianną i córeczką Kasią. Dziewczynka była pięć lat młodsza od Michałka, ale bardzo się do niego przywiązała. Chodził do nich w odwiedziny, bo Marianna była przyjaciółką Aliny i traktowała go z sercem. Antoni też był dla niego dobry.

Michał interesował się techniką, nawet przeglądał w domu Antoniego książki. Antoni miał złote ręce — sam zrobił meble, rzeźbione okiennice. Uczył Michałka wielu rzeczy. Gdy naprawiał traktor, wołał go do pomocy i tłumaczył, jak co działa.

— No, Michał, chodź tu pomóc — wołał z uśmiechem, a chłopak chętnie się zgłaszał. — Przytrzymaj no to. Jutro o świcie jedziemy na ryby, powiedz babci, żeby cię obudziła wcześnie.

Michał był wdzięczny Antoniemu i przywiązał się do niego. Marianna lubiła gotować — zawsze piekła, smażyła, gotowała i zapraszała ich do siebie.

— Marianna, po co nam niesiesz? Sami jedzcie! — mówiła babcia, trochę zawstydzona.

— Ciociu Aniu, ja zawsze za dużo ugotuję, nie umiem mało. No i lubię was częstować! — odpowiadała Marianna.

Kasia też lubiła Michałka. Chodziła już do szkoły, a on zawsze na nią czekał i szli razem. Traktowała go jak starszego brata — bawili się, rysowali, on woził ją na sankach.

Po szkole Michał poszedł na politechnikę. Uczył się dobrze. Na wakacje wracał do babci. Gdy skończył studia i przyjechał na urlop, nagle spotkał Kasię niedaleko domu. Skończyła szkołę i poszła na pedagogikę. Dawno się nie widzieli.

— Kasia! Jakaś ty piękna! — złapał ją w ramiona i kręcił, a ona śmiała się.

— Uważaj, upuścisz moją córkę! — usłyszał głos Marianny.

— Nie upuszczę — uśmiechał się.

Michał wyrósł na przystojnego mężczyznę — barczystego, z piwnymi oczami, podobnego do matki. Kasia też patrzyła na niego jak urzeczona.

— Michał, ale ty się zmieniłeś… — szepnęła. — Prawdziwy mężczyzna.

Tego wieczora długo chodOdtąd już zawsze byli razem, dzieląc życie pełne radości, smutków i zwykłych codziennych chwil.